ஞாயிறு, ஆகஸ்ட் 28, 2016

3. நந்தனார் கண்ட சிதம்பரம்






சிதம்பரம் பக்தி உணர்வின் சிகரம் ஆகும். அது பக்திமான்களின் தலைநகரமும் ஆகும். தில்லைச் சிற்றம்பலத்திற்கு ஈடு இணை எங்கும் இல்லை. வானத்தின் அடையாளமாக விளங்குவது தில்லைச் சிற்றம்பலம். உலக இரகசியத்தின் உன்னதச் சின்னம் தில்லைச் சிற்றம்பலம். இந்தத் தில்லைக்கு வந்து சேருவது என்பது ஓர் அடியாருக்கு மிகவும் அரிய செயலாக இருந்தது. இத்தனைக்கும் அவர் சிதம்பரத்திற்கு அருகிலேயே ஒரு சில மைல்கல் தொலைவிலேயே வசித்து வந்தார். இத்தனை சொன்ன பிறகு யார் அந்த அடியார் என்று உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கலாம். திருநாளைப் போவார் என்ற நந்தனார் என்பவரே அந்த அடியார்.

நாளைக்குச் சிதம்பரம் சென்றுவிடுவேன், நாளைக்குச் சிதம்பரம் சென்றுவிடுவேன் என்று சொல்லிக் கொண்டே இருந்ததால் அவருக்குத் திருநாளைப்போவார் என்றே பெயர் அமைந்துவிட்டது. ஆனாலும் அவர் சிதம்பரம் செல்லும் நாளும் வந்தபாடில்லை. அவரும் சிதம்பரத்திற்குச் சென்ற பாடில்லை. நந்தி விலகினார் கோயில் என்று தற்போது அழைக்கப்பெறும் திருப்புன்கூர் என்ற ஊரைச் சார்ந்தவர் நந்தனார். நந்தனாருக்காக நந்தியே விலகி நின்று திருப்புன்கூர் இறைவனின் காட்சியைக் காட்டி நின்றது. இருந்தாலும் தான் சிதம்பரம் கோயிலுக்கு வந்து அங்கு உள்ள இறைவனைக் காணவேண்டும் என்ற கொள்கையை தன் மனதில் வைத்திருந்தார் நந்தனார். ஆனால், அதற்குப் பல தடைகள் அவருக்கு எழுந்தன. அவற்றை எல்லாம் மீறிக் கடந்து அவர் சிதம்பரத்திற்கு வந்து சேர்ந்தார்.

அவரின் வாழ்வைச் சேக்கிழார் பெரியபுராணத்தில் செய்யுட்பகுதியாக பாடினார். இசைக் கோலத்தில் நந்தனார் சரித்திரத்தைத் தந்தவர் கோபால கிருஷ்ண பாரதியார். இவர் நந்தனார் சரித்திர கீர்த்தனை என்று இசைப் பாடல் வடிவமாக நந்தனார் சரித்திரத்தைப் பாடினார். இக்கதையை மட்டும் அல்லாது திருநீலகண்டர், இயற்பகையார் போன்ற பலரின் வரலாறுகளையும் இசை வடிவில் பாடி மகிழ்ந்தவர் கோபல கிருஷ்ண பாரதியார். இந்துஸ்தானி இசை, கர்நாடக இசை போன்றவற்றில் தேர்ந்த அவரின் இசைப் புலமை நந்தனார் சரித்திரக் கீர்த்தனையில் பெரிதும் வெளிப்பட்டுள்ளது. நந்தனின் பக்தியும் வெளிப்பட்டுள்ளது.


சிதம்பரம் செல்வதால் பெரும் நன்மையைப் பின்வருமாறு நந்தனார் கீர்த்தனை சொல்கிறது.

தெரிசிக்க வேணும் சிதம்பரத்தைத் தெரிசிக்கவேணும்
தெரிசித்தவுடன் உடல் கரிசைப் பிணிகள் அறும்.
பத்தர் பணியுந் திருக் கூத்தன் சந்நிதி தொழுது
தெரிசிக்க வேணும் சிதம்பரத்தைத் தெரிசிக்கவேணும்
வேதனை அடியவர் போதனை முனிவர்கள்
தெரிசிக்க வேணும் சிதம்பரத்தைத் தெரிசிக்கவேணும்
நாதனே கரம் குவித்து ஆதரவாக
ஈசனே! புலியூரில் வாசனே! கனக சபேசனே என்று
நடராசனைப் போற்றி காமத்தை அகல்வர்
வாமத்தினின்று சிவ நாமத்தைச் சொல்லி
அர்த்த சாமத்தில் வந்து தெரிசிக்கவேணும்
சிதம்பரத்தைத் தெரிசிக்கவேணும்.

என்று சிதம்பரத்தைத் தரிசித்தே ஆனந்தக் கூத்தனைத் தரிசித்த நிம்மதியைப் பெற்றார் நந்தனார். இத்தகைய காட்சிகளைக் காண எல்லோரும் சிதம்பரத்திற்குச் செல்லவேண்டும் என்று நந்தனார் குறிப்பிடுகிறார். பாவங்கள் போக, காமங்கள் நீங்க, பிறவித் துயர் நீங்க சிதம்பரம் போகவேண்டும்.

நந்தனார் சிதம்பரத்திற்குச் சென்றபோது அவ்வூரில் நிகழும் நிகழ்ச்சிகளைக் கண்ணுற்று அதிசயப்படுகிறார். ஆனந்தம் கொள்கிறார். இதனைக் கோபால கிருஷ்ண பாரதியார் இசை வடிவில் தந்து மகிழ்கிறார்.

ஆகமங்கள் வேதியர்கள் சிவனடியார்கள் கூட்டம்
மன தேகமாகி எப்போதும் விளைகின்ற யோகிமுனிகள் ஆட்டம்
பூலோகம் இது கைலாசம் என்று இதைப் போற்றுவார்கள் ஆட்டம்
...வேள்வி செய்யும் புகை மேலுலகம் எழும்பிப் போகுதையே
புண்ணியவான்கள் புரியுந்தவம்
அரகரசிவன் என்று ஆடிப்பாடிக் கொண்டு
பரிவுடன் தனைப் பிரதட்சணம் வரும் இடம்
மணியாடுது வெகு சனம் கூடுது வீதி வலமாகுது

சிதம்பரத்தில் ஒரு புறம் ஆகம பூசை நடைபெறுகிறது. வேதியர்கள் வேதங்கள் ஓதுகின்றனர். சிவனடியார்கள் கூட்டமாக நின்று ஆண்டவனைத் தொழ வந்த வண்ணம் இருக்கிறார்கள். உடலை வெறுத்து மனதுளே கடவுளை நிறுத்தும் யோகிகள், முனிகள் கூட்டம் ஒரு புறம் ஆண்டவனைக் காணச் செல்கிறது. இதனைக் கைலாசம் என்று பலரும் வணங்குகிறார்கள். வேள்விகள் பல செய்யப்படுகின்றன. அதனால் ஏற்படும் மங்கலப் புகையானது மேலுலகம் செல்லுகின்றது. புண்ணியவான் தவம் புரிந்துகொண்டுள்ளனர். அரகர சிவ மந்திரம் எங்கும் கேட்கிறது. மணியாடுகிறது வெகு சனம் கூடுகிறது என்று சிதம்பரத்தின் நிகழ்ச்சிகளைப் பட்டியலிடுகிறார் கோபால கிருஷ்ண பாரதியார்.

கோபால கிருஷ்ண பாரதியார் நாள்தோறும் சிதம்பரம் கோயிலுக்கு வந்து யோகநிட்டையில் இருப்பார். சிதம்பரம் கோயிலில் தனியிடம் ஒன்றில் அவர் நாளும் யோகநிட்டை பயிலுவார். அந்த இடத்தில் ஒரு நந்தனார் சிலை நின்ற நிலையில் இருக்கும். இந்தச் சிலையே கோபால கிருஷ்ணபாரதியாருக்கு நந்தன் கதையைப் பாடத் தூண்டுகோலாக இருந்தது என்று காரணம் சொல்லப்படுகிறது. பல சிரமங்களுக்கு இடையில் தில்லைச் சிற்றம்பலம் வந்த நந்தனார் நடராச அருள் உருவத்தைக் காண்கிறார். கண்டு அவ்வுருவத்தை மனத்துள் கொள்கிறார். அத்திருவுருவத்தில் முதலில் அவருக்குத் தெரிவது தூக்கிய திருவடி. பின் தெரிவது இடையில் அணிந்த கச்சு, அதற்குப் பின்பு அவர் காண்பது ஆடல், அதற்குப் பின்பு அவர் காண்பது நீலகண்டம். இதனைத் தொடர்ந்து நாடராசர் செம்பவள வாயில் சற்றே தெரியும் குமிழ் சிரிப்பு. இதனைத் தொடர்ந்து நெற்றிக்கண் இவையெல்லாம் நந்தனாருக்குத் தெரிகின்றன. பாதம் முதல் முடி வரை நடராச உருவத்தை நயந்து பார்க்கிறார் நந்தனார். இப்படிப் பார்த்த ஒவ்வொரு காட்சிக்கும் ஒவ்வொரு பாடலைப் பாடுகிறார் கோபால கிருஷ்ணபாரதியார். அதில் ஒரு பாடல்;

ஊனத்தை நீக்கி உலகறிய என்னை ஆட்கொண்டவன்
தேனொத்து எனக்கு இனியான் தில்லைச் சிற்றம்பலவன் எங்கோன்
வானத்தவர் உய்ய வன் நஞ்சை உண்ட கண்டத்து இலங்கு
மேனத் தெயிறு கண்டாற் பின்னைக் கண்டு கொண்டு காண்பதென்னே


என்ற பாடல் நடராசனாரின் நீலகண்டத்தை நந்தனார் கண்ட அதிசயத்தை விளக்குவது. தில்லைச் சிற்றம்பலவன் எனக்குத் தேன் போன்றவன் என்கிறார் நந்தனார். தேன் உயரமானது. அணுகுவதற்கு எளியது அல்ல. ஆனால், அதன் இனிமை தேனின் அருகில் செல்ல வைக்கும். தேனீக்கள் தேனை மற்றவர்கள் அடையாமல் பாதுகாக்கும். இந்நிலையில் ஆண்டவனைத் தேனாக்கி தனக்கும் அவனுக்கும் இடையே உள்ள தூரத்தைக் காட்டுகிறார் நந்தனார். உயிர்களின் ஆணவம் என்ற ஊனத்தை நீக்குபவன் தில்லைச் சிற்றம்பலவன். வானத்தவர் வாழ்வதற்காக நஞ்சு உண்டவன் பரம்பொருள். அவன் உண்ட விஷம் இன்னமும் கண்டத்தில் இருக்கிறது. அதன் மேல் விலங்குகளின் பற்கள் அணிகளாக விளங்குகின்றன. அவற்றை நான் கண்டபின் வேறொன்றைக் காண என் கண்கள் விரும்பாது என்று உரைக்கிறார் நந்தனார்.

இவ்வாறு தேனாக இறைவனைக் கண்டு தெளிந்த நந்தனாரின் இறை விருப்பம் போற்றத்தக்கது. அனைவருக்கும் இறைவழியைக் காட்டுவது. அவரைக் கண்ட கண்கள், அவர் வரலாற்றைக் கேட்ட காதுகள் வேறொன்றும் அறியாது.

சனி, ஆகஸ்ட் 06, 2016

2. படைப்பவரும், காப்பவரும், அழிப்பவரும் திருமால்





தமிழில் படைக்கப் பெற்றுள்ளள தூது இலக்கியங்கள் தலைவனுக்கும் தலைவிக்கும் இடையே நிகழும் தூது போவனவாக இருக்கின்றனவோ இல்லையோ தமிழைப் படிப்பவருக்கும் படைப்பவருக்கும் இடையே தூது செல்வனவாக உள்ளன. படைப்பாளரையும் படிப்பவரையும் இணைப்பது இலக்கியங்கள்தானே. இலக்கியங்கள் தரமுடையனவாக இருந்தால் படிப்பவரை அவை கவர்ந்து விடுகின்றன. தூது இலக்கியங்கள் தூது சென்று வெற்றியடைந்தனவோ இல்லையோ, படைப்பாளர்களையும் படிப்பவரையும் இணைத்து இலக்கிய இன்பம் பெறச் செய்வதில் வெற்றி பெற்றுவிடுகின்றன.

தமிழ் விடு தூது என்ற இலக்கியத்தின் வழியாகத் தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றின் கால வரிசை முறையை அறிந்து கொள்ளமுடிகின்றது. அழகர் கிள்ளை விடு தூது வழியாகச் மதுரையில் நடைபெறும் சித்திரைத் திருவிழாவைப் பற்றி அறிந்து கொள்ள முடிகின்றது.

கூடல் திருநகரில் ஏடு அலர் தாரான் எழுந்தருளி ஆடலுடன்... தல்லாகுளம் வந்தது

என்று சித்திரைத் திருவிழா நடந்த முறையை, நடந்த இடங்களை அழகர் கிள்ளைவிடு தூது சுட்டிக் காட்டுகின்றது. தல்லாகுளம் என்ற இடத்தை, தேனூர் மண்டபத்தில் திருமால் எழுந்தருளும் நிலையை, அழகர் கிள்ளைவிடு தூது பதிவு செய்துள்ளது. இதன் காரணமாகச் சித்திரை விழாவின் பழமையை நாம் உணர்ந்து கொள்ள முடிகின்றது. இப்படித் தூது இலக்கியங்கள் தமிழில் தனித்த இடத்தைப் பெறுகின்றன.

அழகர் கிள்ளை விடு தூது என்ற இலக்கியத்தை எழுதியவர் பலபட்டடை சொக்கநாதப் புலவர் ஆவார். தலைவி ஒருத்தி அழகர் கோயிலில் உள்ள அழகரை விரும்பிக் காதல் கொள்கிறாள். அழகரிடம் அவர் அணிந்திருக்கும் மாலையை வாங்கி வரத் தூது அனுப்புகிறாள். தலைவி வளர்த்த கிளியும் தலைவியை ஏமாற்றாது அழகர் மலைக்கு வந்து அழகரிடம் மாலை கேட்டு நிற்கிறது. நன்றி உணர்வு மிக்க கிளி அது. அழகர் அருகில் இருக்கும் நேரங்களில் கீர்த்தனம் பாடும் கிளி அது. அழகரோடு நாச்சியார் பக்கத்தில் அமர்ந்து இருந்தால் அவர்களின் சிநேகத்தைக் கெடுக்காமல் நாச்சியாரின் கைகளில் அமர்ந்து அழகு செய்யும் கிளி அது. அந்தக் கிளியைப் பார்த்து, நீ ஏன் இங்கு வந்தாய் என்று கேட்டால் அதற்கு அக்கிளி “மணிமாலே உன்னை வணங்க வந்தேன் என்று சொல்லும்”. ஆண்டாள் அருகே இருப்பதை அறிந்து கொண்டு அவள் அணிந்துக் கொடுத்த மாலையைத் தரச் சொல்லி தெலுங்கில் அழகருடன் பேசும் கிளி அது. ஆண்டாளின் தமிழுக்கு நம் தமிழ் ஈடாக இயலாது என்று கிளி தெலுங்கில் பேசுகிறதாம். ஆகவே இக்கிளியே பொருத்தமானது என்று கருதித் தலைவி அதனைத் தூதாக விடுத்தாள்.

அழகர் கிள்ளை விடு தூதில் பெருமாளின் பெருமைகளைப் பலபடப் பேசுகிறார் பலபட்டடைச் சொக்கநாத புலவர். அவற்றில் சில பகுதிகள் அவரின் கவி நுட்பத்தைக் காட்டுகின்றன.

உலகைக் காக்கும் பணியைத் திருமால் செய்கிறார். உலகைக் காக்கும் பணியை அவர் செய்கிறார் என்றால் உலகை உருவாக்கும் பணியை யார் செய்கிறார் என்ற கேள்வி எழும். உலகை உருவாக்கும் பணியை பிரம்மா செய்கிறார் என்று பதில் சொல்ல இயலும். இருந்தாலும் உலகைக் காக்கும் திருமாலே, உலகைப் படைக்கவும் செய்கிறார் என்ற கருத்தைப் பலபட்டடைச் சொக்கநாதப் புலவர் நிறுவுகின்றார்.

திருமால் பிரம்மாவின் தொழிலையும் செய்கிறார் என்று கொள்வோம். அழித்தல் தொழிலைச் சிவபிரான்தானே செய்கிறார். அழித்தல் தொழிலையும் திருமாலே செய்வதாகக் காட்டுகிறார் பலபட்டடைச் சொக்கநாதப் புலவர்.

உலகு அழிதலும், அழித்தபின் உருவாக்கலும், உருவாக்கிய பின் காத்தலும் என்ற முத்தொழில்கள் முக்கியமானவை. இவற்றைத் திருமாலே செய்கிறார் என்று தன் கவிதையால் மாயம் செய்கிறார் பலபட்டடைச் சொக்கநாதப் புலவர்.

அங்கண் உலகு
உண்ட கனிவாயன் --- உறையும் திருவயிற்றான்,
கொண்டபடி ஈன்ற கொப்பூழான் -பூமி
அளந்த திருத்தாளான் அன்று ஏற்ற கையன்

என்பது அழகர் கிள்ளை விடு தூதில் வரும் அடிகள் ஆகும். இவ்வடிகள் அழித்தல், ஆக்கல், காத்தல் அனைத்தையும் திருமாலே செய்வதாகக் குறிக்கின்றன.

கண்ணன் சிறு குழந்தையாக இருந்த பொழுது செய்த திருவிiளாயாடல்களில் ஒன்று மண்ணை உண்ணும் திருவிளையாட்டு ஆகும். தன் தாய் யசோதை வெண்ணையைத் தான் உண்ணத் தராத கோபத்தில் கண்ணன் மண்ணை உண்கிறான். அவன் மண்ணை உண்டதைக் கண்ட யசோதை ஓடிவந்து அவன் உண்ட மண்ணை உதிர்க்க வைக்கிறாள். வாயைத் திறந்துக் காட்டச் சொல்லுகிறாள். கண்ணனும் வாயைத் திறக்கிறான். கண்ணனின் வாயில் அவன் உண்ட மண்ணைக் காணவில்லை. யசோதைக்கு அனைத்து உலகங்களும் கண்ணன் வாயில் இருப்பது தெரியவருகிறது. இந்த அரிய காட்சியை யசோதை காண்கிறாள், பிரமிக்கிறாள்.

எனவே உலகின் அழிவுநிலையில் தன் வாயில் அவற்றை உண்டார் கண்ணபிரான். எனவே உலகை அழிநிலையில் தனக்குள் அடக்கி உலகைக் காக்கும் பெரும்பணியை அவர் செய்வதால் ருத்ரனின் பணியும் அவர் பணியாகின்றது. உண்ட உலகங்களைத் தன் வயிற்றுக்குள் பதமாக வைத்துத் திருமால் காக்கின்றார்.

வயிற்றுக்குள் அமிழ்ந்திருக்கும் உலகங்களை எப்படி வெளிப்படுத்தித் தோற்றம் செய்வது. தோற்றுவிப்பதும் திருமாலின் கடனல்லவா. கொண்டபடி ஈன்ற கொப்பூழான் என்று அதற்கும் திருமாலே காரணம் என்று உரைக்கிறது அழகர் கிள்ளைவிடு தூது. கண்ணன் உலகங்களை எந்த வரிசையில் விழுங்கினானோ அதே வரிசையில் வெளிப்பட வைக்க திருமால் எண்ணம் கொள்கிறார். தன் வயிற்றின் கொப்புழ்ப் பகுதியில் இருந்துத் தாமரை ஒன்றை எழச் செய்கிறார் திருமால். எழுந்த தாமரையில் பிரம்மாவைப் படைப்புக் கடவுளாக நியமிக்கிறார் திருமால். இதன் காரணமாக உலகைத் தோற்றம் செய்வதற்கும் ஆதியாக இருப்பது திருமாலே என்பது பலபட்டடைச் சொக்கநாதரின் கருத்து.


இவ்வாறு படைத்த பல உலகங்களை அவை சரியாக உள்ளனவா என்று அளந்து பார்க்கும் அளப்பரிய பணியும் திருமாலுக்கு உரியதாகும். பூமி அளந்த திருத்தாளன் என்று அழகர் கிள்ளை விடு தூதில் திருமால் காக்கும் பணி காட்டப்பெறுகிறது. உலகங்கள் சரியாக இயங்குகின்றனவா என அளக்கத் தன் கால்களை அளவீட்டுக் கருவியாகத் திருமால் பயன்படுத் அளந்து காக்கிறார்.

திருமாலை இந்தக் காக்கும் பணியைச் செய்யச் சொல்லிச் சொன்னவர் யார் என்று யாராவது கேட்டால் அதற்குப் பதிலையும் தருகிறார் பலபட்டடைச் சொக்கநாதப் புலவர்.

அன்று ஏற்ற கையன் - என்று மாவலிச் சக்கரவர்த்திக்கு உலகைக் காப்பேன் என்று திருமால் கைகளில் நீர் ஊற்றிச் சத்தியம் செய்து தந்ததாகக் குறிக்கிறார் பலபட்டடைச் சொக்கநாதப் புலவர். இதன் காரணமாக உலகை அழித்தும், பிறப்பித்தும், காத்தும் முக்கடமைகளைச் செய்து வருபவர் திருமால் என்பதை உறுதியாக உரைக்கிறது அழகர் கிள்ளை விடு தூது. மூன்றடிக்குள் முத்தொழிலையும் அடக்கி அந்த முத்தொழில்களையும் திருமாலே செய்கிறார் என்று சான்றுகளும் காட்டும் கவி வல்லமை பலபட்டடைச் சொக்கநாதப் புலவரின் பெரு வல்லமையாகும்.

கற்பு நெறியும், கற்புசார் புனைவுகளும்




தமிழ்ச் சமுதாயத்தில் வரையறுக்கப் பெற்றுள்ள, அக இலக்கண மரபுகள் என்பன தனித்தன்மை வாய்ந்தன. தமிழர்கள் தங்களுக்கு அமைத்துக் கொண்ட இல்வாழ்க்கை முறையின் செறிவுகள் அக இலக்கண மரபுகளாக உறுதிப்படுத்தப் பெற்றன. தமிழ் இலக்கண நூல்களில் அகத்திணை பற்றிய பொதுவான செய்திகள் தரப்பெற்று, அதன் பின்னர் களவு, கற்பு என்று இரண்டு வாழ்க்கை முறைகள் அமைத்துக் கொள்ளப் பெற்றுள்ளன. அகத்திணை பற்றிய பொதுவான செய்திகள் என்பதில் முக்கிய இடம் பெறுவன குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல், பாலை, கைக்கிளை, பெருந்திணை போன்ற திணைப் பகுப்புகள் ஆகும். இவற்றிக்கென தனித்த இடம், பொருள், ஒழுக்கம் உண்டு. அவை காலந்தோறும் மாற்றமடையாமல் ஏற்கப்பட்டு வருகின்றன. தற்போது இவ்வொழுக்க நடைமுறை தளர்ந்து அனைத்து நிலமும் ஒன்று கலந்து நின்றாலும் படிக்கவும் பண்பாட்டை அறிந்து கொள்ளவும் இவை அடையாளங்களாக நிற்கின்றன.

இதற்கு நிலையில் கைகோள் எனப்படும் இரு வாழ்க்கை நிலைகளை அக இலக்கண நூல்கள் காட்டுகின்றன. கைக்கொள்ளப் பெறும் வாழ்க்கை முறை கைகோள் ஆகின்றது. காதல் சார்ந்த வாழ்க்கை முறை களவு எனவும், திருமணம் முடிந்து இல்லறத்தை நல்லறமாக வாழும் கணவன் மனைவி வாழ்க்கை முறை கற்பு எனவும் கொள்ளப் பெறுகின்றது.

அகத்திணையின் பொதுநிலையில் காட்டப் பெற்ற குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல், பாலை, கைக்கிளை, பெருந்திணை போன்றன களவு வாழ்க்கை சார்ந்தனவா அல்லது கற்பு வாழ்க்கை சார்ந்தனவா அல்லது இரண்டிற்கும் பொதுவானவையா என்ற நிலையில் சிந்தனை செய்து பார்த்தால் சில புரிதல்கள் கிடைக்கும்.

குறிஞ்சியில் நடைபெறும் புணர்தல் என்ற ஒன்று களவிலும், கற்பிலும் நிகழ வாய்ப்புண்டு. முல்லையின் ஒழுக்கமான பிரிந்து சென்ற தலைவன் வரும் வரை ஆற்றியிருத்தல் என்பது இரு கைகோளிலும் நிகழ வாய்ப்புண்டு. இருந்தாலும் கற்பு என்ற கைகோளில் அதற்கு பெருத்த வாய்ப்பு உண்டு. மருதத்திற்கு உரிய ஊடல் என்பதும், நெய்தலுக்குரிய இரங்கல் என்பதும் தலைவன் தலைவிக்கு உரிமையான பின்னர் மட்டுமே. அதாவது, திருமணம் ஆன பின்னரே நிகழத்தக்கன என்பது குறிக்கத்தக்கது. ஒரு தலைவி தலைவன் மீது ஊடல் கொள்ளுதல் என்பது இலக்கணங்களைப் பொறுத்தவரையில் பரத்தை மாட்டுத் தலைவன் சென்று வந்தமை அறிந்து தலைவி ஊடல் கொள்ளுதல் என்பதாகவே கொள்ளப் பெற்றுள்ளது. தலைவன் கடலில் மீன் பிடிக்கச் சென்ற காலத்தில் தலைவி அவனுக்காக இரங்கி; அவன் வரவிற்காக வெளிப்பட இரங்கி நிற்பது என்பது கற்பு காலத்தில் மட்டுமே நிகழத் தக்க வாய்ப்புடையது. பாலையில் தலைவியைத் தலைவன் களவு காலத்தில் பிரிகின்ற பிரிவிற்கு ஓரளவிற்கு வாய்ப்பு உண்டு. அதே நேரத்தில் தலைவனும் தலைவியும் உடன் போக்கு செல்லும் நிலையில், அது கற்பு சார்ந்ததாகிவிடுகிறது. தலைவனும் தலைவியும் கணவன் மனைவி ஆன பின்பு இல்லற காலத்தில் ஏற்படும் பிரிவே பெரும்பாலும் ஏற்கத் தக்கதாக உள்ளது. கைக்கிளை என்பது ஒரு தலைக்காமம் சார்ந்தது. கைக்கிளையை இலக்கண நூல்கள் களவின் ஆரம்ப நிலை என்று கொள்கின்றன. இதன் காரணமாக கைக்கிளை என்பதைக் களவு சார்ந்தமைவது என்று கொள்ளலாம். பெருந்திணை என்பது பொருந்தாக்காமம். வயது பொருத்தமில்லாத நிலையில் அமைவது என்பதால் இதுவும் களவின் பாற்பட்டது. இவ்வளவில் களவுக்கும் கற்பிற்கும் பொதுநிலையில் காட்டப்படும் குறிஞ்சி முதலான திணைகளில் பெரும்பாலானவை கற்பு வாழ்க்கை சார்ந்த நிலைப்பட்டனவாகவே அமைந்திருக்கின்றன என்ற முடிவினுக்கு வர முடிகின்றது. அதாவது முல்லை, மருதம், நெய்தல், பாலை ஆகியன கற்பு என்ற கைகோள் வழிச் சார்புடையன என்பது அறியத்தக்கது. எனவே, கற்பு வாழ்க்கை என்பது மகிழ்தல், ஆற்றி இருந்தல், ஊடல், இரங்கல், பிரிவு என்ற பிரிவுகளை உள்ளடக்கியது என்று கொள்வதில் மாறுபாடு தோன்றப்போவதில்லை.


இதனையே நம்பி அகப்பொருள்;

“பொற்புஅமை சிறப்பின் கற்பு எனப்படுவது
மகிழ்வும், ஊடலும், ஊடல் உணர்தலும்,
பிரிவும், பிறவும் மருவியது ஆகும்” (1)

என்று வகைப்படுத்திக் காட்டுகின்றது.

இவ்வகைப்படுத்தல்களில் குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம் போன்ற நிலங்களின் உரிப்பொருள் அமைந்திருப்பதைப் பின்வரும் பட்டியல் காட்டுகின்றது.

மகிழ்வு (புணர்ச்சி) - குறிஞ்சி

ஊடல் - மருதம்

பிரிவு - பாலை

பிற (முல்லை, நெய்தல்) - இருத்தல், இரங்கல்

என்ற நிலையில் ஐந்து திணைகளையும் கற்பியல் சார்ந்தன என்று கொள்வது தகுந்ததாகின்றது.

இதே நூற்பாவை இலக்கண விளக்கம் அப்படியே வழி மொழிகின்றது.(2) இதனை மிகச் சிறிதாய் வேறுபடுத்தி அமைக்கிறது முத்துவீரியம்

“பொற்பமை சிறப்பின் கற்பெனப்படுவ
மகிழ்வும், ஊடலும், ஊடல் உணர்தலும்
பிரிவும் பிறவும் மருவியதாகும்” (3)

இதன் காரணமாக கற்பு என்பது ஒரு வாழ்க்கை முறை என்பதாக இலக்கண நூல்கள் கொண்டுள்ளன என்ற முடிவிற்கு வரமுடிகின்றது.

தலைவனும் தலைவியும் கணவனும் மனைவியுமாக ஆகிறார்கள். அவர்கள் புணர்வில் மகிழ்கின்றனர். இவ்வின்பம் தவிர்த்து, மற்றவள் இன்பம் கருதித் தலைவன் பிரிவதால் இவர்களுக்குள் ஊடல் வருகிறது. இந்த ஊடலை உணர்த்த, களைய தோழி போன்ற வாயில்களின் உதவி தேவைப்படுகிறது என்பது இலக்கண நெறி. இதுவே ஊடல் உணர்தல் ஆகின்றது. பிரிவு என்பது கல்வி, போர் கருதி பிரிகின்ற பிரிவுகள் பற்றியது.

கற்பு நிலையில் ஒருவனுக்கு ஒருத்தி என்று வாழும் வாழ்வில் மாற்றாளாகிய பரத்தையை நாடித் தலைவன் செல்லும் நிலையில் ஊடல் தோன்றுகிறது. இந்த இடத்தில்தான் கற்பு பெண் வயப்பட்டதாக மட்டும் உருமாறுகின்றது. தலைவன் இன்னொருத்தியை நாடிச் சென்றாலும் தலைவி ஏற்கிறாள். ஆனால் தலைவி இன்னொருவனை நாடிச் செல்வதில்லை. தலைவனுக்குத் தரப்படும் புணர்வு விடுதலை தலைவிக்கு இல்லை. ஏன் இல்லை என்ற கேள்விக்கு அடிப்படை உண்டு. தமிழ்ச்சமுதாயத்தில் பெண்களின் உடல் இயற்கை கருதி சில நாள்கள் தலைவனின் மகிழ்விற்கு உரியவளாக அமையாத நிலையில் தலைவன் வெளியேறுகிறான். அவனின் உடல் தேவையை நிறைவேற்ற முடியாத தன் உடல் இயற்கையை எண்ணி அமைதி காக்க வேண்டிய நிலைக்கு, அன்றைய தமிழ் உலகம் அவளைக் கட்டுப்படுத்தியுள்ளது. தலைவனின் நாள்தோறுமான வேட்கைக்கு மற்றொரு பெண் இடம் தருவது என்பது அவளின் பொருள் தேவை கருதியதாகி விடுகின்றது. இந்நிலையில் தலைவன் அனைத்துப் பொருளையும் அவளிடத்தில் இழந்துவிடாது இருக்கத் தலைவி ஊடல் கொள்கிறாள். ஊடலைக் கைவிட மறுக்கிறாள். பின்னர் ஏதோ ஒரு வகையில் தன் கணவனைத் தன்னுடன் இருத்திக்கொள்ளும் முயற்சிகளில் ஈடுபடுகிறாள். இந்நிலையில் தான் கற்பு வாழ்க்கை என்பது தலைவிக்கு நெறி பிறழாத் தன்மையை அளித்துவிடுகிறது. தலைவனுக்கு அதில் இருந்து விலக்கு அளித்துவிடுகிறது.



“கற்பெனப்படுவது கற்பினை வழுவாது
தற்கொண்டானையும் தன்னையும் பேணி
இல்லறத்து ஒழுகும் இல்லறக் கிழத்தி
நல்லறத்தவர் மதிநன்மாண்பதனோடு
மகிழ்ச்சியும் ஊடலும் ஊடல் உணர்தலும்
மகிழ்ச்சியில் பிரிவுடன் பிறவும் இயன்ற
மகிழ்ச்சியின் எய்தி இல் பொருந்துவதாகும்” (4)

என்று மாறனகப்பொருள் கற்பிற்கு இலக்கணம் வகுக்கிறது.

இந்நூற்பாவைக் கூர்ந்து நோக்கினால் இது தலைவியை முன்னிலைப் படுத்திச் சொல்லியது என்பது தெரியவரும். இருவருக்கும் பொதுவான கற்பு வாழ்க்கை முறை, தலைவிக்கு மட்டுமே உரியதாக மாறிய மாற்றத்தின் அடையாளம் இந்த நூற்பாவாகும். கற்பினை வழுவாது, தற்கொண்டானையும் தன்னையும் பேணி இல்லறத்து ஒழுகும் இல்லறக் கிழத்தி என்ற நிலையில் இந்நூற்பா கற்பு நெறி என்பதைப் பெண்ணுக்கு மட்டும் ஆக்கி நிற்கிறது.

தொல்காப்பிய காலத்தில்

“கற்பு எனப்படுவது கரணமொடு புணரக்
கொளற்குரி மரபின் கிழவன் கிழத்தியைக்
கொடைக்குரி மரபினோர் கொடுப்பக் கொள்வதுவே” (5)

என்ற நிலையில் மட்டும் அமைந்திருந்தது. அதாவது, ஒரு தலைவியைத் தலைவனிடம் அவனின் இணையாகத் தருவது என்பது மட்டுமே தொல்காப்பிய நெறி. கற்பு தலைவனுக்கு உரியது, அல்லது தலைவிக்கு உரியது என்ற அழுத்தங்கள் அதில் இல்லை. கற்பு என்பது ஒரு வாழ்க்கை முறை. அவ்வாழ்க்கை முறையைக் கடைபிடித்து ஒழுகுவது இருவரின் கடன் என்பதாகவே தொல்காப்பியம் கொள்கின்றது.

ஆனால் பின்னால் வந்த இலக்கண இலக்கியங்கள், கற்பு என்பது பெண்களுக்கு மட்டும் உரியது என்று வரையறைகளை உருவாக்கிவிட்டன.

இந்தப் பின்னணியில் கற்புடைய பெண்ணின் இலக்கணங்களாக உலகியல் வழக்கிலும், இலக்கியங்களிலும் பல புனைவுகள் புனையப்பெற்றன. அவற்றின் பெருக்கத்தைக் காணும் போது பெண்ணிற்கான வரையறை தமிழ்ச் சமுதாயத்தில் எவ்வளவு அதிகமாக உள்ளது என்பதை அறிந்து கொள்ள முடிகின்றது. பின்வரும் அத்தனையையும் இம்மியும் பிசகாமல் காப்பற்றவேண்டிய கடப்பாடுடையவள் முழுமை பெற்ற கற்புடைய பெண்ணாகிறாள்.


1. கற்பென்பது கணவனினும் தெய்வம் வேறில்லையென வெண்ணிக் கலங்காது அவனை வழிபடுவது இவ்வகை வழிபட்டார் அருந்ததி, உலோபமுத்திரை, மேனை, சுநீதி, சாவித்திரி, அநசூயை முதலியோர்.

2. கற்புடைய மங்கையர் நாடோறும் தமது இஷ்ட தெய்வத்தையும் கணவரையுந் தொழுது எழுந்து காலைக்கடன்களை முடித்து, இஷ்ட தெய்வத்தைத் தொழுது, அலகால் வீடு முதலியவைகளைப் பிராணிகளுக்கு இம்சை இல்லாமல் பெருக்கிப் புதிய நீரில் பசுவின் சாணத்தைக் கரைத்து மெழுகிட்டு உலந்த பின் கோல முதலியவற்றையிட்டு வீட்டு வேலைகளை முடித்துக் கணவனுக்கு ஆகாரதிகள் உண்பிக்கும் முயற்சியில் மடைப்பள்ளி சேர்ந்து அன்னஞ் சமைத்து கணவனுக்கிட்டு அவன் உண்டபின் உண்பர். பின் அவனுக்கு இதமான தொழில்களைச் செய்து முடித்து அவனுறங்கியபின் உறங்கி எழுமுன் எழுவர்

3. கணவன் முன் அழகிய அணி முதலிய அணிவரேயன்றி அவன் வேற்றூர்க்கு நீங்கிய காலத்து அணியார்.

4. கோபத்துடன் பேசுகையில் எதிர்பேசார். கோபித்து எதைச் சொல்லினும் குணமாகக் கொள்வர்.

5. தன் நாயகன் பெயர் கூறின் நாயகனுக்கு ஆயுள் குன்றுமெனப்பெயர் கூறார்.

6. நாயகன் தன்னணிகளைச் சக்களத்தி முதலியவர்க்குக் கொடுக்கினும் மனக்கிலேசமடையார்.

7. தங்கள் வீட்டைவிட்டு செல்லார். அவ்வாறு செல்லும் மாதர் முகங்காணினுங் கோபிப்பர்.

8. புருஷன் இதைச் செய்க எனின் செய்து முடித்தேன் என்பர். திருவிழாக்காணல்,

9. விரதங்களனுட்டித்தல், சுத்தநதியாடல், தேவரைத் தொழல் ஆகிய இக்காரியங்களைக் கணவரேவலின்றிச் செய்யார்.

10. வயது முதிர்ந்தவருடனன்றித் தனியே எங்குஞ்சேரார்.


11. புருஷன் இருந்த பின் அன்றித் தாம் உட்காரார்.

12. புருஷன் வைத்த சேடத்தை அமிர்தம் போலுண்பர்.

13. தம் நாயகன் சொற்படி துறந்தார், தென்புலத்தார், தெய்வம், விருந்து சுற்றம், பசு முதலியவர்க்குப் பகுத்துண்பர்.

14. நாயகன் விரும்பியவற்றைக் குறிப்பறிந்து செய்வர்.

15. நாயகனை அவர்தூற்றும் பெண்கள் முகத்தையும் நோக்கார்.

16. இல்லறத்திற்கு வேண்டுவன செய்வர்.

17. தகாத காரியங்களைச் செய்து விருதாவாக அழியார்.

18. காதலர் ஆயுள் வெருக வேண்டி மஞ்சள் பூசுவர்.

19. கணவன் அழகிலானாயினும், நோய் கொண்டவனாயினும், கிழவனாயினும், பழுதுகூறாது கூடியிருப்பர்.

20. நாயகன் இறப்பின் தாமிறப்பர்.

21. அவன் நோய் கொண்ட காலத்துத் துன்பமுறுவர்.

22. அவன் களிப்புடனிருக்கையில் களத்திருப்பர்.

23. நாயகன் காலலம்பு நீரைக் கங்கையாக நினைப்பார்.

24. கற்புடையார் பூத்த மூன்றுநாளும் கணவனைப் பாரார், பேசார்.

25. நீராடிய பின் நாயகனை நோக்குவர். தாம்பூத்து நீராடுநாட்களில் நாயகன் தம்மூரில் இல்லாவிடில் நாயகனை மனத்தில் நினைத்துச் சூரியனைக் கண்டு துதிப்பார்.

26. மாமன் மாமியார் அருகிருக்கில் பரிகாச முதலிய சேட்டை புரியார்.

27. தாம் உண்ணுங்காலத்துக் கணவனழைத்திடில் உண்பது அமுதமேனும் விடுத்துச் செல்வர்.

28. தந்தை, தாயர், தம்குமரர் முதலியோரினும் கவணவரிடம் அதிக அன்புடன் நடப்பார்.

29. உரலினும், அம்மியினும், உலக்கையினும், வாசற்படியினும், முறத்தினும் இலக்குமி நீங்குவள் என உட்காரார்.

30. நாயகனைப் பணியாது தெய்வம் பயணிவோர் நரகமடைவர்.


31. நாயகன் பழியைப் பிறரிடங்கூறுபவரும், அவனுடன் எதிர்த்துப் பேசுபவரும் நரியாகவும், பெட்டை நாயாகவும் பிறப்பர்.

32. நாயகன் கோபித்து வசைகூறுங் காலத்து எதிர்வசை கூறுவோர் புலியாகப் பிறப்பர்.

33. சக்களத்தியைக் கோபிப்பவர் கோட்டனாகப்பிறப்பர்.

34. தன்னாயகனல்லாதான் எழில்கண்டு களிப்பவர் பைசாசமாவர்.

35. நாயகன் பசித்திருக்க உண்பவர் பன்றியாகப் பிறப்பர்.

36. நாயகனிறந்த காலத்து உடனிறப்பவர் அசுவமேதபலடைவர்.

37. நாயகன் பாபியாயினும் அவனிறந்த காலத்துத் தீக்குளிப்பவர் அந்நாயகனை நரகத்தினின்று மீட்பர். நாயகனுடன் மரணமடைந்த கற்புடையார் தங்கள் தேகத்தில உரோமவரிசைகள் எவ்வளவு உண்டோ அவ்வளவு காலம் கணவனுடன் சுவர்க்கத்துறைவர்.

38. கற்புடைய மங்கையர் தாங்கள் பிறந்த குலத்தையும், புகுந்த குலத்தையும் சுவர்க்கத்திற் சேர்ப்பர்.

39. இவ்வகை ஒழுக்கமுள்ள கற்புடையார்கள் கால் வைத்த இடங்கள் பரிசுத்த தலங்களாம். இவர்கள் நீராடுதலால் நதி முதலிய புண்ணியமடையும்.

40. பொன் மாளிகையாயினும் கற்புடையாள் வசிப்பதில்லையேல் அது பேய் வாழ்க்கையாம்.

41. வாயு, சூரியன், சந்திரன் அக்நி முதலிய கற்புடையாளைத் தொடுங்காலத்து மனம் நடுங்குவர்.

42. கணவரிறந்த பின் மங்கலமிழந்த பெண்கள் தங்கள் கூந்தலை முடிப்பின் காலதூதல் கணவனைப் பாசத்தாற் பிணித்து இழுப்பர்.

43. கணவனையிழந்த மங்கையர் பகலில் ஒரு போதுண்டு தாம்பூலம், படுக்கை வெறுத்துப் பூமியிற்படுத்து விரதங்களையநுட்டித்துத் தேவதார்ச்சனை செய்து கந்த மூலாதிகளைப் புசித்து உடம்புவிட்ட பின் புருஷலோகமடைந்து கணவனைச் சேர்ந்து சுகித்திருப்பர். (6)

என்ற இக்கட்டளைகள் கற்புடைய பெண்கள் கைக்கொள்ள வேண்டிய ஒழுக்கங்களாகக் கருதப்படுகிறது. தற்காலத்தில் இவ்வழக்கங்கள் மீள் பார்வைக்கு உரியன என்றாலும் இந்தப் புனைவுகள் கற்பு என்னும் பெயரால் பெண்கள் ஒரு கட்டுக்குள் வைக்கப்படுவதைக் காட்டுவனவாக விளங்குகின்றன.

கற்பு என்பதை மகிழ்தல், ஊடல், ஊடல் உணர்த்தல், பிரிதல் ஆகியன கொண்ட வாழ்க்கை முறையாக இலக்கணங்கள் கொண்டிருக்கின்றன. ஆனால், இலக்கியங்களும், உலக வழக்கும் கற்பு என்னும் பெயரில் பெண்களை ஆண்கள் சார்ந்து வாழும் வாழ்க்கை நடைமுறைக்குக் கொண்டு சென்றுள்ளன என்பதை உணர முடிகின்றது.

அடிக்குறிப்புகள்

1. நம்பியகப்பொருள். நூற்பா.எண். 200

2. இலக்கண விளக்கம் 549

3. முத்துவீரியம், நூற்பாஎண். 853

4. மாறன் அகப்பொருள், நூற்பா எண். 225

5. தொல்காப்பியம், நூற்பா.எண். 1088

6. அபிதான சிந்தாமணி, பக். 463௪64.

*****


திங்கள், ஆகஸ்ட் 01, 2016

காரைக்குடி கம்பன் கழகத்தின் ஆகஸ்டு மாதக் கூட்டம்

காரைக்குடி கம்பன் கழகத்தின் ஆகஸ்டு மாதக் கூட்டம், எதிர்வரும் 6. 8.2016 அன்று இளையோர் பட்டிமன்றமாக நடைபெற இருக்கிறது. பேரா பாகை கண்ணதாசன் அவர்கள் நடுவராக அமர்ந்து இராமனின் கைவண்ண, கால்வண்ண இயல்பினை ஆராய இருக்கிறார். அனைவரும் வருக.
இதனைத்தொடர்ந்து ஒரு வார காலம் ஆடித் திருவிழாவை காரைக்குடி கம்பன் கழகமும், கிருஷ்ணா திருமண மண்டபமும் நடத்த உள்ளன. இதற்கும் வருக.


ஞாயிறு, ஜூலை 17, 2016

1. திருவண்ணாமலை







தமிழ்மொழியில் வற்றாத வளம் கொண்டனவாக பக்தி இலக்கியங்கள் வளர்ந்து வருகின்றன. தனக்கு மேலான ஒருவனை, அனைத்தையும் ஆட்டுவிக்கும் அன்பனை, இறைபரம்பொருளை முழுவதுமாக நம்பி அவனிடத்தில் தன் வாழ்க்கையை ஒப்படைப்பதே பக்தி வைராக்கியமாகின்றது. அருளாளர்கள் ஒவ்வொருவரும் ஆண்டவனைக் கண்ட அழகான நிலை, அற்புதமான முறை எண்ணி எண்ணிப் பார்க்க வியப்பளிக்கிறது.

ஒவ்வொருவருக்கும் கிடைத்த அருள் அனுபவம், இறை அனுபவம் அவர்தம் பாடல்களாக வெளிப்பட்டுள்ளன. பக்தி இலக்கியங்களில், பக்தி ஒருபுறம் அமைந்திருக்கிறது என்றாலும், அப்பக்திப்பாடல்களில் ஆழ்ந்திருக்கும் கவியுளம் கண்டு கொள்ளப்படவேண்டியது.

பக்தி சார்ந்த கவிதைகளில் பக்தியும் உண்டு. இலக்கிய இன்பமும் உண்டு. தரிசிப்பும் உண்டு. ரசிப்பும் உண்டு. காலங்கள் பலவானாலும், படைப்புகள் பலவானாலும் அழியாமல் பக்திக் கவிதைகள் நின்று நிலைப்பதற்கு அவற்றின் தரிசிப்புத் தன்மையும் ரசனைத் தன்மையும் தான் காரணம்.

படைப்பாளர்களுக்கு புதுப்புது இடங்கள் புதுப் புதுக் கற்பனைகளைத் தருகின்றன. புதிய இடங்களுக்குச் செல்கின்ற போது ஏற்படும் உள்ளப் பேரெழுச்சி அவர்களைப் புதிய படைப்புகளைத் தரத் தூண்டுகின்றன. நம் ஒவ்வொருவருக்கும் அப்படித்தானே! புதிய இடங்கள் புதிய அனுபவங்களைத் தருகின்றன. புதிய எழுச்சியைத் தருகின்றன. நாம் அனைவரும் புத்துணர்வு கொள்கிறோம். புதுமை என்றாலே விருப்பம்தானே.

படைப்பாளர்களுக்குப் புதிய இடங்கள், புதிய அனுபவங்கள் தரும் உள்ளப் பேரெழுச்சி அவர்களைப் புதுமை செய்யும் பாவலர்களாக மாற்றுகின்றது.

அது ஒரு பௌர்ணமி நேரம். முழுச் சந்திரன் தன் பொன் கதிர்களைப் பரப்பிக் கொண்டிருக்கிறான். வானத்திற்கும் பூமிக்கும் இடையே ஒரு பாலமாக உயர்ந்து நிற்கிறது ஒரு மலை. பௌர்ணமி நேரச் சந்திரனின் பொன் கதிர்களைப் பெற்றுப் பொன்னாகவே காட்சி தருகிறது அந்த மலை. சித்தர்களுக்குக் காரிய சித்தி விளைக்கும் மலை அந்த மலை. துறவிகள் துறக்கமுடியாத அருள் மலை அந்த மலை. பக்தர்களின் கண்களுக்குப் பரவசமூட்டும் மலை அந்த மலை. எந்நேரமும் மந்திர ஒலி கேட்கும் மலை அந்த மலை. எல்லோரும் அண்ணாந்து பார்க்கும் மலை அந்த மலை அண்ணாமலை. திருவண்ணாமலை.

அருமையான அந்த அருணைமலையைச் சுற்றிப் பக்தர்கள் பலரும் நடந்து வருகிறார்கள். இன்று அல்ல, நேற்று அல்ல... காலம் காலமாக நடைபெற்று வரும் நடையாத்திரை அந்த யாத்திரை. பௌர்ணமி நிலவில் வாய் மணக்க மந்திரம் சொல்லி, கால் கடுக்க நடந்து வந்து, கைகள் பிரியா வண்ணம் வணக்கம் செய்ய அரிதினும் அரிதான அந்த இனிய அருட்காட்சி யுகம் யுகமாக நடந்து வருகின்றது.

ஒரு நூற்றாண்டுக்கு முன்பு கற்பனைக் களஞ்சியம் சிவப்பிரகாசனார் அந்தப் பொன்மலையைச் சுற்றி வருகிறார். தான் மட்டும் அல்ல, தன்னுடன் தன் தம்பியர் மற்றும் தமிழ்ச் சான்றோர்கள் பலரையும் அழைத்துக் கொண்டுச் சுற்றி வருகிறார். காலம் குளிர்ச்சியால் பனிபடர்ந்து நிற்கிறது. நேரம் பௌர்ணமி நிலவால் ஒளி வெள்ளம் சூழ்கிறது. எதிரே பொன்மலை, தகதகக்கிறது. நடந்து வரும் சிவப்பிரகாசரின் மனதில் படைப்பு என்னும் கவி ஊற்று பிரவாகம் எடுக்கிறது. நூறு பாடல்களாக அந்தப் படைப்பு பெருகுகிறது. மலையைச் சுற்றத் தொடங்கும் போது, ஆரம்பித்த முதல் பாடல் மலைவலம், கிரிவலம் வந்து நிறையும் போது நூறாக, கவி ஆறாகப் பெருகுகிறது. அப்படி எழுதப்பட்ட பாடல்களில் தொகுப்புதான் சோண சைல மாலை. சோணம் என்பதற்கு பொன் என்று பொருள். சைலம் என்பதற்கு மலை என்று பொருள். பொன் மலையைப் போற்றிப் பாடிய பாடல்களின் மாலை சோணசைல மாலை என்று ஆகியது. இந்த மாலையை மலைக்கு ஏன் சூட்டினார். மலையைப் பாடினாலே மகேசனைப் பாடியதுபோல் தானே. அண்ணாமலையை வணங்கினாலே அண்ணாமலையாரை வணங்கியதற்கு ஒப்பாகும்தானே.

அவசரம் அவசரமாகத் திருவண்ணாமலை வந்து சேருகிறோம். நாம் செல்ல வேண்டிய தூரமோ அதிகம். திருவண்ணாமலையில் இறங்கி அண்ணாமலையாரைத் தரிசிக்க முடியாதே. காலம் இல்லையே என்று கவலைப்படுகிறது நெஞ்சம். கோயிலுக்குள் சென்று அண்ணாமலையாரை வணங்க வேண்டிய கால அவகாசம் இல்லையா கவலைப்பட வேண்டாம். அண்ணாமலையை வணங்கினாலே போதும். அண்ணாமலை வள்ளலை வணங்கியதற்குச் சமமாகும்.

அப்படித்தான் அந்த அவசர அவசரமான பயணத்தில், திருவண்ணாமலைக்கு உள் நுழையும்போது முதன் முதலாக அந்த மலை கண்களில் படுகிறது. அந்த மலையைக் கண்டதும் கரங்கள் தாமாகக் கூப்பி விடுகின்றன. மலையைக் காட்டிய கண்களுக்கு நன்றிகள். மலையை வணங்கிய கரங்களுக்கு நன்றிகள். திரும்பிப் பார்க்கிறேன். என்னைப்போல பேருந்தில் பயணித்த பலரும் வணங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆமாம். அவர்களுக்கும் திருவண்ணாமலையில் இறங்கிக் கோயிலுக்குச் சென்று வழிபட வசதியான நேரமில்லை. அதனால் மலையை வணங்கிப் பெரும்பேறு பெறுகிறார்கள்.

இது சரியா? என்றால் சரி என்கிறார் சிவப்பிரகாச சுவாமிகள்

காலம் நன்கு உணர்ந்து சினகரம் புகுந்து
காண் அரிது எனாது

என்பது அவர் வாக்கு.



சினகரம் என்றால் சிவன் ஆலயம். காலத்தின் கட்டாயத்தினால் சிவ ஆலயத்திற்கு சென்று வழிபடுவது அரிது. ஆகவே என்ன செய்வது. இந்தக் கேள்விக்கு அடுத்த அடி பதிலாக அமைகின்றது.

உலகு அனைத்தும் சால நின்றுழியே கண்டிடும்
சோண சைலனே கைலை நாயகனே

என்பது தான் அந்த பதில். அதாவது, காலத்தின் நெருக்கடியால் கோயிலுக்குள் வரும் அளவிற்கு கால அவகாசம் இல்லை என்றாலும், உலகில் உள்ளவர்கள் எல்லாரும் நின்ற இடத்திலேயே காணும் படிமலையாகக் காட்சி தரும் சோண சைல நாதனே உன் திருவடிகளுக்குச் சரணம். கயிலை நாதனாக நீ எங்களுக்கு இம்மலையில் காட்சி தருகிறாய். ஆகவே கோயிலுக்குள் நுழையாத எங்களுக்கும் மலையே நீயாகக் காட்சி தரும் அற்புதமே அற்புதம் என்று வியக்கிறார் சிவப்பிரகாசர்.

திருவண்ணாமலை மண்ணில் நின்று, மலையை வணங்கினாலே அருணாசலனைக் கண்ட பெருமை கிடைத்து விடுகிறது என்பது சிவப்பிரகாசர் வாக்கு. கோயிலுக்குள் சென்றால் கோயிலுக்குச் சென்றவர் மட்டுமே கடவுளைக் காண இயலும். ஆனால் உலகமே காணும் அளவிற்கு மலையாகத் தோற்றம் தரும் எம்பெருமானின் கருணைக் காட்சி வடிவமே அருணை மலை வடிவம். அடியார்களாகிய நாம் மலையின் அடிவாரத்தில் நிற்கிறோம். பரம்பொருளான கடவுள் அந்த மலையில் தோன்றும் அருட்பெருஞ்சோதியாக காட்சியளிக்கிறான். அந்த அருட்பெருஞ்சோதியும் மிகவும் வித்தியாசமானது. ஆதி அந்தம் அற்றது. அந்த அருட்பெருஞ்சோதிக்கு அகல் வேண்டுவதில்லை. திரி வேண்டுவதில்லை. ஏற்றும் தீச்சுடர் தேவையில்லை. ஏற்றுபவர் தேவையில்லை. ஏற்றாமலே எழுந்த ஏற்றமிகு விளக்கு அது.

அகல்விளக்கு என்ன அகல்திரி நெய்தீ
ஆக்குவார் இன்றியே எழுந்த சகவிளக்கு
பரம்பொருள், அண்ணாமலையாம் அருட்பெருங்சோதி சகவிளக்கு. சகலருக்கும் காட்சி தரும் அருமை விளக்கு. அண்ணாமலை முதல் கயிலை மலை வரை ஒன்றே பரம்பொருள் என விளங்கும் விளக்கு என்று இன்னும் அவ்விளக்கிற்குப் பெருமை சேர்க்கிறார் சிவப்பிரகாச சுவாமிகள். அண்ணாமலையைச் சிவப்பிரகாசர் செந்நெறி கொண்டு வணங்குவோம்.
http://www.muthukamalam.com/essay/serial/p8a.html

சனி, ஜூலை 16, 2016

கம்பன் அடிப்பொடி சா. கணேசனாரின் 35 ஆவது புகழ்த்திருநாள்

கம்பன் கழகம்,
காரைக்குடி
69 ஆம் கூட்டம்
அன்புடையீர்
வணக்கம்.
கம்பன் புகழ்பாடிக் கன்னித் தமிழ் வளர்க்கும்
கம்பன் கழக நிறுவனர்
கம்பன் அடிப்பொடி சா. கணேசனாரின்
35 ஆவது புகழ்த்திருநாள்
28-7-2016 ஆம் தேதி வியாழக்கிழமை மாலை 6.00மணிக்கு கல்லுக்கட்டி மேற்கு, கிருஷ்ணன் கோயிலை அடுத்துள்ள கிருஷ்ணா திருமண மண்டபத்தில் நடைபெறுகிறது.
நிகழ் நிரல்
இறை வணக்கம்:
செல்வி கீழப்பூங்குடி கவிதா மணிகண்டன்
வரவேற்புரை: முனைவர் மு.பழனியப்பன்
நிறுவனர் திருநாள்
நாதோபாசனை
பன்னிரு திருமுறை,
பஞ்சபுராணம்,
வேதமுழக்கம்
வேத முழக்கம்-
ஜிஎஸ்வி பைரவ குருக்கள்
பஜனை பக்திப் பாமாலை
திரு. எஸ். பி. முத்துக்குமரன் குழுவினர்
கம்பன் அடிப்பொடி சா.கணேசனாரின் குடும்பத்தாரைக் கௌரவித்தல்
அறிமுகம் திரு. கம்பன் அடிசூடி
திரு. ச. கண்ணன் , திருமதி உமையாள் கண்ணன்
திரு.ச. கம்பராமன், திருமதி அழகம்மை கம்பராமன்
திருமதி வாசுகி அண்ணாமலை, திரு. மெ. அண்ணாமலை
திருமதி கண்ணகி சாமிநாதன், திரு. சா.க. சாமிநாதன்
சிறப்புரை
பேராசிரியர் திருமதி சரசுவதி இராமநாதன்
சுவைஞர்கள் கலந்துரையாடல்
நன்றியுரை, பேரா. மா. சிதம்பரம்
சிற்றுண்டி
கம்பன் புகழ் பருகிக் கன்னித்தமிழ் வளர்க்க அன்பர்கள் யாவரும் வருக
அன்பும் பணிவுமுள்ள
கம்பன் கழகத்தார்
நன்றி
காளையார் மங்கலம்
திரு. சொ. ராம. கண்ணப்பன் பி.ஈ.
தலைமைப் பொறியாளர், பணிநிறைவு,
தமிழக அரசு நெடுஞ்சாலைத்துறை
திருமதி மீனாட்சி ஆச்சி
தம்பதியருக்குப் பல்லாண்டு பல்லாண்டு
கம்பன் அடிப்பொடியின் மைத்தனர் மகன்
திரு.சா.லெ. ராம.ராம. மீ. சுப்பிரமணியன்
(புகைப்படக்கலைஞர் சுப்பு)
திருமதி சிவகாமி
தம்பதியருக்குப் பல்லாண்டு, பல்லாண்டு



செவ்வாய், ஜூலை 12, 2016

கலியன் குரல் காட்டும் வைணவ முப்பொருள்களுள் ஒன்றான இதம்

     வைணவத் தத்துவங்களில் ஆழங்கால்பட்டு, அதனில் கரைந்து, அதனில் தோய்ந்து அத்தத்துவங்களை எளிமையான முறையில் எடுத்துரைத்த தமிழறிஞர்களுள் குறிக்கத்தக்கவர் பேராசிரியர் ந. சுப்புரெட்டியார் ஆவார். காரைக்குடிக்குக் கம்பன் அடிப்பொடி ச. கணேசன் அவர்களால் வரவழைக்கப் பெற்றவர். காரைக்குடி கல்வியியல் கல்லூரியில் ஏற்பட்ட தமிழ்ப்பேராசிரியர் பணியிடத்திற்கு உரியவராக பேராசிரியர் ந. சுப்புரெட்டியார் அமைந்தார். சிலகாலம் இங்குப் பணிபுரிந்த பேராசிரியர் இதன்பின்னர் திருப்பதி திருவேங்கடவன் பல்கலைக்கழகத்திற்குத் தமிழ்த்துறைத்தலைவராகப் பொறுப்பேற்றார். இதுமுதல் வைணவ இலக்கியத்தின்பால் பேராசிரியரின் நோக்கு ஆழம் பெற்றது. இவர் வைணவம் தவிர பல்வேறு துறை சார்ந்த நூல்களைப் படைத்தளித்தவர். அடிப்படையில் அறிவியல் மாணாக்கர் என்ற போதும் தமிழின்மீது விருப்பம் ஏற்பட்டுக் கற்றவர். இவர் அறிவியல் தமிழின் முன்னோடியாகக் கருதப்பெறுகிறார். இவரின் நூல்களில் காணப்படும் எளிமையான தமிழ் நடை கற்போரைத் தெளிவடையச் செய்கிறது. மேலும் கற்கத் தூண்டுகிறது. இவரின் நூற்றாண்டு விழாவினைக் கொண்டாடும் இப்பொழுதில் இவரின் ~கலியன் குரல்| என்ற நூலில் அடங்கியுள்ள வைணவ முப்பொருளில் ஒன்றான இதம் பற்றிய கருத்துகளைத் தொகுத்தும் பகுத்தும் உரைப்பதாக இக்கட்டுரை அமைகிறது.
கலியன் குரல்
                அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகத்தில் வைணவ இலக்கியம் தத்துவம் பற்றிப் பேராசிரியர் ந. சுப்பு ரெட்டியார் நிகழ்த்திய அறக்கட்டளைப் பொழிவு ~கலியன் குரல|; என்னும் தலைப்பில் ஆயிரத்துத் தொள்ளாயிரத்து எண்பத்தொன்பதாம் ஆண்டு நூல்வடிவம் பெற்றது. திருமங்கை ஆழ்வாரின் பாசுரங்களில் காணப்படும் இலக்கிய இன்பம், தத்துவ ஆழம் ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்தும் அமைப்பில் இந்தப் பொழிவுகள் அமைந்தன. திருமங்கை ஆழ்வாரை மையப்படுத்தி இப்பொழிவை அமைத்ததற்குப் பல காரணங்களை மொழிகிறார் பேராசிரியர். குறிப்பாக சிதம்பரம் அண்ணாமலைப் பலைக்கலைக்கழகம் திருமங்கை ஆழ்வார் ஆண்ட. பிறந்த பகுதிகளுக்கு அருகில் இருப்பது முக்கிய காரணம் என்பது அவர் தரும் முதற்காரணம் ஆகும்.; தேர்ந்து ஒரு செயலைச் செய்யும் வல்;லமையைத் தனக்குள் கொண்டவர் பேராசிரியர் ந. சுப்புரெட்டியார் என்பதற்கு இச்சொற்பொழிவு சான்றாகிறது.
வைணவ முப்பொருள்
                திருமங்கை ஆழ்வாரின் பாசுரங்களுள் காணலாகும் வைணவ தத்துவக் கருத்துகளை எளிமைபட தம் பொழிவில் எடுத்துரைத்துள்ளார் பேராசிரியர் ந. சுப்புரெட்டியார். வைணவ தத்துவங்களில் மூன்று அடிப்படைக் கருத்துகள் அமைந்துள்ளன. அவை தத்துவம், இதம், புருஷார்த்தம் என்பனவாகும். இவை துவைதம்,அத்துவைதம், விசிஷ்டாத்வைதம் என்ற தத்துவங்களுக்கு முற்பட்ட பழமை உடையவை.
                இவற்றுள் தத்துவம் என்பது மூன்றாக அமைவது. சித்து. அசித்து, ஈசுவரன் ஆகியன கொண்டது. இதனை தத்துவத்திரயம் என்பர். இதம் என்பது வீடுபேற்றிற்காக கடைபிடிக்கப்படும் வழியாகும். இது இருவகைப்படும். பக்தி, பிரபக்தி என்பன அவையிரண்டும் ஆகும். புருஷார்த்தம் என்பது பரமபதநாதனுக்கு அடிமைத் தொழில் புரிவது, அதன் காரணமாக எம்பெருமான் மகிழ்தல் ஆகியன கொண்டதாகும்.
                வைணவ தத்துவங்களில் மூன்றில் நடுநாயகமாக விளங்குவது ~இதம் | என்பதாகும்.  ~~இதம்|| என்பது உயிர்கள் கடைத்தேற வழிகாட்டுவது. இறைவனைப் பக்தி வழியில் அணுகுவது, அல்லது சரணாகதி அடைந்து பெறுவது என்பதாகும். இப்பொருள் பற்றி கலியன் குரலில் காட்டப்பெற்றுள்ள செய்திகளை வகுத்துரைப்பது என்பது இக்கட்டுரையின் அமைப்பாகும்.
பக்தி நெறி
                ~இதம்| என்பதின் இருநிலைகளில் ஒன்றாக அமைவது பக்தி நெறியாகும். இப்பக்தி நெறியின் இயல்பினைப் பின்வருமாறு பேராசிரியர் ந. சுப்பு ரெட்டியார் காட்டுகிறார். ~~பக்தி நெறி- இதில் பல படிகள் உண்டு. இதனை வீடுபேறு அடையும் வரையில் அநுட்டித்துக்கொண்டே இருத்தல் வேண்டும். பலன்பெற நெடுங்காலம் கழிய வேண்டும். இதனை அங்கங்களுடன் அநுட்டிக்கும் முறை மிகக் கடினமானது. இக்கால்தில் பக்தி நெறியை அநுட்டிப்பதற்கு அதிகாரிகள் இலர் என்று கூடக் கூறலாம். நாதமுனிகள் போன்ற யோகமுறை தெரிந்தவர்கள் தாம் இதற்கு அதிகாரிகளாவர்| (கலியன் குரல், ப.174) என்று குறிப்பிடுகிறார் பேராசிரியர். இக்கருத்தின் வாயிலாக பக்திநெறி வழி எம்பெருமானை அணுகுவது என்பது காலஅளவில் நீண்டது என்பதை உணரமுடிகின்றது.
பிரபக்தி நெறி
                பிரபக்தி நெறி என்பது உயிர்கள் தாமாக முன்வந்து தம்மைப் பரம்பொருளிடம் அடைக்கலப்படுத்திக்கொள்ளும் நிலை ஆகும். பிரபக்திநெறி பற்றி பின்வருமாறு குறிக்கிறார் பேராசிரியர். ~பிரபக்தி நெறி- இதுவே சரணாகதி நெறியாகும். எல்லோரும் எளிதாக அநுட்டிக்கக் கூடியது. சுக்கிரீவன், வீடணன், காகம் (காகாசுரன்) போன்றோர் இந்நெறியைக் கடைபிடித்தே உயந்தவர்கள். இந்த பிரபக்தி நெறியை உபதேசித்தவர் நம்மாழ்வார். இவரைப் ~பிரபந்த ஜன கூடஸ்தர்| என்று வழங்குவதும் உண்டு. பிரபக்தி நெறியைக் கடைபிடிக்கும் வைணவர்கள் யாவர்க்கும் தலைவர் என்பது இதன் பொருள். திருமங்கை ஆழ்வார் கடைப்பிடித்த நெறியும் இதுவே|| (கலியன் குரல், ப. 114) என்பது பிரபக்தி நெறி பற்றிப் பேராசிரியர் தரும் விளக்கம் ஆகும்.
                இக்கருத்தின்வழி ;வைணவ சம்பிரதாயங்களில் சரணாகதி என்பது முக்கியமானது. அனைவராலும் எளிமைபட கைக்கொள்ளத்தக்கது என்பது தெரியவருகிறது. எனவே உயிர்கள் அனைத்தும் சரணாகதியாக ஆண்டவனைப் பெற்றால் கடைத்தேறுவது எளிது என்பது உறுதியாகின்றது.
                திருமங்கை ஆழ்வார் பிரபக்தி நெறியில் நின்றமைக்கு பெரிய திருமொழியில் உள்ள ஒன்பதாம் திருமொழியைப் பேராசிரியர் எடுத்துக்காட்டுகிறார். திருமங்கை ஆழ்வார் ஒன்பது முறை தன்னை இத்திருமொழியில் அடைக்கலப்படுத்திக்கொண்டுள்ளார்.
                தாயேதந்தை என்றும் தாரமே கிளை மக்கள் என்றும்
                நோயே பட்டொழிந்தேன் உன்னைக் காண்பது ஓர் ஆசையினால்
                வேயேய் பூம்பொழில்சூழ் விரையார் திருவேங்கடவா
                நாயேன் வந்தடைந்தேன் நல்கியாள் என்னைக் கொண்டருளே (பெரியதிருமொழி-1028)
என்ற பாடலின் ஒருபகுதியை எடுத்துரைத்துப் பேராசிரியர் திருமங்கையாழ்வார் அடைக்கலப்படுத்திக்கொண்டமையை அடையாளப்படுத்தியுள்ளார். ~ஆனாய் வந்தமைடந்தேன், அன்றே வந்தடைந்தேன், அலந்தேன் வந்தடைந்தேன், அப்பா, வந்தடைந்தேன், அண்ணா, வந்தடைந்தேன், அரிய வந்தடைந்தேன், ஆற்றேன் வந்தடைந்தேன், அற்றேன் வந்தடைந்தான் என்று ஒன்பது பாடல்களில் தன்னை அடைக்கலப்படுத்திக்கொண்டுள்ளார் திருமங்கை ஆழ்வார். மேற்பாடலில் தாய், தந்தை, தாரம், கிளை, மக்கள் ஆகியோரின் தொடர்பினைக் கொண்டதால் நோயே பற்றியது. அவற்றை விடுத்து, எம்பெருமானே உன்னை அடைந்தேன் என்று ஆழ்வார் குறிப்பிடுகிறார். இது அடைக்கலப்படுத்துவதில் முதல்நிலையாகும். மேலும் இவரின் அடைக்கலப்படுத்தியத்தன்மைக்கு
                துறந்தேன் ஆர்வச் செற்றச் சுற்றம், துறந்தமையால்
                சிறந்தேன் நின் அடிக்கே அடிமை திருமாலே
                அறம்தான் ஆய்த்திரிவாய் உன்னைஎன மனத்தகத்தே
                திறம்பாமல் கொண்டேன் திரு விண்ணகரானே ( பெரிய திருமொழி. 1469)
என்ற மூன்றாம் பெரிய திருமொழிப்பாடலையும் காட்டுகிறார் பேராசிரியர். இதற்கு காஞ்சி பிரதிவாதி அண்ணங்கராசாரியார் எழுதிய உரை பின்வருமாறு. ~~ப்ராக்கருதர்களான அநுகூலரிடத்தில் அநுராகமும், ப்ரதிகூலரிடத்தில் பகையும் ஆபாஸபந்துக்களிடத்தில் உறவம் உள்ளவரையில் எம்பெருமாள் திருவடிகளில் அன்பு நிலை நிற்கமாட்டாதாதலால் அம்மூன்றும் தமக்கு ஒழிந்தமையை அருளிச் செய்து தேவரீர் திருவடிகட்கே அடியேன் தகுந்தவனாயினேன் என்கிறார். ~ப்ரித்யக்தா மாய லங்கா|| (விட்டொழித்தேன் இலங்கையை) என்ற விபீஷணாழ்வானைப்போல் அருளிச்செய்கிறார் காண்மின்|| என்ற கருத்தும் இங்கு ஒப்புநோக்கத்தக்கது.
                அடைக்கலமாகின்றபோது, நண்பர்கள், பகைவர்கள், உறவுகள் ஆகியோர்களின் உறவுகளை விட்டொழித்து கடவுளைச் சரணடையவேண்டும் என்பது இத்திருமொழி வாயிலாகப் பெறப்படும் கருத்தாகும். அடைக்கலப்படுத்திக்கொள்வதில் இது இரண்டாம் படிநிலையாகும். அடுத்து,
                வேறாய் யான் இரந்தேன் வெகுளாது மனக்கொள்எந்தாய்
                ஆறா வெந்நகரத்து அடியேனை இடக்கருதி
                கூறா ஐவர்வந்து குமைக்க குடிவிட்டவரைத்
                தேறா துன் அடைந்தேன் திருவிண்ணகர் மேயவனே|| (1464)
என்ற பாடலில் ஐம்புலன் ஆசைகள் விடுத்து வந்த உன்னை அடைந்தேன் என்று பாடுகிறார் திருமங்கை ஆழ்வார். இதன்வழியாக அடைக்கலம் புகுமுன் ஐம்புல வேட்கையினை விட்டொழிக்கவேண்டும் என்று தெரிகிறது. ~~படைப்புக்காலத்தில் என் நன்மைக்காக என்னிடத்தில் குடியேறியுள்ள ஐம்பலன்களும் என்னை மிகவும் துன்புறுத்துகின்றன. அவற்றை  நம்பாமல் உன்னிடம் சரண் புகுகின்றேன். காத்தருள்க|| என்று இப்பாசுரத்திற்கு விளக்கம் தருகிறார் பேராசிரியர் ந. சுப்புரெட்டியார். இது மூன்றாம் படிநிலையாகும்.
                நைமிசாரண்யத்து எம்பெருமானைப் பாடும்போதும் ~திருவடி அடைந்தேன்| என்று குறிப்பிட்டுப் பாடுகிறார் திருமங்கை ஆழ்வார்.
                வம்புலாங் கூந்தல் மனைவியைத் துறந்து பிறர்ப்பொருள்தாரம் என்றிவற்றை
                நம்பினார் இறந்தால் நமன் தமர்ப்பற்ற எற்றி வைத்து எரியெழுகின்ற
                செம்பினாலியன்ற பாவையைப் பாவீ தழுவென மொழிவதர்க்கஞ்சி
                நம்பனே வந்துத் திருவடியடைந்தேன் நைமிசாரணியத்துள் எந்தாய்
என்ற பாடலில் இழிவான செயல்களில் இருந்து மீண்டு பரம்பொருளை வந்தடைந்தேன் என்று ஆழ்வார் குறிப்பிடுகிறார். தம் மனைவியைத் துறந்து, பிறன் மனைவி, பொருள் இவற்றை விரும்பும் ஒருவன் இறந்தால் அவனை எமதூதர்கள் வந்து இழுத்துச்சென்று,  செம்பின் குழம்பினால் செய்யப்பெற்ற தீப்பற்றி எரிகின்ற பொம்மையைக் கொடுத்துத் தழுவச் சொல்வார்கள் என்று தண்டனை அளிக்கப்பெறும் என்று ஆழ்வார் குறிக்கிறார்.. அதற்கு அஞ்சி நம்பன் திருவடி அடைந்தேன் என்று குறிக்கிறார் ஆழ்வார். இது நான்காம் படிநிலையாகும். பாவச்செயல்களைச் செய்பவன் பாவி. அவனை அழுத்திக் குறிக்க இப்பாசுரத்தில் பாவீ என்று நீட்டல் விகாரம் அளிக்கப்பெற்றுள்ளது. பாவங்களில் இருந்து நீங்கி நிற்பது என்பது அடைக்கலப்படுத்துவதில் நான்காம் நிலையாகும்.
                ஆழ்வாரின் பாடல்களை, தாய், தந்தை, மக்கள், நண்பர், எதிரிகள்,சுற்றம், ஐம்புலன்கள் ஆகிய தொடர்பினை அறுத்துக் கொண்டால் அடைக்கலம் பற்றுவது எளிது என்ற நிலையில் பேராசிரியர் வரிசைப் படுத்தித் தந்துள்ளார். மேலும் பாவச் செயல்களைப் புரியாது அதிலிருந்து மீண்டு ஆண்டவனை அடைக்கலமாகவேண்டும் என்ற நிலையையும்  ஆழ்வார் காட்டுவதை வெளிப்படுத்தியுள்ளார் பேராசிரியர். மேற்சுட்டப்பெற்ற நான்கு படிநிலைகளைக் கடந்தால் பரம்பொருளை அடைக்கலமாகலாம்.
நம்மாழ்வாரின் அடைக்கலநிலை
                திருமங்கை ஆழ்வாரின் அடைக்கல நிலையை எடுத்துரைக்க வந்த பேராசிரியர், அதனுடன் நம்மாழ்வார் தம்மை அடைக்கலப்படுத்திக் கொண்ட நிலையையும் எடுத்துரைக்கிறார். பேராசிரியர் ந.சுப்புரெட்டியாரின் உள்ளம் நம்மாழ்வார் பாடல்களில் தோய்ந்தது என்பதற்கு இப்பகுதி சான்றாகிறது. ~~சரணாகதித் தத்துவத்தின் தந்தை போன்றவர் பிரபந்தர்களின் தலைவராக விளங்கும் நம்மாழ்வார். அவர் தம்முடைய திருவாய்மொழியில் ~நம்பெருமான் அடிமேல் சேமங்கொள் தென்குருகூர்;ச்சடகோபன்|, (5.9.11) என்றும், கழல்கள் அவையே சரணாகக் கொண்ட குருகூர்;ச்சடகோபன் (5.8.11) என்றும், தம்மை அறிமுகப்படுத்திக்கொள்கிறார். ~எனக்கு நின் பாதமே சரணாகத் தெந்தொழித்தேன்|| (5.8.11) என்று எம்பெருமான் தமக்குச் சரணாக அமைந்தமையையும் ~உன் அடிக்கீழ் அமர்ந்து புகுந்தேனே| (6.10.10) என்று தாம் எம்பெருமானின் கழலிணைகளில் சரணாகப் புகுந்தமையையும் புலப்படுத்துகின்றார்|| (கலியன் குரல், ப. 177)  என்ற குறிப்பு நம்மாழ்வாரின் சரணாகதி நிலையை எடுத்துரைப்பதாக உள்ளது. வைணவத்தில் மிக முக்கியமான பக்தி நிலை பிரபக்தி நிலை என்பதை இக்கருத்துகள் உணர்த்துகின்றன. இவ்வாறு சரணாகதி நிலையின் பெருமை பற்றியும் அதனை அடைய உயிர்கள் தொடர்பற்று இருக்கவேண்டிய நிலையையும் திருமங்கை ஆழ்வாரின் வாக்கின் வழியாக எடுத்துரைக்கிறார் பேராசிரியர் ந. சுப்புரெட்டியார்.
பிரபத்தி செய்வோருக்கு வேண்டப்பெறுவன
                பிரபத்தி செய்வோருக்கு இரு நிலைகள் வேண்டப்பெறுகின்றன. அவை. 1. ஆகிஞ்சந்யம், 2. அநன்னியகதித்துவம் என்பனவாகும்.
ஆகிஞ்சநயம்
ஆகிஞ்சநயம்; என்பது, கன்ம ஞான பக்திகளாகின்ற மற்ற உபாயங்களின் தொடர்பற்று இருக்கை. அதாவது முன்னர் சொன்ன தாய்,தந்தை, பிள்ளைகள், உறவுகள். ஐம்புலன்கள் தொடர்பற்று இருத்தல். இவை திருமங்கை ஆழ்வார் வாக்கின் வழியாகவே இக்கட்டுரையில் விவரிக்கப்பெற்றுள்ளன.
அநன்னியகதித்துவம்
                அநன்னியகதித்துவம் என்பது ஆன்மா பதிகாப்பிற்கு எம்பெருமாளைத் தவிர வேறொரு காக்கும் பொருள் அற்றிருக்கை. இதற்கு திருமங்கை ஆழ்வாரின் ஒரு பாடலைச் சான்றாக்குகிறார் பேராசிரியர் ந. சுப்பு ரெட்டியார்.
                குலந்தானெத்தனையும் பிறந்தே இறந்து எய்த்தொழிந்தேன்
                நலந்தானொன்றுமிலேன் நல்லதோர் அறம் செய்துமிலேன்
                நிலம்தோய் நீள முகில்சேர் நெறியார் திருவேங்கடவா
                அலந்தேன் வந்தடைந்தேன் அடியேனை ஆட்கொண்டருளே (1031)
என்ற பாடலில் எம்பெருமானைத் தவிர வேறுயாரும் என்னை ஆட்கொண்டருள இயலாது என்று தெளிந்து உரைக்கிறார் திருமங்கையாழ்வார்.
                இவ்வகையில் கலிகாலத்தில் கலியன் குரல் கொண்டு எம்பெருமானை அடைய சரணாகதியே சிறந்தவழி என்று காட்டுகிறார் பேராசிரியர் ந. சுப்புரெட்டியார்.

புதன், ஜூன் 22, 2016

காரைக்குடி தாய்க் கம்பன் கழக மாதக் கூட்டங்களின் ஏழாம் ஆண்டு தொடக்கவிழா

கம்பன் கழகம் காரைக்குடி,
அன்புடையீர்
வணக்கம். கம்பன் புகழ் பாடிக் கன்னித்தமிழ் வளர்க்கும் காரைக்குடி தாய்க் கம்பன் கழக மாதக் கூட்டங்களின் ஏழாம் ஆண்டு தொடக்கவிழா 2.7.2016 ஆம் தேதி சனிக்கிழமை மாலை 6.00 மணிக்கு கல்லுக்கட்டி மேற்கு கிருஷ்ணா கல்யாண மண்டபத்தில் நடைபெறுகிறது.
6.00மணி - இறைவணக்கம்
6.05. வரவேற்புரை- பேராசிரியர் மு.பழனியப்பன்
6.10 என் பொலிந்தது-
முதல் கூட்டத்தில் முதல் பொழிவாற்றிய
திரு. . இரா. மாது,
திருச்சிராப்பள்ளி
கம்பன் கழகச் செயலாளர்.
6.50 பாராட்டு அறிமுகம்: திரு. கம்பன் அடிசூடி
6.55 - கம்பராமாயணம் பற்றி நூற்றுக் கணக்கில் அதிக நூல்களை வெளியிட்ட பெருமைக்குரிய வானதி பதிப்பக ~பதிப்புத்திலகம்| திரு வானதி இராமநாதன் அவர்களுக்கு டாக்டர் பட்டம் பெற்றமைக்காகப் பாராட்டு
மணிமேகலைப் பிரசுர திரு. ரவி. தமிழ்வாணன்
திருவாவடுதுறை ஆதீன சைவசித்தாந்தப் பேராசிரியர்; திரு சபா. அருணாசலம்
வாழ்த்திக் கௌரவித்த்ல்:
தேவகோட்டை ஜமீன்தார்
திரு. சோம. நாராயணன் செட்டியார்
7.40 ஏற்புரை – டாக்டர் வானதி இராமநாதன்
7.45 – சுவைஞர்கள் கலந்துரையாடல்
8.00 நன்றி
8.05 சிற்றுண்டி
கம்பன் புகழ் பாடிக் கன்னித்தமிழ் வளர்க்க
அன்பர்கள் யாவரும் வருக
அன்பும் பணிவுமுள்ள
கம்பன் கழகத்தார்
நிகழ்ச்சி உதவி
நமது செட்டிநாடு மாத இதழ்

திங்கள், ஜூன் 20, 2016

காவிரி நாடன்ன கழனிநாடு


காவிரி பாயும் மயிலாடுதுறைக்கு அருகில் உள்ள தேரெழுந்தூர் என்ற ஊர் கம்பர் பிறந்த ஊராகும். மயிலாடுதுறையில் ஓடும் காவிரி தூலா தீர்த்தம் என்று இக்காலத்தில் மக்களால் அழைக்கப்படுகின்றது. இதில் ஐப்பசி மாதத்தில் முழுகுவதன் வாயிலாக பாவங்கள் தீரும் என்றும் இந்த ஆறு கங்கை நதிக்கு ஒப்பானது என்றும் மக்கள் கருதிவருகின்றனர். கம்பர் காலத்திலும் காவிரி ஆறு கங்கைக்கு ஒப்பானது என்ற கருத்து இருந்துள்ளது. அவர் தம் காப்பியத்தில் கங்கையை நினைவு கூரும்போதெல்லாம் காவிரியையும் நினைவு கூருகின்றார். மேலும் காண்டங்கள்தோறும் காவிரியாற்றை நினைவு கூர்ந்து தன் சோழநாட்டுப் பற்றினைக் கம்பர் வெளிப்படுத்தியுள்ளார். சுந்தர காண்டத்தில் மட்டும்தான் வெளிப்படையாக காவிரி ஆறு பற்றிய குறிப்பு இல்லை. ஆனால் அனுமன் பொழிலை இறுத்தபோது ஆற்றில் ஆச்சாள் மரங்கள் வீசப்பட்டன என்று கம்பர் குறிப்பிடுகிறார். அந்த ஆறு காவிரியாகக் கொள்ளத்தக்கது என்று உரையாசிரியர்கள் கருதுகின்றனர். ‘‘வண்டு அலம்பு நல் ஆற்றின் மராமரம், வண்டல் அம்புனல் ஆற்றில் பாய்ந்தன’’ (சுந்தர காண்டம், பொழில் இறுத்த படலம், பா.எ. 32) என்ற பாடலடியில் காவிரியாறு சுட்டப்படுவதாக உரையாசிரியர்கள் கருதுகின்றனர்.
காவிரியும் கங்கையும் ஒன்று எனக் கருதுவதன் வாயிலாக அதன் புண்ணியத் தன்மை ஒற்றுமைப்படுகிறது என்பதை விட இரு ஆறுகளும் இயற்கையோடு செயற்கைக் கலப்பின்றி மாசின்றி இருந்துள்ளன என்பதும் அறியத்தக்கதாகும். கங்கைக் கரைக் கதை வால்மீகி இராமாயணம் என்றால் காவிரிக் கரைக் கதை கம்பராமாயணம் ஆகின்றது. கங்கையும் காவிரியும் இரு இணைகள். வால்மீகியும் கம்பரும் இரு இணைகள். இந்த இரு இரு இணைகளும் நடையில் நின்று உயர் இராமன் என்ற ஒற்றை மையத்தை நோக்கிப் பயணிக்கின்றன என்பது குறிக்கத்தக்கது.
பால பருவத்தில் இராமனும் இலக்குவனும் மிதிலைக்குச் செல்லும் வழியில் கங்கைக்கரைக்கு வருகின்றனர். இச்சூழலுக்குப் பின் கங்கைக் கரை என்பது கம்பராமாயணக் காப்பியத்தின் முக்கியமான திருப்புமுனைகளுக்கு உரிய பகுதியாக விளங்கி நிற்கிறது.
       ‘‘அங்கு நின்று எழுந்து அயன் முதல் மூவரும் அனையார்
     செங்கண் ஏற்றவன் செறிசடைப் பழுவத்தில் நிறைதேன்
       பொங்கு கொன்றை ஈர்த்து ஒழுகலால் பொன்னியைப் பொருவும்
       கங்கை என்னும் அக்கரை பொருதிருநதி கண்டனர்’’
                                  (பாலகாண்டம், அகலிகைப்படலம், பா.எ. 5)
என்ற இந்தப் பாடலில் முக்கடவுளர்களைப் போன்று விளங்கும் இராமன், இலக்குவன், விசுவாமித்திரன் ஆகிய மூவரும் கங்கை என்னும் திருநதியைக் கண்டனர் என்று குறிக்கப்படுகிறது. முக்கடவுளர்களில் சிவபெருமான் தன் தலையில் புண்ணிய நதியாம் கங்கையைச் சுமந்து இருப்பவர் ஆவார். மேலும் அவர் தலையில் கொன்றை மலர்களும் இருக்கும். இக்கொன்றை மலர்கள் கங்கையாற்றில் விழுந்து உலகம் முழுவதும் பரவுகின்றன என்பது கம்பரின் கற்பனை.
கங்கையில் பொன்னிறமான கொன்றை மலர்கள் வீழ்ந்து, கங்கை ஆற்றையே பொன்னிறமாக்கி விடுகின்றதாம். அவ்வாற்றினைக் காணும்போது பொன்னிறமுடைய காவிரியைப் போன்று அது காணப்படுகிறதாம் என்று கம்பர் குறிப்பிடுகிறார். கங்கை காவிரியாகாது. ஏனெனில் அதில் கொன்றை மலர்கள் கலக்க வாய்ப்பில்லை. ஆனால் காவிரி கங்கையாகும். ஏனெனில் அதில் கொன்றை மலரும் இருக்கின்றது. புனிதத்தன்மையும் இருக்கின்றது. இப்பாடலில் கங்கையின் பெருமையைக் காட்டி, காவிரியின் இயற்கை வளத்தைக் காட்டிவிடுகிறார் கம்பர்.
மேலும் மேற்சுட்டிய மூவரின் பயணம் மிதிலை நகரில் தொடருகின்றது. இம்மூவரும் மிதிலை கடைவீதிகளில் நடந்து வருகின்றனர். மிதிலைக் கடைவீதியைப் பார்த்தால் அவ்வீதி காவிரி ஆறு போல் கிடக்கிறதாம்.
       ‘‘வரப்புஅறு மணியும் பொன்னும் ஆரமும் கவரிவாலும்
       சுரத்திடை அகிலும் மஞ்ஞைத் தோகையும் தும்பிக் கொம்பும்
       குரப்புஅணை நிரப்பும் மள்ளர் குவிப்புற கரைகள் தோறும்
       பரப்பிய பொன்னி அனை ஆவணம் பலவும் கண்டார்’’
                             (பாலகாண்டம்,மிதிலைக் காட்சிப் படலம், பா.எ. 10)
என்ற பாடலில் காவிரி ஆற்றின் இருகரையோரங்களிலும் காவிரியாற்றால் அடித்துவரப்பெற்ற பெரும் பொருட்கள் கிடக்கின்றன என்று கம்பர் குறிக்கிறார். பல பொருட்கள் குழுமிய காவிரியாற்றின் இரு கரை போல வணிக மையங்கள் அமைந்திருக்க, நடுவில் ஆறுபோல வீதி அமைந்திருந்ததாகக் காவிரியை மிதிலை நகர வீதியுடன் ஒருங்கு வைத்துப் பார்க்கிறார் கம்பர்.
காவிரியாற்றால் அடித்து வரப்பெற்று கரை ஒதுங்கிய பொருட்களின் பட்டியலைக் கம்பர் தருகிறார். இப்பட்டியல் காவிரியாற்றின் இயற்கைத் தன்மைக்குச் சான்றாகும். ‘‘அளவில்லாத இரத்தினங்கள், பொன், முத்து, கவரிவால், அகில், மயில் பீலி, யானைத் தந்தங்கள் ஆகிய பொருட்கள் காவிரியாற்றால் அடித்துவரப்பெறுகின்றன. அவற்றை உழவர்கள் கட்டுக் கட்டாகக் கட்டி கரையோரத்தில் வைத்துள்ளனர். அதுபோன்று மிதிலை நகரத்தில் வணிகப் பொருட்கள் கட்டுக்கட்டாகக் கட்டி வைக்கப்பெற்றிருந்தன என்று கம்பர் காவிரியாற்றையும், மிதிலை நகர வணிக வீதியையும் ஒப்பு நோக்குகின்றார். காவரி ஆறு இயற்கை வளத்தோடுத் தமிழகத்திற்கு ஓடிவருகிறது என்பது கம்பர் தரும் பதிவாகும்.
சீதையைத் திருமணம் முடிக்கும் முக்கியத் திருப்புமுனை இக்கங்கையாற்றின் காட்சிக்குப் பின்னர் காப்பியத்தில் இடம்பெறுகிறது. இதுபோன்று பரதன் அண்ணன் இராமனைத் தேடிவரும் நிலையிலும் கங்கையாற்றின் கரை முக்கிய இடம் பெறுகிறது. அப்போதும் காவிரியை நினைவு கொள்கிறார் கம்பர்.
பரதன் அயோத்தியை விட்டு அண்ணனைத் தேடிக் காட்டிற்கு வருகிறான். இதனைக் கம்பர் காவிரி பாய்ந்து வளம் பெருகும் தமிழ்நாட்டைப் போன்ற கோசல நாட்டை விட்டு நீங்கினான் என்று குறிப்பிடுகிறார். அவரின் நாட்டுப்பற்று மிக்குயரந்து நிற்கும் இடம் இதுவாகும்.
       பூவிரி பொலன் கழல் பொருஇல் தானையான்
       காவிரி நாடு அன்ன கழனிநாடு ஒரீஇத்
       தாவர சங்கமம் என்னும் தன்மைய
       யாவையும் இரங்கிடக் கங்கை எய்தினான்
                           (அயோத்தியா காண்டம், கங்கைகாண்படலம், பா. எ. 60)
இப்பாடலில் காவிரிநாடு என்றால் கழனிகள் உடைய நாடுதான் என்று தமிழகத்தை விவசாயம் சார்ந்த தொழில் நாடாகக் கம்பர் நோக்குகின்றார். மேலும் மரவுரி தரித்துப் பரதன் செல்வதைப் பார்த்து எல்லா உயிரும் இரங்கி அழுதன என்பது இப்பாடலின் பொருளாகும். இதில் கம்பர் இருவகை உயிரின வகைகளை இரு பிரிவாக்கிக் காட்டுகின்றார். அவை பின்வருமாறு. 1. தாவர 2. சங்கமம் என்பனவாகும்.
அதாவது ஓரே இடத்தில் நிலையாக இருக்கும் நிலைத்திணைகளாகிய மரம், செடி, கொடி போன்றன தாவர நிலைப்பாடுடையன.
இடம்விட்டு இடம் பெயர்ந்து செல்லும் தன்மை படைத்தனவான ஊர்வன, பறப்பன, விலங்கு போன்றன இயங்கு திணை வகைப்பட்ட சங்கம நிலைப்பாடுடையன.
இதையே இன்றைக்குச் சூழலியலாளர்கள் சுற்றுச்சூழல் என்பதே தாவரம், சங்கமம் ஆகிய இரண்டை உட்படுத்திய அறிவியல் என்று கருதுகின்றனர். கம்பரும் சுற்றுச்சூழல் என்ற நிலையில் இவ்விரண்டையும் பகுத்துள்ளது கருதத்தக்கது. பரதன் என்ற மனிதனின் நிலை கண்டு இயற்கைச் சூழல் இரங்குவதாகக் கம்பன் படைத்துள்ளார்.
காவிரியின் போக்கைக் குறிக்கும் கம்பர் அதன் பிறப்பு பற்றியும் அறிவிக்கிறார். அகத்தியரின் கமண்டலத்தில் அடங்கிய, தோன்றிய ஆறு காவிரி என்பது ஒரு புராணக்கதை ஆகும். இதையையும் கம்பர் காட்டுகின்றார்.
       ‘‘கண்டனன் இராமனை வரக் கருணை கூரப்
       புண்டரிக வாள்நயனம் நீர் பொழிய நின்றான்
       எண்திசையும் ஏழ் உலகும் எவ்வுயிரும் உய்ய
       குண்டிகையினில் பொரு இல் காவிரி கொணர்ந்தான்’’
                     (ஆரணிய காண்டம், அகத்தியப்படலம், பா.எ. 46)
என்ற இப்பாடலில் அகத்தியரும் இராமனும் சந்தித்துக் கொள்கின்றனர். அப்போது இவ்விருவரின் உணர்வு வெள்ளம் பெருகுகிறது. ஆனாலும் அடங்கி நிற்கிறது. அது எது போல அடங்கி நிற்கிறது என்றால், காவிரி கமண்டலத்தில் அடங்கியதுபோல அடங்கி நிற்கிறதாம். காவிரியைக் கமண்டலத்தில் இருந்து வழியச் செய்தால் அது பெருகி ஓடும். இராமனும் அகத்தியரும் சந்தித்த உணர்வு வெள்ளமும் அடங்கி நிற்கிறது. அதனை வெளிப்படுத்தினால் பரந்து ஓடிவிடும் என்பதைக் காட்ட கமண்டல அடக்கத்தைப் பயன்படுத்திக்கொள்கிறார் கம்பர்.
அகத்தியர்.. கமண்டலத்தில் அடங்கியிருக்கும் காவிரி வெளிவந்தால் இதன் காரணமாக எண்திசை வளம் பெறும். ஏழ் உலகு வளம் பெறும். பல்லுயிரும் வளம் பெறும். பெறவேண்டும் என்பது கம்பரின் ஆவல். இவ்வாறு காவிரியின் பிறப்பினையும் கவிதையாக்கிவிடுகிறார் கம்பர்.
கங்கை திருநதி என்று முன்னர் குறிப்பிடப்பெற்றது. அதனை விட காவிரியை உயர்த்தவேண்டும் என்று எண்ணிய கம்பர் தெய்வத்திருநதி என்று காவிரியைக் காட்டுகின்றார். ‘‘அதன்பின்னை நளீநீர்ப் பொன்னிச் சேடு உறு தண்புனல் தெய்வத்திருநதியின் இரு கரையும் தெரிதிர் மாதோ’’ (கிட்கிந்தா காண்டம், நாடவிட்டப் படலம், பா.எ. 29) என்று சுக்ரீவன் வானரங்களுக்குத் தமிழ்நாட்டிற்குச் சென்று தேடும் இடங்களை, வழியைக் காட்டுகின்றான். உயர் தன்மை பொருந்திய குளிர்ச்சி பொருந்திய ஆறு காவிரியாறு என்பது இப்பாடலடி வழியாகப் பெறப்படும் காவிரியாற்று நீரின் தன்மையாகும். இத்தோடு நில்லாமல் பலமுறையும் காவிரி பாய்ந்து வளம் கொழிக்கும் நாடாகச் சோழநாடு விளங்குவதாகக் கம்பர் குறிக்கிறார். அவை ஒன்றன்பின் ஒன்றாக இங்கு அடுக்கிச் சொல்லப்படுகின்றன.
‘‘துறைகெழு நீர்ச் சோணாடு’’ (கிட்கிந்தா காண்டம், நாடவிட்டபடலம், பா. எ.30) என்று நீர்வளம் பொருந்திய நாடாகச் சோழநாடு மற்றொரு இடத்தில் கம்பரால் காட்டப்பெறுகிறது.
இதுவரை காவிரியாற்றை உவமையாகவும், மறைமுகமாகவும் சொல்லிவந்த கம்பருக்கு வெளிப்படையாகக் காவிரியாற்றைக் குறிப்பிட ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்துவிடுகிறது. அதை நன்கு பயன்படுத்திக்கொள்கிறார் கம்பர். வானரப்படைகள் காவிரியாற்றின் கரையைக் கடந்து இலங்கை செல்லுகின்றன. அப்போது கம்பர் பாடும் பாடல் பின்வருமாறு.
       ‘‘அன்னதண்டகநாடுகடந்துஅகன்
       பொன்னிநாடுபொருஇலர்எய்தினார்
       செந்நெலும்கரும்பும்கமுகும்செறிந்து
       இன்னல்செய்யும்நெறிஅரிதுஏகுவார்’’
                           (கிட்கிந்தா காண்டம், சம்பாதிப்படலம், பா.எ. 46)
இப்பாடல் காவிரி ஆற்றுவளம் பாடும் கம்பராமாயணப் பாடலாகும். காவிரியாறு பாய்வதால் சோழநாடு வளமுடையதாக விளங்குகின்றது. காவிரியாற்றால் செந்நெல், செழித்து நெருங்கி வளருகின்றது. கரும்பு தோட்டங்கள் நிறைந்து வளர்ந்துச் செழித்து நிற்கின்றன. இதற்கு அடுத்து நிலையில் தென்னை பாக்கு மரங்கள் நிறைந்து வளர்ந்துள்ளன. சோழநாட்டின் வழிகள் தோறும் இத்தாவரங்களின் பெருக்கம் இருப்பதால் வழிச்செல்வோருக்கு வழியைக் கண்டுபிடித்துச் செல்வது கடினமாகும். இவ்வழியில் வானரங்கள் தட்டுத் தடுமாறிச் செல்கின்றன.
இவ்வகையில் அடர்த்தியான இயற்கை வளம் மிக்க பொன்னிநாடாகத் தமிழ்நாடு இருந்த நிலையைக் கம்பர் காட்டுகின்றார்.
காவிரிப்பூம்பட்டிணக் கடலில் காவிரி கலக்கின்றது. கருங்கடலில் பொன் போன்ற பொன்னிநதி கலக்கும்போது ஏற்படும் நிற, தன்மை மாற்றங்களைக் கம்பர் எடுத்துக்கொண்டு கவிதை செய்கிறார்.
இருபுறமும் கடல். நடுவே வானரங்கள் கட்டிய பாலம். இப்பாலம் புதியதாக பொன்னாக மின்னுகிறது. இது எவ்வாறு உள்ளது என்றால் காவரியாறானது கருங்கடலில் கலக்கும்போது ஏற்படும் தோற்றம் போல இருக்கிறது என்கிறார் கம்பர். ‘‘உயர்ந்த கரை ஊடே கருங்கடல் புகப் பெருகு காவிரி கடுப்ப’’ (யுத்த காண்டம், ஒற்றுக் கேள்விப்படலம், பா.எ. 6) என்ற பாடலடிகளில் இவ்வண்ண மாற்றம் எடுத்துக்காட்டப்பெறுகின்றது.
கம்பர் காவரியாற்றைப் பிறந்த இடம் முதல் கடலில் கலக்கும் இடம் வரை பாடி காவிரிக்கு ஒரு புராணமே பாடியுள்ளார் என்பது இங்கு எண்ணத்தக்கது. மேலும் காவரியாறானது மணிகளையும் ஆரங்களையும் புரட்டிச் செல்லும் படியான போக்கினை உடையது என்பதும் இப்பாடல் வழி அறியப்பெறும் செய்தியாகும்.
தாங்கள் கட்டிய பாலத்தில் வானரப்படைகள் மகிழ்வோடு சென்றன. அவ்வாறு செல்வது என்பது காவிரியாறு கடலில் கலக்கும்போது ஏற்படும் விரைவு போல மகிழ்ச்சியளிப்பதாக இருந்தது என்று கம்பர் கருதுகிறார்.
       ‘‘ஓதிய குறிஞ்சி முதலாய நிலன் உள்ள
       கோதுஇல அருந்துவன கொள்ளையின் முகந்துற்று
       யாதும் ஒழியா வகை சுமந்து கடல் எய்தப்
       போதலினும் அன்ன படை பொன்னி எனல் ஆகும்’’
                           (யுத்தகாண்டம், ஒற்றுக் கேள்விப்படலம், பா. எ. 7)
என்று காவிரியாற்றின் போக்கினைப் பாடுகிறார் கம்பர். காவிரியாறு குறிஞ்சியில் தொடங்கி, முல்லையில் நடைபெற்று, மருதத்தில் விளைச்சலைத் தந்து நெய்தலில் கலந்து பாலையை இல்லாததாக ஆக்குகின்றது. இவ்வகையில் முன் குறிப்பிட்டதைப் போல காவிரியாறு தமிழ்ப் பண்பாட்டின் அடையாளமாகக் கம்பரால் கொள்ளப்பெற்றுள்ளது என்பது உறுதியாகும். இந்நான்கு நிலங்களில் விளையும் உணவுப் பொருள்களைத் தமக்குள் சுமந்து கொண்டுப் பயணிக்கிறது காவிரியாறு. அதுபோல வானரப் படையும் செல்லுகின்றது என்று காவிரிப் பெருக்கைக் காட்டி வானரங்கள் சென்ற காட்சியைக் கம்பர் காட்டுகின்றார்.
சோழநாட்டையும், அதனை ஆண்டுவரும் சோழ அரசனையும், காவிரியையும் இணைத்துக் கம்பர் மற்றொரு பாடலைச் செய்கிறார்.
   வன்னி நாட்டிய பொன் மௌலி வானவன், மலரின் மேலான்,
   கன்னி நாள் திருவைச் சேரும் கண்ணனும், ஆளும் காணி,
   சென்னி நாள் தெரியல் வீரன், தியாக மா விநோதன்
   தெய்வப் பொன்னிநாட்டு உவமை வைப்பை புலன்கொள நோக்கிப் போனான்
                                  (யுத்தகாண்டம், மருத்துமலைப்படலம், பா.எ. 68)
என்ற பாடலில் காவிரிபாயும் பொன்னிநாட்டை உத்தரகுரு என்ற கந்தர்வ பூமியுடன் ஒப்பு நோக்குகிறார் கம்பர். முக்கடவுளரும் ஆட்சி செய்யும் பூமி உத்தரகுரு என்ற போகபூமியாகும். அப்போக பூமியை ஒத்தது பொன்னிநாடு என்பது கம்பரின் முடிவு.
நாள்தோறும் மணக்கும் மாலையைச் சூடும் தியாகமாவிநோதன் அதாவது முதற் குலோத்துங்கன் ஆளும் பெருமை உடையது பொன்னிநாடு. இவ்வாறு அரசனையும், காவிரியையும் மேற்பாடலில் போற்றி நிற்கிறார் கம்பர். இதன் வழி காவிரி சோழ அரசனின் ஆணைச் சக்கரத்திற்கு உட்பட்ட ஆறாக விளங்கியுள்ளது என்பது தெளிவாகின்றது.
இவ்வாறு காவரியாற்றின் பெருமையைக் காண்டங்கள்தோறும் பிறப்பு முதல் கலப்பு வரைப் பாடிக் காட்டுகிறார் கம்பர். மேலும் காவிரியாறு இயற்கைவளமும், வளமும் கொண்ட ஆறு என்று காட்டுகிறார். அதில் இயற்கை வளப்பொருட்கள் கலந்து வருகின்றன என்பதும் கம்பரின் பதிவாக உள்ளது. காவிரி ஆறு வெள்ளப் பெருக்கமும் தெய்வ அருளும் கொண்டது என்பது கம்பரின் வாக்கு. காவிரியும் கங்கையும் ஒன்றே என்பதும் அவர் கருத்து. இயற்கை மணம் வீசும் ஆறு காவிரி என்பது உறுதியாகின்றது. அதனை அவ்வாறே காப்பது நம் அனைவரது கடமையாகும்.
நன்றி சிறகு
http://siragu.com/?p=20847