ஞாயிறு, ஏப்ரல் 03, 2022

மன்னரைச் சேர்ந்தொழுகல் 1மன்னரைச் சேர்ந்தொழுகல்

 

மன்னரைச் சேர்ந்தொழுகல்

முனைவர் மு.பழனியப்பன்

Feb 26, 2022

siragu mannar
உலகம் என்பது உயர்ந்தோர் மேற்றது. உயர்ந்தோர் என்ற நிலை செல்வத்தால், அறிவால், கல்வியால், மதிப்பால், அதிகாரத்தால், பலத்தால், துணிவால் எனப் பலவற்றால் ஏற்படலாம். உலகில் உயர்ந்தவர்கள் மட்டுமே வாழ்வதில்லை. உயர்ந்தவர்களுக்கு உதவி செய்வோர், அவர்களைப் பின்பற்றி வாழ்வோர் போன்ற பலரும் வாழ்வார்கள். ஆகவே உலகம் உயர்ந்தவர்களைத் தலைமையாகக் கொண்டு இயங்குகிறது. அத்தலைமையின் கீழ் பலரும் அமைதியாக வாழ்ந்து வருகின்றனர்.

திருவள்ளுவர் காலத்தில் அரசன் என்பவன் அதிகார பலம், செல்வ பலம், படை பலம், அறிவு பலம், ஆட்சி பலம் சார்ந்தவனாக விளங்கினான். அவனைச் சார்ந்து அவன் எல்லைக்கு உட்பட்டோர் வாழ்ந்துவந்தனர். அவ்வாறு சார்ந்து வாழ்வோரை மன்னரைச் சேர்ந்து ஒழுகுவோர் என்று குறிப்பர். அமைச்சர்கள், தூதுவர்கள், அறிஞர்கள், நீதிபதிகள், படைத்தளபதிகள் போன்ற பலரும் மன்னரைச் சேர்ந்தொழுகும் நிலையினர் ஆவர்.

இ்க்காலத்தில் ஆட்சி, அதிகாரம், வளமை போன்றன மன்னராட்சிக்கு ஈடான மக்களாட்சி அமைப்பில் அரசியல்வாதிகளுக்கு அமைகின்றன. இவர்களிடம் பழகும் முறைமையையும் எடுத்துரைக்கும் நிலைப்பாடு உடைய அதிகாரமாக ”மன்னரைச் சேர்ந்தொழுகல்” என்ற அதிகாரம் அமைந்து சிறக்கிறது. அரசியல்வாதிகளுக்குத் துணை செய்யும் அலுவலர்கள், அதிகாரிகள், சமுதாய ஆர்வலர்கள், மக்கள் போன்றோர் அரசியல்வாதிகளுடன் கலந்து பழகும் முறையை இப்பகுதி உணர்த்துவதாகக் கொள்ளலாம். அரசியல்வாதிகள் மட்டுமல்ல. அதிகாரிகள், தலைவர்கள், குடும்பத் தலைவர்கள், குழுமத் தலைவர்கள் போன்ற தலைமைப் பண்பு உடையவர்கள் அனைவரும் உயர்ந்தோர் என்ற பட்டியலில் அடங்குகின்றனர். இவர்களுக்குக் கட்டுப்பட்டவர்கள் அனைவரும் அவர்களைச் சேர்ந்து ஒழுகுபவர்கள் ஆகின்றனர்.

வள்ளுவர் ஆட்சி மற்றும் அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களைக் கருத்தில் கொண்டு, அவர்களுக்கு உள்ள பணி நெருக்கடிகள், கால நெருக்கடிகள் ஆகியவற்றைக் கணக்கில் கொண்டு அவர்கள் எவ்வாறு செயல்பட வேண்டும் என்பதைக் காட்ட இப்பகுதியைப் படைத்துள்ளார்.

தற்காலத்தில் மனித வளமேம்பாட்டுச் சிந்தனைகளுக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கப்பெற்று வருகிறது. வள்ளுவர் இச்சிந்தனைகளைத் தம் காலத்திலேயே அறிந்து திருக்குறளில் தந்துள்ளார். தனிமனிதனின் அவன் சார்ந்த மனித சமுதாயத்தின் ஆரோக்கியம், கல்வி, வேலைவாய்ப்பு, பொருளாதாரம், மதிப்பு போன்றவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டு மனித வள மேம்பாடு கணிக்கப்பெறுகிறது.

மன்னர், மன்னரைச் சேர்ந்து ஒழுகுவோர் அனைவரும் மனித வளம் மேம்பாட்டின் அடிப்படைக் கூறுகளாக விளங்குகின்றனர்.

இயற்றலும் ஈட்டலும் காத்தலும் காத்த
வகுத்தலும் வல்லது அரசு (385)

என்று மன்னன் என்கிற தலைமைக்கான இலக்கணத்தைக் கட்டமைக்கிறது திருக்குறள். சட்டங்களை இயற்றல், பொருளாதாரத்தைப் பெருக்கல், அதனைக் காத்தல், சட்டத்தைக் காத்தல், அதன்பின் அதனைத் தக்கமுறைப்படி பயன் ஆக்கல் என்ற அடிப்படைகளை உடையது அரசு என்ற அமைப்பாகும். இதன் தலைவன் மன்னன் அல்லது ஆட்சியாளன் என்று கொண்டால் அவனுக்குத் துணை செய்ய தக்க ஆலோசகர்கள் இருப்பார்கள். மன்னன் அனைத்துத் துறைகளிலும் துறைபோகியவனாக இருந்தாலும் அவனறிய செய்திகளைச் சொல்லுவதற்கு ஒரு மந்திரச் சுற்றம் இருக்கும். அந்தச் சுற்றம் ஆட்சியாளனின் போக்கிற்கு ஏற்பவும், அவனை நிலை நிறுத்தவும், அவனைச் சரியான பாதையில் செல்லவும் தன்னாலான முயற்சிகளைச் செய்தாக வேண்டும்.

இப்படிப்பட்ட ஒருங்கிணைப்பால் மனிதசமுதாயம் பெருத்த நன்மையை இன்பத்தைப் பெறும். நாளும் இன்பம் பெருகி நல்ல தலைமையின் கீழ் மனித குலம் மேம்படும். இத்தகைய நிலையே சரியான மக்களாட்சி ஆகும். அந்த மக்களாட்சியைக் கொண்டுவர ஆட்சியாளரின் ஆலோசகர்கள் தக்கபடி நடக்க வேண்டும் என்ற நிலையில் தான் மன்னரைச் சேர்ந்து ஒழுகுபவர்களுக்கான பணிகளைத் திருக்குறள் முன்வைக்கிறது.

அகலாது அணுகாது சேர்ந்தொழுகல்

ஆட்சி, அதிகாரம் மிக்கவர்களுடன் பழகும் நிலையில் பழகுபவர்கள் தீயிடத்தில் பயன் கொள்வது போல பயன் கொள்ள வேண்டும் என்கிறார் வள்ளுவர்.

‘‘அகலாது அணுகாது தீக் காய்வார் போல்க
இகல்வேந்தர்ச் சேர்ந்தொழுகு வார். ”(691)

நல்ல குளிர்காலத்தில் நெருப்பு மூட்டி குளிர் காய்பவர்கள் தீயை விட்டு அகலாமலும் அதே நேரத்தில் மிக நெருங்கிவிடாமலும் இருப்பதைப் போல அதிகாரம் மிக்கவர்களிடத்தில் அதிகம் நெருங்கிவிடாமலும் அதே நேரத்தில் விலகிவிடாமலும் பழக வேண்டும் என்று வள்ளுவர் குறிப்பிடுகிறார்.

குறிப்பாக தற்காலத்தில் மக்கள் ஆட்சி அதிகாரம் பெற்றவர்கள் ஒரு புறமும், அலுவலக அதிகாரம் பெற்றவர்கள் ஒரு புறமும் அமைய இருவரும் ஒன்றிணைந்து செயல்பட்டால் மட்டுமே வெற்றி என்ற இலக்கினை அடைய இயலும். மாறாக வேறு வேறாகச் செயல்பட்டால் காரியங்கள் நடைபெறாமல் போய்விடும். இந்த நிலையில் இந்தக் குறள் மன்னரைச் சேர்ந்து ஒழுகுபவருக்கான தகுந்த அரசியல் பாடத்தைக் காட்டி நிற்கிறது. இகல் வேந்தர் என்ற தொடர் விரைவில் கோபப்படும் தன்மையை உடைய வேந்தரை அல்லது அதிகாரம் மிக்கவரைக் குறிப்பதாகும். மிக விரைவாகக் கோபத்தின் எல்லைக்குச் சென்று விடக் கூடிய ஆட்சி அதிகாரம் மிக்கவர்களிடத்தில் அணுகியும் விலகாமலும் நட்பினை அமைத்துக்கொள்வதே சிறப்பாகும்.

திருக்குறளின் தாக்கத்தில் நன்னூல் இயற்றிய பவணந்தி முனிவர் இதனை ஆசிரியர்- மாணவர் இடையேயான உறவிற்கும் தீ உவமையைக் கையாள்கிறார்.

‘‘அழலின் நீங்கான் அணுகான் அஞ்சி
நிழலின் நீங்கான் நிறைந்த நெஞ்சமோடு
எத்திறத்து ஆசான் உவக்கும் அத்திறம்
அறத்தின் திரியா படர்ச்சி வழிபாடே” (நன்னூல் நூற்பா எண்- 46)

என்று ஆசிரியர் மாணவர் உறவு அமைய வேண்டிய முறைமையை நன்னூல் எடுத்துரைக்கின்றது. தீக் காய்வார் போல தீயிடத்து நெருங்கிவிடாமலும், அகன்று விடாமலும் ஆசிரியர் மாணவர் உறவு இருக்கவேண்டும் என்கிறார் நன்னூலார். ஆசிரியர் மாணவர் உறவினைத் தீ உவமை காட்டிய அவர் அடுத்து நிழலை உவமையாக்கி சூட்டினை அணைத்து குளிர்விக்கிறார். வெய்யில் காலத்தில் நிழலில் இருந்து நீங்காமல் இருப்பதுபோலு ஆசிரியர் கற்பிக்கும் காலத்து மாணவர்கள் அமர்ந்திருக்கவேண்டும் என்கிறது நன்னூல். மேலும் எத்திறம் ஆசானுக்கு விருப்பமானதோ அத்திறத்தில் மாணவர்கள் இயங்க வேண்டும் என்று நன்னூல் வேண்டுகோள் வைக்கின்றது. அறத்தின் திரியாமல் ஆசிரியர் மாணவர் இருவரும் இயங்குதல் வேண்டும் என்ற நன்னூலின் வேண்டுகோள் வள்ளுவர் வழிப்பட்டதே ஆகும். மன்னரைச் சேர்ந்தொழுகல் என்பது இங்கு ஆசிரியரைச் சேர்ந்தொழுகுவதற்கும் ஆகி நிற்கிறது.

மன்னரைச் சேர்ந்தொழுகும் முறைக்குத் தீயை உவமை காட்டிய வள்ளுவர் இதற்கு அடுத்து அமைந்த குறள்கள் அனைத்திலும், மன்னரைச் சேர்ந்தொழுகுவோருக்கான அறிவுரைகளை வகுத்துக் காட்டியுள்ளார்.

அப்துற் றஹீம் படைத்த ஒளி வெள்ளம் நாவலில் இணை முரண்களின் போராட்டமும், அறத்தின் வெற்றியும்

 

அப்துற் றஹீம் படைத்த ஒளி வெள்ளம் நாவலில் இணை முரண்களின் போராட்டமும், அறத்தின் வெற்றியும்

முனைவர் மு.பழனியப்பன்

Apr 2, 2022

siragu abdur rahim

தொண்டியில் பிறந்து, உலக இலக்கியங்களைக் கற்று, உன்னத இலக்கியங்களை படைத்து வழங்கிய அறம் சார்ந்த படைப்பாளர் அப்துற் றஹீம் ஆவார். தன்னம்பிக்கைச் சிந்தனைகள், அறச் சிந்தனைகள், நற்சிந்தனைகள் போன்றவற்றைக் கொண்டு தூய படைப்புகளைப் படைத்துச் சிறந்தவர் அப்துற் றஹீம் ஆவார். இவர் மக்களுக்கு அறிவு புகட்டும் புலமையும், ஆழமான வாசிப்பும், வரலாற்று அறிவும், பன்மொழிப் புலமையும் கொண்டுத் தன் படைப்புகளை எழுதியுள்ளார். நன்னம்பிக்கை விதைகளை படிப்பவர் மனதில் விதைத்து அறத்தை விளைவிக்கச் செய்தவர் அப்துற் ரஹீம் ஆவார். இவரின் நூறாண்டு நினைவைக் கொண்டாடும் இவ்வாண்டில் அவரின் சிந்தனைகளை இச்சமுதாயத்திற்கு வழங்கிட வேண்டிய அவசியம் உள்ளது

இவர் எழுபதுக்கும் மேற்பட்ட நூல்களை எழுதியுள்ளார். இந்நூல்களில் மக்களின் அறம் சார்ந்த வாழ்க்கைக்கான வழிகளை விளக்கியுள்ளார். இவர் காட்டும் இனிய வழியில் வாழ்க்கையை நடத்திச் செல்லும் நிலையில் மக்கள் பேரின்பப் பெருவாழ்வினை அடைய முடியும் என்பது உறுதி.

இவர் சமயத்தால் இசுலாமியராக இருந்தாலும் இவர் எழுத்துக்களில் சமய நல்லிணக்கமும், பல் சமயக் கருத்துகளை எடுத்தாளும் பொதுமைத் திறமும் காணப்படுகிறது. இவர் பல சான்றோர் கருத்துகளை முன்வைத்து, அவர்கள் தந்த செய்திகளை, அவர்களின் அனுபவங்களை எடுத்துக்காட்டுகளாகக் காட்டி தம் படைப்புகளைப் படைத்தளித்துள்ளார்.

இவர் எழுதிய சமூக நாவல் ஒளிவெள்ளம் என்பதாகும். இந்நாவல் அறத்தை முன்வைத்து அற எண்ணத்தை வெளிப்படுத்தும் நோக்கில் அறங்களைச் செய்து வெற்றி பெறும் வண்ணம் எழுதப்பெற்றுள்ளது. அப்துற் றஹீம் இந்நாவலில் உலகின் இயல்புகளை எடுத்துக்காட்டுகின்றார். உலகம் என்பது இரு பக்கம் உடையது. அந்த இரு பக்கங்களும் முரண்களாக விளங்கி ஒன்றை ஒன்றுப் போராடி வெல்லத் துடிக்கின்றது என்ற அடிப்படைக் கருத்தை உடையவராக விளங்குகிறார் அப்துற் றஹீம். இரு முரண்களை உள்ளடக்கியது வாழ்வென்றாலும் அதில் அறத்தின் பக்கமே வெற்றி என்பது இவர் கண்ட அனுபவ உண்மையாகும்.

இவரின் ஒளிவெள்ளம் நாவல் இரட்டை முரண்களை ஒட்டியே எழுதப்பெற்றுள்ளது. இந்நாவலில் அப்துல் ரஹீம் இன்பம், துன்பம்- நல்லவன், கெட்டவன்,  உயர்வு, தாழ்வு – ஏழை, பணக்காரன் – அளிப்பவன் பெறுபவன் –மேலே கீழே, பெரிய மனிதன் – எளிய மனிதன் என்ற இரு இணை முரண்கள் எடுத்துரைத்து இவற்றின் போராட்டமாக நாவலை நடத்திச் சென்றுள்ளார். இரு இணை முரண்களுக்கு இடையேயான போராட்டமாக இந்நாவல் அமைந்து அறத்தின் பக்கம் இந்நாவல் வெற்றியைத் தருகின்றது. இவர் காட்டும் இணை முரண்களை அவை எவ்வாறு மக்களை ஆட்டுவிக்கின்றன என்பதை விளக்கும் நோக்கில் இக்கட்டுரை அமைகின்றது.

அறவாழ்வும், மறவாழ்வும்

மனிதர்கள் அறத்தின்பாற்பட்டு வாழ்பவர்களாக விளங்கமுடியும். அல்லது அறத்திற்கு எதிரான மறத்தின் பக்கம் நின்று வாழ முடியும். நல்லவனாகக் கொஞ்சமும், கெட்டவனாகக் கொஞ்சமும் வாழ இயலாது. மனிதனின் இளமை வாழ்வு நல்லதை நோக்கி அமைந்தால் நல்லதே வாழ்க்கையாகின்றது. அவ்வாறு இல்லாமல் ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கை இளமையிலேயே தீமையை நோக்கியதாக அமைந்துவிட்டால் தீயவனாக அவனை உலகம் வாழ வைத்துவிடுகின்றது. நிறைவில் அறத்தின் பக்கம் நிற்பவர் வெற்றி பெறுகிறார். மறத்தின் பக்கம் நின்றவர் மண்ணோடு மண்ணாகிறார். இந்த இருநிலை முரண்களை அடிப்படையாகக் கொண்டதாக ஒளி வெள்ளம் நாவல் விளங்குகின்றது.

‘அறவாழ்வு வாழ்பவனின் குடியே வாழையடி வாழையாக வாழ முடியும். அறம் துறந்து மறவாழ்வு வாழும் எவரும் முன் கூறிய தத்துவப்படி அழிந்து பட வேண்டியதுதான். அற வாழ்வும் சிறந்த் பண்பும் பெற்றவர்களுக்கே நல்ல சந்ததியும் ஆண் தன்மையும் அமைகின்றன. மற்றவர்களுக்குச் சந்ததி விருத்தி அற்று குடி முறிந்து அவர்களின் பெயர்கள் விரைவில் மறைந்து விடுகின்றது. எனவே அறம் செய்து பிறர்க்கு உதவி, எளியோரை ஆதரித்து, தீனர்களின் கண்ணீரைத் துடைத்து எவன் வாழ்கின்றானோ அவனே இந்த உலகில் வாழத் தகுதி உடையவன். அவனே நல்ல சந்ததியைப் பெறுவான். மற்றவர்கள் புல்லைப்போல் வாழ்ந்து சந்ததியற்று மண்ணோடு மண்ணாகி விடுவார்கள். அவர்களுடன் அவர்களின் பெயரும் மண்ணில் புதையுண்டு மறைந்துவிடும்” (ப. 39) என்று அறவாழ்வின் உயர்ச்சியையும் மறவாழ்வின் தாழ்வினையும் எடுத்துரைக்க்கிறார் அப்துற் றஹீம்.

அறத்தின்படி வாழ்ந்து வெற்றி பெற்றவர்களாக அப்துற் றஹீம் ஆன்ட்ரு கார்னீஜி, ராக்பெல்லர் ஆகியோரின் வாழ்வினை எடுத்துக்காட்டுகிறார். இவ்வறத்தின்பாற்பட்டு வாழ்ப்வனாக இந்நாவலின் கதை நாயகன் குரிசில் வாழ்கிறான். இந்நாவலின் எதிர் நிலைப் பாத்திரமாக மறம் சார்ந்த பாத்திரமாக முத்து என்பவன் படைக்கப்பெற்றுள்ளான். இவர்கள் இருவருக்குமான வாழ்வியில் முரணாகவே ஒளிவெள்ளம் நாவல் நடத்திச் செல்லப்பெற்றுள்ளது.

நல்லவன், கெட்டவன்

ஒளிவெள்ளம் நாவலின் கதை நாயகன் குரிசில், எதிர்நிலைத் தலைவன் முத்து் ஆகியோர் சிறுவயது முதல் ஒன்றாகப் படித்தவர்கள். இவர்கள் வாழ்வின் நிறைவு வரை ஒன்றாக பயணிக்கிறார்கள். இருவரும் முறையே நல்லவர் கெட்டவர் என்ற நிலைப்பாட்டிலேயே வாழ்க்கையில் பயணிக்கிறார்கள்.

”அறஞ் செய விரும்பு” அந்த அமுத மொழிகள் குரிசிலின் உள்ளத்தில் ஒரு கிளர்ச்சியை உண்டுபண்ணின. … அன்றுமுதல் அந்த மொழிகள் அவனது உள்ளத்தில் நீங்காது இடம்பெறலாயிற்று. ஔவை அவனுக்காகவே அவை அருளியுள்ளது போன்ற உணர்ச்சி அவனுக்கு மீண்டும் மீண்டும் ஏற்பட்டதும் அவனுடைய அழகிய முகத்தில் புன்னகை பொலிவுடன் இதழ் விரித்தது. ..ஔவையின் அமுத மொழிகளே அவனுடைய உள்ளம் முழுவதும் பரவி நின்றது. அன்று முதல் அவன் நடவடிக்கைகளில் மாறுதல் ஏற்பட்டன. வகுப்பிலேயே நல்ல பையன் என்று பெயர் எடுத்தான் அவன்” (ப.22) என்று குரிசிலின் அறம் சார்ந்த வாழ்வின் தொடக்கத்தைக் காட்டுகிறார் அப்துற் றஹீம்.

“ஆனால் முத்து இதற்கு நேர்விரோதமாக இருந்தான். சதா பையன்களுடன் சண்டை பிடிப்பதும், புத்தகங்களைக் கிழிப்பதும் சிலேட்டுகளை உடைப்பதுமே அவன் வேலைகளாக இருந்தன. மற்றவர்க்குத் துன்பம் இழைத்து அவர் வருந்துவதைப் பார்த்து அவன் கைகொட்டிச் சிரித்தான். அவனே தலைவன். பணக்கார வீட்டுப் பையனாக இருந்ததால் மற்றப் பையன்கள் எல்லாம் அவனைக் கண்டு பயந்தார்கள்” (ப. 22) என்று தீயவன் என்ற அடையாளங்களுடன் முத்து சித்திரிக்கப்படுகிறான்.

இவ்வாறு நாவலில் இருஇணை முரண்களாக நேர்தன்மையும் எதிர் தன்மையும் போராட்டத்துடனேயே பயணிக்கின்றன.

பெரிய மனிதன் , ஏழை எளிய மனிதன்

சமுதாயத்தில் அந்தஸ்து காரணமாக பெரிய மனிதன், எளிய மனிதன் என்ற இரு முரண்கள் தோற்றுவிக்கப்படுகின்றன. இருப்பினும் நல்லவன், எளிய மனிதனாக வளர்கிறான். கெட்டவன் பெரியமனிதனாக வளர்ச்சி பெறுகிறான்.

‘பெரிய மனிதர்கள் என்று முட்டாள் சமுதாயத்தால் கருதப்படும் எத்தனை பேர் தங்கள் செய்த கொலைகளை மறைத்து விடுகின்றார்கள்? பழிகளுக்கும், பாபங்களுக்கும் தங்களின் பணத்தால் அணைகட்டு விடுகிறார்கள்” (ப. 64) என்று பெரிய மனிதர் என்பதற்கான வரையறைத் தருகின்றார் அப்துற் றஹீம்.

பெரிய மனிதர்கள் இன்னமும் பல வேலைகளைத் தனக்குத் தானே செய்துகொள்கிறார்கள் என்கிறார் அப்துற் றஹீம். ‘‘நல்லவனான ஏழை எளியவன் (னால்) எட்டி உதைக்கக் கூடிய அவ்வளவு கேவலமான செய்கைகளையும் செய்து விட்டு மக்கள் மன்றத்தில் உலவுகிறார்கள். மேடை மீதேறிப் பேசுகின்றார்கள். பூமாலை, புகைப்படம், கை தட்டு, கரகோஷம் ஆகியவைகளும் அவர்களுக்குக் கிடைக்கின்றன.

ஆனால் அவர்களின் உள்ளம் அழுகிய புண். நாற்றமெடுக்கும் சாக்கடை. அதற்கு மாற்றாக அவனுடைய ( எளிய நல்ல மனிதனின் ) உள்ளமோ தென்றல் மிதந்துவரும் பூம்பொழில். அதில் வண்ண மலர்கள் உண்டு. தீங்கனிகள் உண்டு. பண்ணிசைக்கும் குயில்கள் உண்டு சோர்வு தணிக்கும் நிழல்கள் உண்டு’” (ப.64) என்ற நிலையில் பெரிய மனிதருக்கும் எளியமனிதருக்குமான வாழ்க்கை வேறுபாடுகளை எடுத்துரைக்கிறார் அப்துற் றஹீம்.

நாவலில் பெரிய மனிதனாக முத்து காட்டப்பெறுகிறான். எளிய மனிதனாக முத்துவுடன் தேர்தல் களத்தில் போட்டியிட்டு வெற்றி பெற்றவராக எளிய மனிதர் ஒருவர் படைக்கப்பெற்றுள்ளார். இதில் முத்துவுக்கு எதிர் முரணாக அமைபவர் வேறு ஒரு பாத்திரம் ஆவார்.

‘‘முத்துவுடன் போட்டியிட்டவர் ஓர் ஏழை. ஆனால் அவர் உத்தமர். தொண்டு செய்ய வேண்டுமென்ற ஆர்வம் உள்ளவர். நாட்டு நலனுக்காகத் தியாகம் செய்தவர். அவர் பக்கமும்இப்பொழுது கூட்டம் கூடத் துவங்கியது. அவரிடம் விளம்பரம் செய்யப் பணமில்லை. வீடு வீடாகச் சென்று அடக்கமாக, மரியாதையாக மக்களை அணுகித் தன்னை ஆதரிக்கும்படி வேண்டிக்கொண்டார். அவருடைய கள்ளமற்ற வெள்ளை மனமும், புன் முறுவல் தவழும் முகமும் மக்களைக் கவர்ந்துவிட்டன. ” (ப. 102) என்று எளிய மனிதராக நல்லவராக முத்துவை எதிர்த்துப் போட்டியிடுபவர் சித்திரிக்கப்படுகிறார். இருப்பினும் இவரும் குரிசிலைப் போன்று அறத்தின் பக்கம் நிற்பவர் ஆகிறார்.

“முத்து அதற்கு நேர்மாறாகத் தன் வீட்டில் உட்கார்ந்து கொண்டே ஆட்களை ஏவியவண்ணமிருந்தான். தன்னை எதிர்த்து எவராவது பேசினால் அவரைத் தாக்கும்படியும் தன் ஆட்களிடம் கூறினான். பலரையும் தன் வீட்டுக்குக் கூப்பிட்டனுப்பித் தனக்கு ஓட்டுப் போடாவிட்டால் அவர்களின் குடிசையில் தீவைத்துவிடுவதாகவும், காலை முறித்துவிடுவதாகவும் ஊரை விட்டே விரட்டி விடுவதாகவும் சொல்லி அனுப்பினான். தன்னை எதிர்த்த கணக்குப்பிள்ளை மாணிக்கத்தின் மகன் குரிசில் அடைந்த கதியையும் பெருமிதத்துடன் எடுத்துச்சொல்லி எச்சரித்தான்.” ( ப. 102) இங்கு முத்துவிற்கு எதிராக குரிசில் தேர்தலில் நிற்கவில்லை என்றாலும் குரிசில் என்ற பாத்திரத்தின் அறச் சார்பு முத்துவிற்கு எதிர் முரணாகவே  தொடர்வதை உணரமுடிகின்றது.

வெற்றியும் தோல்வியும்

முத்துவினால் பலவித இன்னல்களுக்கு ஆளாகிறான் குரிசில். இருப்பினும் பம்பாய் சென்று குரிசில் தொழிற்சாலை குழுமம் ஒன்றில் பணி புரிந்து மிகு செல்வம்பெற்று இராமநாதபுரத்தில் அமைந்துள்ள தன் ஊரின் உள்ளவர்களை முன்னேற்ற அங்குத் தொழிற்சாலை, அற நிலையங்கள், மருத்துவ நிலையங்கள், பள்ளிகள், கல்லூரிகள், ஆதரவு இல்லங்கள் போன்றவற்றை அமைக்கிறான். இதன் மூலம் தான் பிறந்த ஊருக்கு நல்லது செய்பவனாகக் குரிசில் தன் வாழ்வில் வெற்றி பெறுகிறான். ஆனால் முத்து தன் வாழ்நாளின் இறுதியில் சொத்து சுகம் எல்லாம் இழந்து, வீடு இழந்து நோயுற்று மற்றவர்கள் ஏச்சும் பேச்சுக்கும் ஆளாகி குரிசிலின் தயவால் காப்பாற்றப்படுகிறான். குரிசிலின் வெற்றி, முத்துவின் தோல்வி என்ற இரு இணை முரண்களில் இந்நாவல் நிறைவு பெறுகிறது.

‘‘முத்துவின் வீடும் கடைசியில் ஏலத்துக்கு வந்தது. இனிமேல் அவன் அந்த வீட்டில் தங்கமுடியாது. ஆனால் அவன் முரட்டுத் தனமாகக் கத்தினான். என்னை என் வீட்டை விட்டு எவரும் வெளியேற்ற முடியாது என்றும் புரியாது பேசினான். இரண்டு போலீஸ்காரர்கள் அவனைப் பிடித்து வெளியே தள்ளினார்கள். அவனுக்கு உதவியாய் அங்குத் தங்கியிருந்த வளதான அத்தையும் ஒரு துணி மூட்டையுடன் வெளியேறினாள். முத்துவின் சொத்து அந்த அழுக்கடைந்த துணி மூட்டைதான். முத்து சீறினான். போலீஸ்காரன் பிடரியில் ஓர் அடி கொடுத்தான்” (ப. 117) என்று முத்துவின் பயனற்ற தோல்வியைத் தழுவிய வாழ்க்கையைக் காட்டுகிறார் அப்துற் றஹீம்.

குரிசிலின் அறம் சார்ந்த வாழ்வை “உங்களின் தர்மம் உங்கள் வீட்டு முற்றத்தில் இருந்து ஆரம்பிக்கட்டும். என்ற ஒரு மகானின் வாக்குப்படி அவன் அறம் அவனுடைய சொந்த ஊரிலிருந்து ஆரம்பம் ஆகியது. எங்கெங்கு தேவையோ அங்கெல்லாம் வைத்திய நிலையங்கள் அமைத்தான். கல்விச் சாலைகள் அமைத்தான். இல்லை என்று வந்தோருக்கு அள்ளிக் கொடுத்தான். அவன் பெயர் அந்த மாவட்டம் முழுதும் சிறிது நாளில் பரவிவிட்டது. அந்த ஊர் மக்களுக்கும் அவன் மீது அளவற்ற மதிப்பு ஏற்பட்டது. அவனது ஆதரவால் அந்த ஊரில் வேலையற்றோர் இல்லை. பசித்தோர் இல்லை. அறிவுக் கண் பெறாதோர் இல்லை. அவன் மதிப்பு உச்சம் ஏறியது. ஆனால் அவன் ஏழைகளோடு ஏழையாய் வாழ்ந்தான். தொழிலாளரோடு தொழிலாளராய் வாழ்ந்தான். …. இவ்விதம் அவன் மக்கள் தொண்டு செய்ததால் மக்கள் அவனை ஏழைகளின் தோழன், உத்தமன் ஊருக்கு உபகாரி என்று போற்றத் துவங்கினார்கள்” (ப. 99) என்று குரிசிலின் அறம் சார்ந்த வாழ்வு தந்த வெற்றிகளை எடுத்துரைக்கிறார் அப்துற் றஹீம்.

இவ்வாறு குரிசில், முத்து ஆகிய இரு பாத்திரங்கள் அறத்தின் குறியீடாகவும் , மறத்தின் குறியீடாகவும் கட்டமைத்து அறத்தின் வெற்றியையும் மறத்தின் தோல்வியையும் எடுத்துரைத்து மக்கள் ஒளி வெள்ளம் நாவலின் வழியாக அறம் சார்ந்த வாழ்க்கை வாழ அறிவுறுத்துகிறார் படைப்பாளர் அப்துற் றஹீம்.

கலை வளர்க்கும் வாழ்க்கை- வறுமை போக்கும் வாழ்க்கை

இந்நாவலில் கலை வளர்ச்சி அவசியமாக, மக்கள் வறுமை போக்கல் முக்கியமா என்ற ஒரு கேள்வி எழுப்பப்படுகிறது. இதுவும் இந்நாவல் கொண்டுள்ள இணை முரண்களாகவே கொள்ளத் தக்கது. மிகக் காட்டமாக இவை இரண்டு முரண்கள் குறித்துச் சிந்தித்துள்ளார் அப்துற் றஹீம்.

“நாட்டில் மக்கள் உண்ண உணவின்றி அவதிப்படுகிறார்கள். படித்துப் பட்டம பெற்ற இளைஞர்கள் கூடக் கால் கடுக்கக் காரியாலாயங்களில் ஏறி ஏறி இறங்கி ஏமாந்து திரும்பி குளங்களிலும் குட்டைகளிலும் வீழ்ந்து மூழ்கி அழிகின்றார்கள். ரயில் தண்டவாளத்தையும், மரக்கிளையையும் தஞ்சம் என அடைந்து மடிந்து போகின்றார்கள். உடல் உரமும் அசையா நம்பிக்கையையும் பெற்ற மக்கள் கூடச் சொந்த நாட்டை விட்டு அந்நிய நாடுகள் சென்று அவதியுறுகின்றார்கள். இவ்விதம் நாடு நலிந்திருக்கும்போது கலாமன்றம் கட்டுகிறார்கள். திறப்பு விழாவாம். தேநீர் விருந்தாம். அந்த மாபெரும் காரியத்தை சாதித்தவர்களுக்கு மதிப்புரைகளாம். க” (ப. 108) என்று கலை வளர்ச்சியைப் புறம் தள்ளி மக்கள் வறுமையற்று வாழவேண்டும் என்ற கருத்தை முன்வைக்கிறார் அப்துற் றஹீம்.

மேலும் “மனித நாகரீகத்தின் வளர்ச்சியைத் தடுப்பது வறுமை. வறுமை ஒழிந்தால் நாகரிகம், நல்ல பண்பு எல்லாம் வளரும். வறுமை இருக்கும்வரை ஒரு சமுதாயம் தலை நிமிர முடியாது. நாகரித்திலும் உயர முடியாது. வறுமை அழிந்தபின் மக்களின் பசி அகன்றபின் கலையைப் பற்றிக் கவலைப் படலாம். பசிப்பவர் இருக்கும் வரை கலைக்கு இடம் கொடுப்பது கூடாது. மேலும் கலைக்கு ஓர் அளவுக்குத்தான் மதிப்பு அளிக்கவேண்டும். கலை மக்களைத் தம் ஜீவிகளாய் ஆக்குகின்றது. சோம்பேறிகளாய் ஆக்குகின்றது. மக்களின் ஒழுக்கத்தைக் கெடுக்கின்றது”(ப. 112) என்று கலையைப் பின்னுக்குத் தள்ளி வறுமை ஒழிப்பே தற்போது தேவை என்ற கருத்தை முன்வைக்கிறார் அப்துற் றஹீம்.

இதற்காக ஐரோப்பாவில் நடந்த ஒரு நிகழ்ச்சியையும் தன் நாவலில் அவர் எடுத்துக்காட்டியுள்ளார். ஐரோப்பாவில் ஒரு முறை ஒரு வீடு தீப்பற்றிக் கொண்டது. அவ்வீட்டில் ஒரு பச்சிளம் குழந்தையும், ரபேல் என்ற புகழ் பெற்ற ஓவியக் கலைஞரின் ஓவியமும் இருந்தன. இவற்றில் ஒன்றைக் காப்பற்ற முடியும் என்ற நிலையில் ஐரோப்பிய மக்கள் ரபேலின் ஓவியத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டினார்களாம். இது தவறு என்று முடிவு சொல்கிறார் அப்துற் றஹீம்.

“இந்தக் காட்சி அவனுடைய (குரிசில்) மனத்தில் அந்நூலைப் படித்த பொழுது வேதனையை அளித்தது. வேதனையை மட்டும் அளிக்காது வாழ்வு சம்பந்தப்பட்வரை ஓர் அரிய உண்மையை அவனுக்கு அளித்தது. ஐரோப்பியக் கலைஞர்கள் அழகிய இளம் மதலை தீயில் வெந்துபோக அனுமதித்தார்கள். அதற்குக் காரணம் அவர்களின் கலை ஆர்வம். ரபேலின் சித்திரத்தின் மேல் அவர்கள் கொண்டிருந்த பற்று. இவ்வித நிலை எவ்வளவு மோசமானது என்பதைக் குரிசில் அறிந்தான். நாட்டில் உள்ள மக்கள் நல்ல முறையில் உண்டு சுகமாக வாழ வசதி செய்து தராத வரையில் இவ்விதம் கலை கலை என்று கத்திக் கொண்டு திரிவதைக் கண்டு அவன் வருந்தினான்”( ப.110) என்று வறுமை ஒழிக்கும் வாழ்க்கையே தற்போது சமுதாயத்திற்குத் தேவை என்று கருத்துரைக்கிறார் அப்துற் றஹீம். கலை வாழ்க்கையை விடுத்து அவரின் மனம் மக்களின் அன்றாடத் தேவைகளை நிறைவு செய்யும் வாழ்க்கையே உலகிற்குத் தேவை என்ற முடிவிற்கு வருகிறார் அப்துற் றஹீம்.

இவ்வாறு ஒளி வெள்ளம் நாவல் மக்கள் வாழ்வு வளம் பெறுவதற்காகச் செய்திகளை முன்வைத்து, அறத்தின் பக்கம் நின்று வெற்றி பெறுபவதாக விளங்குகின்றது.

தொகுப்புரை

தன் படைப்புகளால் நூறாண்டு கடந்து வாழும் அப்துற் றஹீம் அவர்கள் படைத்த நாவல் ஒளிவெள்ளம் என்பதாகும். இந்நாவல் அறத்தை முன்வைத்து எழுதப்பெற்றுள்ளது. அதே நேரத்தில் உலக மக்கள் அறம் சார்ந்தும் மறம் சார்ந்தும் வாழும் வாழ்க்கை குறித்தான மதிப்பீடுகளை வழங்குவதாகவும் இந்நாவல் படைக்கப்பெற்றுள்ளது. குரிசில் என்பவன் அறத்தின்பாற்பட்டு வாழ்ந்து பல இன்னல்கள் அடைந்தபோதும் தன் வாழ்வின் நிறைவில் மற்றவர்களுக்கு உதவிகள் புரிந்து நற்பெயர் பெறுகிறான். முத்து என்பவன் அடாத செயல்களே செய்து வாழ்வின் நிறைவில் இருக்க இடமுமின்றி, ஆதரிப்பார் எவரும் இன்றி அல்லல் பட்டு மடிகிறான். இவ்விரு பாத்திரங்களை முறையே அறத்தின் மறத்தின் குறியீடுகளாகக் காட்டி அறவாழ்வே சிறந்தது என்று காட்டுகிறார் அப்துற் றஹீம்.

மேலும் ஒளிவெள்ளம் நாவலில் இரு இணை முரண்கள் தொடர்ந்து போராட்டக் களம் காண்கின்றன. அவை அறவாழ்வு, மறவாழ்வு – நல்லவன், தீயவன்- எளிய மனிதர், பெரிய மனிதர்- வெற்றி , தோல்வி -வறுமை போக்கும் வாழ்க்கை, கலை வளர்க்கும் வாழ்க்கை என்ற முரண் கூறுகள் இந்நாவல் வழியாக வளர்த்துச் செல்லப்பெற்று அறமே நற்பண்பே, எளிமையே, வெற்றி பெறுகின்றது. கலை வளர்க்கும் வாழ்க்கையை விட வறுமை போக்கும் வாழ்க்கையே சிறந்தது என்று முடிவு காண்கிறார் அப்துற் றஹீம் என்ற படைப்பாளர். இவர் கலை வளர்க்கும் எண்ணத்தைப் புறம் தள்ளி விட்டு வறுமை போக்கும் வளமான வாழ்க்கைக்கான வழிகளை மக்கள் பெறவேண்டும் என்ற துடிப்புடன் இந்நாவலைப் படைத்துள்ளார். இதுவே இவர் படைப்புகளின் மையப் புள்ளியாகவும் அமைகின்றது.


பெண்ணெழுத்து

 

பெண்ணெழுத்து

முனைவர் மு.பழனியப்பன்

Mar 26, 2022


(சீத்தலைச் சாத்தனாரின் மணிமேகலையையும், ஜவாஹர் பிரேமலதாவின் புகாரின் செல்வியையும் முன்வைத்து)

சீத்தலைச் சாத்தனார் என்ற ஆண் புலவரால் எழுதப்பட்ட காப்பியம் மணிமேகலை. இதனை ஒரு பெண்பாற்புலவர் எழுதினால் ஏதேனும் மாற்றம் இருக்குமா என்று சிந்தனை செய்து பார்த்தால், அப்படி ஒரு பெண் மணிமேகலையை பெண்படைப்பாளராக இருந்து எழுதியிருக்கிறார் ஜவாஹர் பிரேமலதா என்ற பெண் படைப்பளார். மணிமேகலைக் காப்பியத்தைப் புகாரின் செல்வி என்ற பெயரில் புதின வடிவில் மீட்டுருவாக்கம் செய்துள்ளார். அப்படைப்பு ஒரு பெண் படைப்பாக மிளிரும் தன்மையை இக்கட்டுரை எடுத்துரைக்கிறது.

பெண் எழுத்தும் ஆண் எழுத்தும்

ஆண் செய்த இலக்கியங்கள் எல்லாம் ஆணின் ஆதிக்கத்தை உணர்த்துகின்றன. ஆனால் பெண்ணின் மொழி ஆதிக்க மொழியன்று. ஆணின் ஆதிக்க உணர்வில் எழுந்த பெண் பற்றிய வரையறைச் சட்டங்களை, பண்பாட்டமைதியில் எழுந்த பாலியல் ஒடுக்குமுறைகளைத் தகர்த்து எறிய விழைகிறது. பெண் மொழி ஆணாதிக்கச் சொல்லாடலை எதிர்த்து அமைவதுதான் பெண் மொழி” ( செ. சாரதாம்பாள், பெண்ணிய உளப்பகுப்பாய்வும், பெண் எழுத்தும். ப. 33)

மணிமேகலை பெண் எழுத்து அறிமுகம்

‘புகாரின் செல்வி’ என்ற புதினத்தின் கதை நாயகி மணிமேகலை. தன்னைப் பற்றி தானே அறிமுகம் செய்து கொள்கிறாள். இவ்வறிமுகம் பெண் எழுத்து சார்ந்த அறிமுகமாக விளங்குகிறது. ‘‘நான் ஒரு கணிகையின் மகள்.கணிகைகளின் அபல நிலை நான் அறியாததா? என் தாய் மாதவியின் அறிவும், திறமையும் குடத்திலிட்ட விளக்காய் அவளுடைய பிறந்த குலத்தினால் மாறிப் போனதே! பிறந்த தாயினாலேயே மீண்டும் நெருக்கடியான சூழலைச் சந்திக்கிறாளே! எல்லாவற்றையும் எதிர்த்துத் துறவிக் கோலம் பூணுவதற்குத் துணிந்தாளே. எப்படி வேண்டுமானலும் வாழலாம் என்று நினைக்கும் கணிகை குலப் பெண்கள் மத்தியில் இப்படித்தான் வாழ வேண்டும் என்று நினைத்து, தாயையும் நாடாளும் மன்னனையும் எதிர்த்து நிற்கிறாளே… கணிகை குலப் பெண்களில் ஒருத்தியாகப் பிறந்து பல ஆடவரால் வெறும் உடலாகப் பார்க்கப்படும் இழிநிலையை நானும் பெற்றுள்ளேனே. என்னையும் துறவியாக மாற்றிக் காட்டுவேன் என்று துணிந்து நிற்கிறாளே. ஆனால் கணிகை மட்டும் அல்ல எந்தப் பெண்ணும் இந்தச் சமூகத்தில் ஒழுக்கத்துடன் வாழ முடியாத சூழலையும் நான் அறிவேன் தாயே” (ப. 59) என்று தாயையும் தன்னையும் அறிமுகம் செய்து கொள்கிறாள் மணிமேகலை.

இந்தப் பகுதியின் வழியாக பெண்கள் ஒழுக்கத்துடன் வாழும் வாழ்வில் எதிர் கொள்ளவேண்டிய நெருக்கடிகள், சவால்கள் ஆகியவற்றை உணர்ந்து கொள்ள முடிகின்றது. இப்படித் தனக்குத்தானே அறிமுகம் செய்து கொள்ளும் வாய்ப்பு மணிமேகலைக் காப்பியத்தில் அமையவில்லை.

siragu manimegalai2

சீத்தலைச் சாத்தனார் காட்டும் மணிமேகலை அறிமுகம்

சீத்தலைச் சாத்தனார் மணிமேகலைக் காப்பியத்தில் மணிமேகலையை
‘‘மணம் மலி கூந்தல் சிறுபுறம் புதைப்ப
கண்ணீர் ஆடிய கதிர் இள வன முலை
திண்ணிதின் திருகி தீ அழல் பொத்தி
காவலன் பேர் ஊர் கனை எரி ஊட்டிய
மா பெரும் பத்தினி மகள் மணிமேகலை
அருந் தவப் படுத்தல் அல்லது யாவதும்
திருந்தாச் செய்கைத் தீத் தொழில் படாஅள்”
(சீத்தலைச் சாத்தனார், மணிமேகலை, ஊர் அலருற்ற காதை, அடிகள் 50-57)
என்று மாதவியே தன் மகள் மணிமேகலை அல்லள். அவள் கண்ணகியின் மகள் என்று சொல்லுமளவிற்கு பத்தினி மகளாக அருந்தவப் படுபவளாகச் சீத்தலைச் சாத்தனார் காட்டுகிறார்.

மேற்கண்ட இரு அறிமுகங்களில் மணிமேகலையை கணிகையாக உடல் சார்ந்து பார்க்கும் படியான ஆண்களின் பார்வையை இழித்துக் காட்டும் நிலையில் ஜவாஹர் பிரேமலதாவின் பெண்எழுத்து அமைந்துள்ளது. ஆனால் மணிமேகலை காப்பியத் தலைவி என்ற மதிப்பில் அவளைப் பெருமைப்படுத்தும் நோக்கில் சாத்தனாரின் பதிவு இருக்கிறது என்பதை உணரமுடிகின்றது.

மூலத்தில் இருந்து வேறுபடும் புதிய சந்திப்புகள்

மணிமேகலைக் காப்பியத்தில் படைத்துக் காட்டப்படாத பல நிகழ்ச்சிகள், பாத்திரங்கள், சந்திப்புகள் புகாரின் செல்வி என்ற புதினத்தில் காட்டப்பெற்றுள்ளன. மணிமேகலையும் கோவலனும் சந்தித்தாக மணிமேகலையின் மூலத்தில் இல்லை. ஆனால் புகாரின் செல்வி புதினத்தில் அவ்வாறு சந்தித்த ஒரு சந்திப்பு நிகழச் செய்விக்கப்படுகிறது.கோவலனின் தந்தை மாசாத்துவான் மணிமேகலையைச் சந்திப்பது போலவும் ஒரு காட்சி அமைக்கப்பெற்றுள்ளது.இதுவும் புதிய சந்திப்பாகும்.இதுபோன்று மாநாய்கனிடம் பணியாற்றிய சாமன் என்ற படகோட்டியையும் மணிமேகலை சந்திக்கிறாள். இவ்வாறு சந்திக்காத மனிதர்களை மணிமேகலை சந்தித்து இந்தப் புதினத்தில் மணிமேகலைக் காப்பியத்தின் மறுகோணத்தைக் காட்டுவதாக அமைகின்றது.

கோவலனின் கையைப் பற்றிக்கொண்டு மணிமேகலை கடற்கரையில் நடக்கிறாள்.கடற்கரை நண்டுகளுடன் அவள் வி்ளையாடி மகிழ்கிறாள். அப்போது மணிமேகலைக்கும் கோவலனுக்கும் நடந்த உரையாடல் காப்பியத்தில் இல்லாத கவினுறு காட்சியாகப் புதினத்தில் விரிகிறது.

‘‘அப்பா! எனக்கு யானை பொம்மை வாங்கித் தரியா?” கோவலன் பெருமூச்சு விட்டான். தேரேறி கடற்கரையில் அப்போதுதான் திறந்து வைக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்த அங்காடிக் கடைகளை நோக்கிச் சென்றான்.

கண்கொள்ளாத அளவிற்கு மரப்பாச்சி பொம்மைகள். உருட்டி விளையாடும் தேர். யானை பொம்மை. இராஜா ராணி பொம்மை எனப் பிடித்ததை வாங்கிக்கொண்டாள். அத்தனையையும் அள்ளிக்கொண்டு துள்ளிக் குதித்தபடி தந்தைக்கு முன் தேரில் ஏறிவிட ஓடினாள்.

தேரில் ஏறும்போது “சர்ரென்று ஒரு சத்தம். தேரில் நீட்டிக் கொண்டிருந்த சிறிய கூர் ஆணி அவள் பட்டுப் பாவாடையைக் கிழித்துவிட்டது. அவ்வளவுதான், கையில் வைத்திருந்த பொம்மைகளைக் கீழே போடவும் மனம் வராமல் மாட்டிக் கொண்டிருந்த பாவாடையை எடுக்கவும் தெரியாமல் தேரில் பாதி ஏறிய நிலையிலேயே நின்றாள்.

கோவலன் மகளின் நிலையைக் கண்டு ஓடிவந்து பாவாடையை விடுத்துத் தேரில் ஏற்றினான்.

கடலலைக் கால்களை நனைக்க மணிமேகலைத் தன் உணர்வு பெற்றாள். அந்தப் பாவாடை போல் தன் வாழ்வும் கிழிந்து தொங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. அன்று தன்னை ஆணியில் இருந்து விடுவித்துத் தேரில் ஏற்றிய தந்தையோ வானுலகம் சென்றுவிட்டார்.

தன்னை இப்போது யார் காப்பது? நண்டுகள் இங்குமங்கும் அலைந்து திரிந்தன. என் மனமும் உதயகுமாரனிடமும், தாயிடமும் அலைந்து அலைந்து திரிகிறதே” (ப. 48) என்ற இந்தப் பகுதியில் மணிமேகலை, கோவலன் சந்திப்பு பல எண்ண அலைகளை உருவாக்குகின்றது.

மணிமேகலையின் வாழ்க்கை கிழிந்த பட்டுப் பாவாடையின் நிலையாக ஆகிவிட்டதைப் பெண் படைப்பாளர் மணிமேகலையின் பக்கம் நின்று எடுத்துரைக்கிறார்.

கோவலனின் தந்தை மாசாத்துவானும் மணிமேகலையும் சந்திக்கின்ற காட்சியைப் படைப்பாளர் உருவாக்குகிறார். ‘‘புகார் வந்திறங்கிய மணிமேகலைக்கு ஒரு ஆச்சரியம் காத்திருந்தது. அவளைப் பார்ப்பதற்குக் கோவலனின் தந்தை மாசாத்துவான் வந்திருந்தார். கோவலனின் சாயலைப் பார்த்தவுடன் தன் தந்தையும் வயதாகியிருந்தால் இப்படித்தான் இருந்திருப்பார் எனத் தோன்றியது.அறவண அடிகளின் பௌத்த பள்ளியில் மாசாத்துவானும் பௌத்தராக பயிற்சி பெற சேர்ந்திருப்பதை அறிந்து வியந்தாள்.

‘‘ நீ என் மகனுக்குக் கணிகையின் மூலம் பிறந்துவிட்டாய் என்பதற்காக நான் உன்னை அடியோடு புறக்கணித்தேன். உன் பிறந்தநாளை கொண்டாடிய பின் கோவலனுக்குப் பொருள் கொடுப்பதை அடியோடு நிறுத்திவிட்டேன். அவ்வளவு உன்னையும் உன் தாயையும் வெறுத்தேன். மணிமேகலா தெய்வம் அப்படி நினைக்கவில்லை. உன்னை எங்களின் வாரிசாகவே தான் நினைத்து உன்னைக் காப்பாற்றியிருக்கிறது. தெய்வம் எப்போதும் தெய்வம் தானம்மா. கோவலன் இறந்தபின்தான் நான் தெளிந்தேன். உதயகுமாரனின் இறப்பும் சேர்ந்து என்னை மாற்றிவிட்டது. அது மட்டுமா, கடல் போங்கி பெருஞ்செல்வத்தைக் கண் பார்த்திருக்கும்போதே வாரிசுருட்டிக் கொண்டது. இந்த உலகின் நிலையாமை உணர்ந்தேன். உன்தாயும் அறவண அடிகளும் காஞ்சி மாநகரம் சென்றுவிட்டனர். உன்னை அழைத்துச் செல்லவே நான் காத்திருக்கிறேன்” (ப. 141)

என்று இந்தச் சந்திப்பும் மணிமேகலையின் மூலத்தில் இல்லாத சந்திப்பாகும். மணிமேகலா தெய்வம் பெண் தெய்வம் என்பதால் மணிமேகலை பெண் என்பதால் பெண்ணுக்கு இரங்கும் பெண் தெய்வமாக மணிமேகலா தெய்வம் இப்புதினத்தில் படைத்துக்காட்டப்பெற்றுள்ளது.

அடுத்த சந்திப்பு மணிமேகலையும் கண்ணகியின் தந்தையாகிய மாநாய்கனிடம் பல்லாண்டுகள் பணியாற்றிய படகோட்டி சாமன் என்பவரும் சந்திக்கும் சந்திப்பாகும். ‘‘மகன் ஊரை விட்டு நடந்தே சென்றிருக்கிறாள் என்பதையறிந்து துடிதுடித்துப் போனார். தேரிலிருந்து இறங்கினால் மன்னன் அரண்மனையிலும், கப்பலிலும் தான் அவரது அடுத்த பயணம் இருக்கும். கோவலன் மாதவியுடன் உன் பிறந்த நாளை விழாவாக எடுத்து ஊர்மெச்சக் கொண்டாடியபோது குனிந்தவர்தான்.பின் நிமிரவே இல்லை. அவன் குலதெங்வத்தின் பெயரை உனக்குச் சூட்டியபோது அவர் முகம் இருளடைந்து போனது. கண்ணகியைப் போய் பார்த்துவிட்டு வருவதை மெல்ல மெல்ல நிறுத்திக் கொண்டார்” (ப.124) என்ற சாமனின் பேச்சு மாநாய்கனின் வாழ்க்கை நிலையை எடுத்துரைப்பதாக உள்ளது.

இப்படி புதிய புதிய சந்திப்புகளை நிகழ்த்தி மணிமேகலைக் காப்பியத்தில் நிகழ வேண்டியனவற்றைத் தன் கற்பனைக்குள் கொண்டுவந்து அவற்றில் பெண்தன்மை மேலோங்கும்படி தன் புதினத்தை ஜவாஹர் ஹேமலதா படைத்துள்ளார்.

மணிமேகலையை மையமாக வைத்து கோவலன், கண்ணகி இருவர் வீட்டில் நிகழ்ந்த பின் விளைவுகளை இப்புதினம் எடுத்துரைத்து நிற்கிறது. மணிமேகலையின் பிறப்பு கண்ணகி, கோவலன் இருவர் வீட்டாரையும் தள்ளி வைத்திருக்கிறது என்பதை உணர்ந்த மணிமேகலை தன் வாழ்க்கை தனிமைப்படுத்தப்பட்டதை எண்ணி வருந்துகிறாள்.
இதனை ‘‘அவள் பிறந்தபோதே வெறுப்பைச் சுமந்து பிறந்திருக்கிறாள். அவள் தொடர்பாகக் கோவலன் நிகழ்த்திய எந்தச் செயலும் பகைப்புலத்திலிருந்துதான் சிலரால் பார்க்கப்பட்டிருக்கிறது. ஒருவித வித குற்ற உணர்வு தலை தூக்கியது” (ப. 125) என்ற பகுதி மணிமேகலைக்குள் புதைந்து கிடக்கும் குற்ற உணர்வைக் காட்டுவதாக உள்ளது.

மேற்கண்ட சந்திப்புகளில் மணிமேகலையின் வருத்தகரமான வாழ்க்கையே வெளிப்படுத்தப்பெற்றுள்ளது. மணிமேலை கோவலனுடன் சந்திக்கும் சந்திப்பில் ஆணியில் கிழிபட்ட பாவாடை நிலைக்கு ஆளாகிறாள். முள் மேல் சேலை விழுந்தாலும், சேலை மீது முள் விழுந்தாலும் சேலைக்குத்தான் சேதம் என்ற மரபுக் கருத்தின்படி மணிமேகலை ஆணி மேல் பட்ட பாவாடை ஆகிறாள். மாசாத்துவான் சந்திப்பில் தன்மீது இருந்த வெறுப்பில் சற்று மாற்றம் பெற்று நல்லவளாக அவளை மாசாத்துவான் தன் வீட்டுக்கு அழைக்கும் நிலையில் உரிமை பெற்றவளாகத் திகழ்கிறாள். மாநாய்கன் சார்பாளனான சாமன் சந்திப்பில் முழுவதும் தலைகுனிவை ஏற்படுத்தியவளாக மணிமேகலை திகழ்கிறாள். கோவலன் பெற்று வைத்திருந்த வெறுப்புகளையெல்லாம் தன் தூய்மையால் துடைப்பவளாக மணிமேகலை இப்புதினத்தில் படைக்கப்பெற்றுள்ளாள்.

பெண் எழுத்து

பெண் எழுத்து என்பது தனித்துவம் வாய்ந்தது. மணிமேகலை கதை பெண்ணைக் கதை தலைவியாகக் கொண்டது. அதனை சீத்தலைச் சாத்தனார் என்ற ஆண் எழுதுகிற நிலையில் காப்பியம் ஆண்தன்மை வாய்ந்ததாக படைக்கப்பெற்றுள்ளது. ஆனால் மணிமேகலைக் கதையை ஜவாஹர் பிரேமலதா என்ற பெண் படைக்கின்றபோது அக்காப்பியத்தில் பெண்தன்மை இடம்பெற்றிருப்பதை உணரமுடிகின்றது.

மணிமேகலை மணிபல்லவத்தீனுக்கு மணிமேகலா தெய்வத்தால் எடுத்துச் செல்லப்பெறுகிறாள். அது அவள் அறியாத பூமி, முன்பின் பார்த்திராத நிலம். அந்நிலத்தைச் சீத்தலைச் சாத்தனர்

‘‘மணிபல்லவத்திடை
தத்து நீர் அடைகரை சங்கு உழு தொடுப்பின்
முத்து விளை கழனி முரி செம் பவளமொடு
விரை மரம் உருட்டும் திரை உலாப் பரப்பின்
ஞாழல் ஓங்கிய தாழ் கண் அசும்பின்
ஆம்பலும் குவளையும் தாம் புணர்ந்து மயங்கி
வண்டு உண மலர்ந்த குண்டு நீர் இலஞ்சி
முடக் கால் புன்னையும் மடல் பூந் தாழையும்
வெயில் வரவு ஒழித்த பயில் பூம் பந்தர் — ”
(மணிமேகலை, மணிபல்லவத்தில் துயருற்ற காதை, அடிகள் 1-10 )
என்று பல இயற்கை அழகு கொண்ட பகுதியாகக் காட்டுகிறார். ஆனால் புதினத்தில்

‘‘இருட்டில் ஒன்றும் தெரியவில்லை.தட்டுத் தடுமாறி கைகளைச் சுற்றித் தடவிப் பார்த்தாள். அவளுடைய கால்களை மரத்தின் பிழுதுகள் பிணித்திருந்தன. இருகைகளாலும் விலக்கி, அவற்றின் பிணைப்பிலிருந்து விடுபட்டு விழுதுகளை விலக்கிக் கொண்டு வெளியே வந்தாள்.
ஆங்காங்கே சிவப்பாய் மின்னுகிறதே அது என்ன?
இருட்டில் ஒன்றும் புலப்படவில்லை.
கால்களுக்கிடையே எதுவோ நீளமாக ஊர்ந்தது. அசையாமல் நின்றுவிட்டாள். விடியும் வரை நின்று கொண்டேயிருந்தாள். இரவு மிக நீண்டு கொண்டே இருந்தது. கால்கள் மரத்துப் போயின.

காலை சூரியனின் ஒளி எங்கும் வீசி நிற்க, அவள் பார்வையில் பட்டவையெல்லாம் எங்கும் பாம்புகள். பாம்புகள் பல, வண்ணம் பல, வடிவங்கள் பல, நீளங்கள் பாம்புகளுக்கிடையில் தான் மரத்தோடு மரமாய் நிற்பதை உணர்ந்தாள். அவளுக்கு உடம்பு சிலிர்த்தது. நடுங்கத் தொடங்கியது” (ப. 51)

என்று மணிபல்லவத்தீவில் புதிதாக இறங்கிய பெண் எதிர்கொள்ளும் துன்பச் சூழல்களைக் காட்டுகிறாளர் ஜவாஹர் பிரேமலதா. சீத்தலைச் சாத்தனார் காட்டும் மணிபல்லவத் தீவிற்கும், பிரமேலதா காட்டும் மணி பல்லவத் தீவிற்கும் உள்ள வேறுபாடு இதுதான். ஆண் அழகியலாக ஒரு இடத்தைக் காண பெண் அவலத்தோடு அந்த இடத்தைக் காட்டுகிறாள்.

மணிமேகலையின் உயிர்ப்பகுதி பசி போக்குதல் என்ற அறமாகும். இதனைச் சீத்தலைச் சாத்தனார்,
“ஆற்றுநர்க்கு அளிப்போர் அறம் விலை பகர்வோர்
ஆற்றா மாக்கள் அரும்பசி களைவோர்
மேற்றே உலகின் மெய்ந்நெறி வாழ்க்கை
மண்டிணி ஞாலத்து வாழ்வோர்க்கெல்லாம்
உண்டி கொடுத்தோர் உயிர் கொடுத்தோரே”
( மணிமேகலை, பாத்திரம் பெற்றகாதை, பாடல் வரி 92-96 )
என்று குறிப்பிடுகிறார். இதனை இப்புதினம்
‘‘கரு உற்பத்தி தொடங்கிய நாள் முதல் மனிதனிடம் தொடரும் பசி, வாய்க்கரிசி போடும் வரை நீள்கிறது. இடையில் அளவில் மாற்றம் வருமே தவிர உணவே தேவையில்லாமல் போவது இல்லை. உடம்பெடுத்தபோது, பசி தொடங்குகிறது. தொப்பூழ்க் கொடியில் தொடங்கி இறப்பின் மடியில் தான் அடங்குகிறது.
ஆசை உயிரைக் கொல்வது பிறரை வருத்தும்.

பசி தன்னைச் சார்ந்தவரையே கொல்லும். பசியில் உயிர் போகிறதே என்று நானே நினைத்தேனே.. பசிதான் மிகப் பெரிய பிணி. உதயகுமரன் போன்றவர்கள் மக்களின் பசிப்பிணி போக்காமல் தங்களின் உடற்பசிக்கு அலைகிறார்களே… தாய் மாதவியைப் போல நானும் துயரம் அடைய எனக்குப் பிறக்கும் குழந்தைகளும். கணிகையின் வாரிசுகளாகத் தான் அறியப்படுவார்கள். இது முடிவே இல்லாமல் தொடர்ந்து கொண்டு தானிருக்கும். நான் பொதுத் தொண்டில் ஈடுபட்டு மக்களின் பசியைப் போக்கினால் மன அமைதியாவது கிட்டும்” ( ப.62)

என்ற நிலையில் பொதுத் தொண்டில் நாட்டம் கொண்டு, மணிமேகலை செயல்படுவதாக, புதினத்தில் படைக்கிறார் ஜவாஹர் பிரேமலதா. வயிற்றுப் பசி, உடல்பசி இரண்டின் கோரத்தையும் வெளிப்பட நேர்முகமாகப் பேசுபவளாக விளங்குகிறாள். தனக்கும் தன் தாய்க்கும் தன் பரம்பரைக்கும் ஏற்படும் துயரங்களை முன்வைத்து சிந்திப்பவளாக விளங்குகிறாள். இந்நிலையில் பெண் எழுத்து என்பது தன் துயரம், சமுதாயத் துயரம் இரண்டையும் கலந்து அவற்றின் மெய்ம்மைப் பக்கங்களை வெளிப்படுத்தும் போக்கினது என்பதை உணரமுடிகின்றது.

இவ்வாறு மணிமேகலை என்ற காப்பியத்தை ஆண் படைக்கும் நிலையில் ஆண் மையப் போக்கு இருப்பதை அறியமுடிகின்றது. மணிமேகலை என்ற காப்பியத்தை பெண் எழுதும்போது பெண் மையம் அமைந்திருப்பதை உணரமுடிகின்றது.

முடிவுகள்

ஐம்பெருங்காப்பியங்களில் ஒன்றான மணிமேகலை காப்பியம் சீத்தலைச் சாத்தனாரால் எழுதப்பெற்றது. இக்காப்பியம் ஆண் மையம் கொண்டதாக விளங்குகிறது.

ஜவாஹர் பிரேமலதா எழுதிய புகாரின் செல்வி என்ற புதினம் மணிமேகலைக் கதையைப் புதின வடிவில் பெண் மையம் இட்டு எழுதப்பெற்றுள்ளது.

மணிமேகலையை சீத்தலைச் சாத்தனார் மாபெரும் பத்தினி கண்ணகியின் மகளாக அறிமுகம் செய்கிறார். ஜவாஹர் பிரேமலதா மணிமேகலையை உண்மை இயல்புகளுடன் கணிகையர் குலப் பெண்ணாக அக்குல அவலங்களுக்கு உட்பட்டவளாக அறிமுகம் செய்கிறார்.

சந்திக்க முடியாத பாத்தி்ரங்களைச் சந்திக்க வைத்துச் சீத்தலைச் சாத்தனார் விடுத்த இடைவெளிகளை நிரப்பியுள்ளார் ஜவாஹர் பிரேமலதா.

மணிமேகலை இறங்கிய மணிபல்லவம் அழகானதாக சீத்தலைச்சாத்தனாரால் காட்டப்பட பாம்புகள் சூழ்ந்த அச்ச சூழலில் ஜவாஹர் பிரேமலதா காட்டுகிறார். மேலும் பசிப்பிணி நீக்கும் உயரிய அறத்தைச் செய்பவளாக உயரத்தில் சீத்தலைச் சாத்தனார் ஏற்றி வைக்கிறார். ஆனால் வயிற்றுப் பசி, உடல் பசி கருதியே பெண்களை நோக்குகிறது இந்த உலகம் என்று காட்டுகிறார் ஜவாஹர் பிரேமலதா.

இவற்றின் வழி ஒரு பனுவலை ஆண் எழுதும் நிலையில் ஆண்மையம் இருப்பதையும், பெண் எழுதும் நிலையில் பெண் மையம் இருப்பதையும் உணரமுடிகின்றது.

பயன்பட்ட நூல்கள்.

சாரதாம்பாள். செ., பெண்ணிய உளப்பகுப்பாய்வும், பெண் எழுத்தும், உலகத் தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம், சென்னை,
சீத்தலைச் சாத்தனார், மணிமேகலை, திருநெல்வேலி சைவ சித்தாந்த நூற்பதிப்பு கழகம், சென்னை. 1997
ஜவாஹர் பிரேமலதா, புகாரின் செல்வி, பிரேமா புக்ஸ், சேலம், 2021


ஞாயிறு, ஜனவரி 09, 2022

வள்ளுவரின் பாதை (கவிதை)

siragu thiruvalluvar1

(வலியறிதல் – அதிகாரம் – புதுக்கவிதையில்)

  • வள்ளுவர் நடத்தும் அரசியல் பாடம்  வலியறிதல்.

 

  • உலகில் ஒவ்வொரு மனிதருக்கும்

ஒரு கடமை இருக்கிறது.

அக்கடைமையை ஏற்று நடத்தவே அவன் பிறக்கிறான்.

அவனுக்கான காரியம் அவனாலேயே முடிய வேண்டும்.

அவ்வாறு  கடமை முடிய என்ன செய்யவேண்டும்.

 

  • தன்னை உணர்தலும்

தனக்கான கடமையை அறிதலுமே  முதற்படி

 

  • தன்னால் இது செய்ய இயலுமா என்று

தெளிந்தபின் செயலில் இறங்குவதே சிறப்பு

இத்தெளிவின்றிப் பாதியில் வீணாய்ப் போவதும் போனதும் அதிகம்.

 

  • தன்னை உணர்ந்தபின் தன் துணையின் வலிமையும் உணர்க

காரியங்கள் கைகூட துணைவரோடு ஒத்து செல்க

எதிராக நிற்பவற்றின்  வலிமைகளையும் அளந்தறிக

எடுத்த காரியத்தை முடிக்க தொடர்ந்து தொய்வின்றி செல்க…வெற்றி நமதே

 

  • ஊதினால் பறக்கும் மயில் தோகை என்றாலும்

அளவுக்கு அதிகம் சுமையானால் வண்டியின் அச்சு முறிந்துபோகும்.

 

  • மரமே நமதென்றாலும்

அதன் நுனிக் கொம்பு ஏறினால் அழிவுதான்.

 

  • கொடுப்பதானாலும், கொள்வதானாலும்

அளவறிந்து எதையும் செய்க! அதுவே வாழ்க்கை முறைமை

 

  • செலவைக் குறைக்க வரவு பெருகும்

வரம்பு மீறி வாரிக்கொடுக்க இருப்பே இல்லாமல் ஆகிவிடும்

வலியறிந்தால் வலியின்றி வெற்றி பெறலாம்…….