ஞாயிறு, செப்டம்பர் 25, 2016

காரைக்குடி கம்பன் கழகம் நடத்தும் இசையரசி எம்.எஸ். சுப்புலஷ்மி நூற்றாண்டு விழா

காரைக்குடி கம்பன் கழகம் நடத்தும் இசையரசி எம்.எஸ். சுப்புலஷ்மி நூற்றாண்டு விழா


அன்புடையீர்
வணக்கம்

கம்பன் புகழ் இசைத்துக் கன்னித் தமிழ் வளர்க்கும் கம்பன் கழக அக்டோபர் மாதத் திருவிழா 1.10.2016 ஆம் நாள் சனிக்கிழமை மாலை 6.00 மணிக்கு கல்லுக்கட்டி மேற்கு ,கிருஷ்ணா திருமண மண்டபத்தில் இசையரசி எம்.எஸ். புகழிசை பரவு நூற்றாண்டு விழாவாக காரைக்குடி கம்பன் கழத்தால் கொண்டாடப் பெறுகின்றது.

இறைவணக்கம் - செல்வி கவிதா மணிகண்டன்

இசைத் தோரணவாயில்- திரு கம்பன் அடிசூடி பழ. பழனியப்பன் 
அவர்கள்

இசைசேர்த் தலைமையும் எம்.எஸ். இசைத்த கம்பன் கவி அமுதம் குறுந்தகடு வெளியீடும்
திருவையாறு தமிழ்நாடுஅரசு இசைக் கல்லூரியின் மேனாள் முதல்வர் முனைவர் இராம. கௌசல்யா

இசைக்கோலம்
பத்ம பூஷண் சங்கீத கலாநிதி இசைப் பேரறிஞர் மதுரை ஸ்ரீ டி. என் சேஷகோபாலன்

நன்றியுரை பேரா. மு. பழனியப்பன்

சீர் இசை உண்டி




--------------------
2016 செப்டம்பர் மாதம் 16 ஆம் தேதி நூற்றாண்டு விழா கண்ட இசையரசி எம்.எஸ். சுப்புலட்சுமி அவர்கள் கம்பன் கழகத்திற்கு பெருங்கொடை அளித்ததோடு கம்பன் கவி அமுதம் என தனி இசை ஒலி நாடாவாகவும் வழங்கிப் பெருமை சேர்த்தமைக்கு நன்றி இசைக்கும் இனிய திருவிழா இது

கம்பன் புகழ்பாடிக் கன்னி இசைத் தமிழ் வளர்க்க
அன்பர்கள் யாவரும் வருக
அன்பும் பணிவும் இசைந்த
கம்பன் கழகத்தார்
நன்றி
கம்பன் தமிழமுதம் பருக வருகவென வரவேற்கும்
பொன்னமராவதி அன்னை மெடிக்கல்ஸ் அரு.வே மாணிக்கவேலு, சரசுவதி அறக்கட்டளை
நமது செட்டிநாடு இதழ்
நிகழ்ச்சி உதவி இசைந்தோர்
1.10.2016 அன்று 81 ஆம் ஆண்டு பிறந்த நாள் விழா நாளும் 16.10. 2016 ஆம் நாள் சதாபிஷேக விழாவும் இணைந்து இசைந்த புகழ் மெ.செ. ராம.மெய்யப்பச் செட்டியார் , அழகம்மைஆச்சி தம்பதியருக்குப் பல்லாண்டு, பல்லாண்டு இசைந்து மகிழ்கின்றோம்

கம்பன் கவி அமுத இசைக் குறுந்தகட்டினை விழா அரங்கில் சலுகை இசைந்த விலையில் அன்பர்கள் பெற்று இசை பருகி இன்புறலாம்.

ஞாயிறு, செப்டம்பர் 18, 2016

நினைவில் நின்றவர்கள் என்ற நூலின் வழி . தன் அகத்தைத் திறக்கிறார்அகநம்பி


.
கல்பாக்கத்திற்கு அருகில் உள்ள ஒரு சிறு கிரமாத்தின் பேரியக்கம்.
ஒற்றை ஆலமரம்.
அந்த ஆலமரத்திற்கு விழுதுகள் இல்லை. 
ஆனால் அந்த மரம் அத்தனை பேருக்கும் வேர்கள்
ஏழ்மையின் ஒவ்வொரு நொடியும் அவருக்கு ருசிக்கிறது.
அணு உலை மேலாளர் முதல் கடலை விற்கும் தோழர் வரை அவருக்கு ஒரே நிறை
அவருக்கும் எனக்கும் மூன்றாண்டு கால நட்பு
அவரின் புத்தகத்தை அறிமுகப்படுத்தும் ஒரு பணியை நான் செய்தேன்.
என் மானிடள் வலைப்பூவில் அவரின் நம்பிக்கை மூலதனம் என்ற புத்தகத்தின் அறிமுகத்தைச் செய்தேன்.
இதன் வழியாக பலருக்கு இந்நூல் பற்றிய அறிமுகம் சென்று பலர் அந்தப் புத்தகத்தைத் தம் மாணவர்களுக்கு வாங்கித்தந்தார்கள்.
புத்தகம் தமிழகம் பரவியதை அன்புடன் என்னுடன் பகிர்ந்து கொண்டார்.
அன்பு தொடங்கிய அருமையா பொழுது அது.
அடுத்த நூல் பகைவனும் நண்பனே.
என் முன்னுரையைக் கேட்டுப் பெற்றார்.
நூலுக்குப் பொருத்தமாக அமைந்தது அந்த முன்னுரை
இப்போது அவர் ஒரு நூல் வரைந்துள்ளார்.நினைவில் நின்றவர்கள்
திருமிகு சங்கரலிங்கனார், எழுத்தாளர் பொன்னீலன் இவர்களுடன் நண்பர்களான என்போன்றோரையும் நினைவில் நிறுத்தியுள்ளார்.
தன் வாழ்க்கை வரலாற்றை அவர்களால் தான் அடைந்த உயரத்தை அவர் வாழ்வோடு கலந்து தந்திருக்கும் அவரின் ஆற்றல் பெரிது.
நூறு ரூபாய் விலை கொண்ட அந்தப் புத்தகம் வெற்றி பெற்ற மனிதர்களின் குறிப்பேடு
வாங்கிப் படிப்பவர்கள் வெற்றி பெற்ற மனிதர்கள் பலரின் வெற்றிமுகங்களைத் தடவிக் கண்டறிய இயலும்.
இப்புத்தகத்தின் வெளியீட்டுவிழா சனிக்கிழமை (17.9.2016 ) அன்று என்.எஸ். கிருஷ்ணன் வீட்டருகே நடைபெற்றது. ஒழுகினசேரி பெருமாள் மண்டபத்தில் இப்பெருமானின் நூல் அரங்கேற்றம் நடைபெற்றது.
கவிதை உறவு ஏர்வாடியார், அகில இந்திய வானொலி சண்முகய்யா, திருமதி பொன்னீலன், அழகுநீலா, செந்தீநடராசன் ஆகியோர்களின் உரையோடு புத்தகம் சிறப்பைப் பெற்றது.
குறிப்பாக கைவினைக் கலைஞர்களை ஊக்குவிக்கும் இயக்குநர் உரை, இதனைத் தொடர்ந்து கேரள அரசின் முக்கியத் துறையின் செயலர் வாசித்த கவிதை இல்லை இல்லை, பாடிய கவிதை. மலையாள மரபு கவிதையை இசையாய் நகர்த்துவது என்று
அகநல மருத்துவர் சிதம்பர நடராஜன் அவர்களையும் பாராட்ட வேண்டும்.
வித்தியாசமான அனுபவங்களுடன் நம்பிக்கை வாணர் அகநம்பியின் நூல் இனிதே அரங்கேறியது.
மனைவியாரின் நினைவுகளை அவரின் கோசலை அறக்கட்டளை சுமந்துநிற்கிறது. அவரின் தனிவாழ்வை அவரின் நண்பர் அறை பகிர்ந்து; கொள்கிறது. தினத்தந்தி நிருபர் என்ற கௌரவம் மட்டுமே தற்போது அவரின் சொந்தம். விட்டுவிடாமல் நம்பிக்கை தளராமல் ;நகர்கிறது அவர் வாழ்க்கை
சீவாலை கிராமத்தில் ஒருநாள் அவருடன் தங்க ஆசை. வருகிறேன் தோழரே உங்களுடன் ஒருநாள் தங்க.

 
நூல் கிடைக்குமிடம் 
வாசகன் பதிப்பகம், 167 ஏ வி ஆர் காம்ப்ளக்ஸ்
அரசு கலைக்கல்லூரி எதிரில் 
சேலம் 7
பேச. 9842974697

ஆசிரியருடன் பேச
அகநம்பி 
கோசலை நினைவு கல்வி அறக்கட்டளை
எண். 30
புன்னமை கிராமம்
சீவாடி அஞ்சல்
செய்யூர் வட்டம்
காஞ்சிபுரம் மாவட்டம்
603312
கைபேசி
9585480754

5. தமிழலங்காரம்





வண்ணச் சரபம் தண்டபாணி சுவாமிகள் முருகப் பெருமான் மீது அளவு கடந்த பக்தி கொண்டவர். இவர் கௌமார நெறி நின்ற சான்றோர். அவர் பாடிய புலவர் புராணம் தமிழ்ப் புலவர்கள் தம் அருமை பெருமைகளை எடுத்துரைக்கும். அவர் இயற்றிய அறுவகை இலக்கணம் தமிழ் இலக்கணத்திற்குக் கூடுதல் பெருமை சேர்ப்பது. இவர் இயற்றிய தமிழலங்காரம் தமிழின் பெருமையை எடுத்துரைப்பது. தமிழ்ப் பாடல்கள் பாடியதால் ஏற்பட்ட சாதனைகளை எடுத்துக் காட்டுவது. ஒரு நூறு பாடல்களைக் கொண்டது. இந்நூல் தமிழ் மொழியின் வெற்றியைத் தரணிக்குக் காட்டுவது.

இந்நூலில் திருச்செந்தூர் முருகப்பெருமானைப் பாடிப் பரவி நலம் பெற்ற பல புலவர்களைப் பற்றிய செய்திகள் இடம்பெற்றுள்ளன. முத்துவயிரவன், பகழிக் கூத்தர், வீரபாண்டியப் புலவர், கந்தசாமிப் புலவர் என்று பலர் தமிழ்ப் பாடல்கள் பாடித் திருச்செந்தூர் முருகன் அருளைப் பெற்று வளம் பெற்றுள்ளனர். தக்க புலவர்கள் தம் பாடல்களினால் பெற்ற பெருவரத்தை வண்ணச் சரபம் தண்டபாணி சுவாமிகள் வழி அறிய முடிகின்றது. இவை தவிர, சரசுவதி தேவி, உமையம்பிகை, சிவபெருமான் போன்ற பல கடவுளர்களும் தமிழ்ப்பாடல்களுக்குத் தந்த பெருவளத்தையும் இந்நூலில் தண்டபாணி சுவாமிகள் குறிப்பிடடுக் காட்டியுள்ளார். இதன் காரணமாகத் தமிழால் எதுவும் முடியும் என்ற நிலையை அறிந்து கொள்ளமுடிகின்றது.

முத்துவயிரவன் என்ற புலவர் திருச்செந்தூர் முருகன் மீது முப்பதாயிரம் கீர்த்தனைகள் பாடியுள்ளார். இவர் ஒரு மாற்றுத் திறனாளி. இவர் தம் கீர்த்தனை ஒன்றில் முருகனைத்தான் காணவேண்டும் என்றும், தன்னோடு இருக்கும் மற்றவர்களும் காணவேண்டும் என்று பாடினார். அதில் “கொண்டு வா மயிலே குமர கெம்பீரனை” என்று மயிலுக்கு ஆணையிட்டார்.

இவரின் ஆணைக்கு இணங்கிய மயில் குமாரக் கடவுளைத் தன் மீதேற்றிக் கொண்டு வந்தது. அத்தோடு கண் பார்வையற்ற மாற்றுத்திறனாளியான முத்துவயிரவப் புலவர்க்குக் கண்பார்வையும் கிடைத்தது. கண்ணார அவர் முருகப்பெருமானைக் கண்டு மகிழ்ந்தார். தன்னையும் தந்து, கண்ணையும் தந்தது தமிழ்ப்பாடல் என்பதே தமிழுக்குக் கிடைத்த சிறப்பு.

திருச்செந்திலாண்டவர் பிள்ளைத்தமிழ் என்ற நூலைப் பகழிக் கூத்தர் இயற்றினார். அந்நூலை அரங்கேற்றம் செய்ய அவர் பல முறைகள் முயற்சித்தார். ஆனால் முயற்சி பலிக்கவில்லை. முருகப்பெருமானிடம் உன்னைப் பற்றிப் பாடிய நூலை நீயே அரங்கேற்றித் தரவேண்டும் என்றார். கனிவாய்க் கேட்ட முருகன் தன்னுடைய பதக்கம் ஒன்றை அவருக்கு நல்கினான். அதுமட்டும் இல்லாமல் மக்கள் தம் கனவில் தோன்றி, பிள்ளைத்தமிழ் நூல் அரங்கேற்றம் செய்யப்பட உள்ளது. எனவே அனைவரும் வரவேண்டும் என்று வேண்டுகோள் விடுத்தான். பதக்கமும் தந்து, மக்கள் கூட்டத்தையும் அளித்தது தமிழ்ப்பாட்டு.

வீரபாண்டியப் புலவர் என்பவர் திருச்செந்தூருக்கு அருகில் உள்ள ஆற்றூரில் வசித்து வந்தார். அவரின் புலமையை அப்பகுதி மன்னன் ஒருவன் சோதித்துப் பார்க்க விரும்பினான். அவரை அழைத்து, ஒரு புளிய மரத்தின் துண்டினைக் காட்டினான். அதனைப் புலவர் தன் பாட்டால் மேலும் இரு துண்டாக்கவேண்டும் என்று மன்னன் ஒரு சோதனை வைத்தான். அப்புலவர் “எப்படியும் செந்தூர்க்கிறையவா” என்று பாடி புளியமரத்துண்டை மேலும் இரண்டாக்கினார். இதைச் செய்தது தமிழ்.


வீரபாண்டியப் புலவரின் வாழ்வில் மற்றொரு முறையும் முருகன் அவர் பாடிய தமிழுக்காக உதவி செய்தான். வீரபாண்டியப் புலவருக்கு ஒரு மகள் இருந்தாள். அம்மகளுக்கு மாப்பிள்ளை பார்த்து, மணமுடித்தார் வீரபாண்டியனார். ஆனால் மகளின் வாழ்க்கை இனிமையாக இல்லை, மருமகன் கடல்கடந்து கண்காணாத இடத்திற்குச் சென்றுவிட்டான். வீரபாண்டியப் புலவர் திருச்செந்தூர் முருகனிடம் வேண்டுகோள் வைத்தார். ஆயிரத்து எட்டு அண்டங்களை ஆண்ட சூரபதுமனிடம் தூது சென்ற வீரபாகுத் தேவரை என் மகளுக்காக மருமகனிடம் தூதாக அனுப்பி அவள் வாழ்வு நலமாக அமையச் செய்வாய் என்றார். இவ்வேண்டுகோளுக்காக, முருகப்பெருமான் சூரபதுமனைத் தூதாக அனுப்பி வீரபாண்டியனார் மகளின் வாழ்வு சிறக்கப் பணியாற்றினர். அன்றும் தூது நடந்தது தமிழ், இன்றும் தூது நடக்கிறது என்றும் தூது நடக்கும் தமிழ்.இதுவே தமிழின் சிறப்பு.

கந்தசாமிப்புலவர் என்பரும் திருச்செந்தூர் முருகனைத் தமிழில் பாடி பற்பல பயன் பெற்றுள்ளார். அதனையும் காட்டியுள்ளார் தண்டபாணி சுவாமிகள். ஒருமுறை கந்தசாமிப்புலவர் சேர மன்னன் ஒருவனைப் பார்க்கச் செல்வதாக இருந்தார். இதற்காக முருகப்பெருமானிடம் சேர நாடு செல்லத் துணைக்கு வரும்படி பாடலால் அழைக்கிறார். இப்பாடலைக் கேட்ட முருகன் சேர மன்னனின் கனவில் சென்று கந்தசாமிப் புலவர் வருவதை உரைக்கிறான். இதன் காரணமாகக் கந்தசாமிப் புலவருக்குச் சேரமன்னன் பெருத்த வரவேற்பு அளிக்கிறான். அதுமட்டும் இல்லாது கந்தசாமிப் புலவருக்குப் பல வெகுமதிகள் அளிக்கிறான். இவ்வாறு தமிழால் கந்தசாமிப்புலவரின் வாழ்க்கை வளம்பெற்றது.

கந்தசாமிப் புலவர் வெற்றிலை போடும் பழக்கம் உடையவர். அவர் திருச்செந்தூர் கடற்கரையில் இருந்தபடி வெற்றிலையைப் போட்டுக் கொண்டே முருகன் மீது பாடல்களைப் பாடினார். அருகிருந்து முருகப்பெருமான் இப்பாடல்களைக் கேட்டார். அவ்வாறு கேட்கும்போது கந்தசாமிப் புலவர் துப்பிய வெற்றிலைச் சாறு முருகப்பெருமானின் தலையில் கட்டப் பெற்றிருந்த பரிவட்டத்தில் தெரிக்கிறது. தவித்துப் போனார் கந்தசாமிப்புலவர். இதே எச்சில் திருச்செந்தூர் கோயிலின் உள் உள்ள முருகப்பெருமான் ஆடையிலும் காணப்பட்டது கண்டு எல்லோரும் அதிசயித்தனர். இந்த அளவிற்குத் தமிழுக்காக எச்சிலையும் ஏற்ற பெருமானாக முருகப்பெருமான் விளங்கினார் என்று வண்ணச்சரபம் தண்டபாணி சுவாமிகள் பாடுகிறார்.

“முச்சிலும் செங்கைக் கழங்கும் கொள்வார் தம்மை மூரிச் சிறார்
மெச்சிய சிற்றில் வியன் வீதிச் செந்திலில் மேய செவ்வேள்
நச்சியவாறு தமிழால் துதிக்குமோர் நாவலன் தன்
எச்சிலும் கீழ் விழலாகதென்று ஆடையில் ஏந்தினனே”
என்று இதனைப் பாடலாக வரைகிறார் வண்ணச் சரபம் தண்டபாணி சுவாமிகள்.

கழங்கு ஆடும் செல்வச் சிறுமியர்கள் தம் கரங்கள் சிவக்கும்படி கட்டிய சிற்றில்கள் பலவாக இருக்கும் திருச்செந்தூரில் வாழும் செந்தில் ஆண்டவர், தமிழ்ப் பாக்களால் துதிக்கும் புலவரின் எச்சிலும் கீழே விழுந்திடக் கூடாது என்று ஆடையில் ஏந்தினான் என்றால் தமிழுக்கு எவ்வளவு உயர்வு என்று பாடுகிறார் வண்ணச்சரபம் தண்டபாணி சுவாமிகள்.

இவ்வாறு தமிழ்ப் பாக்கள் வல்லமை உடையன. தமிழ் மொழி வல்லமை உடைய மொழி என்று நூறு பாடல்களிலும் அவர் உறுதியாக உரைக்கிறார். அதுமட்டும் இல்லாமல் உயிர்களிடத்து அன்பு வேண்டும் என்று காட்டிய மொழி தமிழ்மொழி என்பதால் இன்னும் அம்மொழிக்குப் பெருமை அதிகம் என்கிறார் வண்ணச்சரபனார்.

“ஒளவை வள்ளுவன் ஆதியர் விண்ட தென்னூல், ஊன் முழுப்பாவம் எனவே அடிக்கடி ஒதிடுமே”

என்ற பாடலடியைப் படைத்துத் தமிழின் பெருமையை அவர் உயர்த்துகிறார். ஒளவையாரும், வள்ளுவரும் புலால் உணவு சாப்பிடுவது தவறு என்று உரைத்துள்ளதால் தமிழே தலைசிறந்த மொழி என்று வலியுறுத்துகிறார் வண்ணச்சரபம் தண்டபாணி சுவாமிகள்.

இவ்வாறு பல்வேறு வரலாறும், வளமும் கொண்ட தமிழ் மொழி நாளும் வளர தமிழ் நூல்களை, தமிழ்ப் பண்பாட்டைக் காத்து வருவது தமிழ்ச்சமுதாயத்தின் தலையாய கடமையாகின்றது.

thanks to muthukamalam

புதன், செப்டம்பர் 14, 2016

புதுவயல் கவிஞர் பெரி. சிவனடியான் பற்றி ஒரு புத்தகம்

சிதம்பரம் அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகம், மலேயா பல்கலைக்கழக ஆசியவியல் துறை, கலைஞன் பதிப்பகம் ஆகியன இணைந்து செப்டம்பர் 12, 13 ஆகிய நாள்களில் 430 படைப்பாளிகளைப் பற்றிய நூல்களை வெளியிட்டன. இதில் குறிப்பாக மலேசியா நாட்டைச் சார்ந்த தமிழ்ப்படைப்பாளிகள் 80 பேர் பற்றிய நூல்கள் வெளிவந்துள்ளன. இதனை எழுதியவர்களும் படைப்பாளிகளாக ஆகினர் என்பதுதான் இதில் மேலும் சிறப்பான செய்தி. தமிழகக் கவிஞர்கள் பற்றிய தமிழ்ப்படைப்பாளிகள் எழுதிய நூல்கள் மற்றவை. இரு நாள்களும்அரங்க நிறைந்த கூட்டத்துடன் விழா. சிறப்பான ஏற்பாடுகள்.
புதுவயல் கவிஞர் பெரி. சிவனடியான் பற்றி நான் ஒரு புத்தகம்
 எழுதியிருந்தேன். அதுவும் நேற்று வெளியிடப்பெற்றது. எங்கள் ஊர் சார்ந்த கவிஞர் என்பதால் எனக்கு இருக்கும் ஊர்ப்பற்று சற்றுக் கூடுதல்தான்.





ஞாயிறு, செப்டம்பர் 11, 2016

நற்றிணையில் விளிம்புநிலை மாந்தர்



siragu-natrinai5
சமுதாய விலக்கல் என்பது அனைத்துத் தரப்பினருக்கும் கிடைக்கப்பெற வேண்டிய கல்வி, சுகாதாரம், இருப்பிடம், சமுதாய மதிப்பு ஆகியவற்றில் ஏற்படும் தடைகள் அல்லது குறிப்பிட்ட ஒருவருக்கு அல்லது குறிப்பிட்ட குழுவுக்குக் கிடைக்காமல் இருப்பது என்பதை முன்வைப்பதாகும். குறிப்பிட்ட இனத்தை, குறிப்பிட்ட குழுவை விலக்கும்  சமுதாய விலக்கலுக்குப்  பரந்துபட்ட காரணங்கள் பல இருக்கும். இனச்சிறுபான்மையினர், மாற்றுத்திறனாளிகள், முதியவர்கள், குற்றவாளிகளாக ஆனவர்கள், அகதிகள் போன்ற பலரை உள்ளடக்கியது இந்தச் சமுதாய விலக்கல் என்ற முறை. இந்த விலக்கல் என்பது பலதரப்பட்ட வழிகளில் பலதரப்பட்ட காரணங்களுக்காக சமுதாயத்தில் அவ்வப்போது நிகழ்ந்து வருகின்றது என்று சமுதாய விலக்கலுக்கு வரையறை தரப்படுகின்றது.
சங்க காலச் சமுதாயமும் ஒரு கூட்டமைப்புச் சமுதாயம். இக்கூட்டமைப்புச் சமுதாயத்தில் பல்வேறுபட்ட ஏற்ற இறக்கங்கள் அமைந்திருந்திருக்கின்றன. சமுதாய நிலையில், வருண அடிப்படையில், பொருளாதார அடிப்படையில், செய்யும் தொழில் அடிப்படையில் பல ஏற்ற இறக்கங்கள் இருந்துள்ளன. சங்ககாலச் சமுதாயத்தில் இவ்வேற்ற இறக்கங்கள் இருந்தது என்பதும் அவை பாடல்களாக பதியவைக்கப்பெற்றுள்ளன என்பதும் சங்க இலக்கியங்களின் உண்மைத்தன்மையை, அவற்றைப் படைத்த புலவர்களின் நேர்மையை  உணர்த்துவனவாக உள்ளன.
நற்றிணை ஒன்பது அடி முதல் பன்னிரண்டு அடிகள் வரை கொண்ட அகப்பாடல்களைக் கொண்ட நானூறு பாடல்கள் கொண்ட தொகுப்பாகும். இத்தொகுப்பு சங்க இலக்கிய யாப்பு எல்லையின்படி இடைநிலைப் பாடல்களாக அமைக்கப்பெற்ற தொகுப்பாகின்றது. இத்தொகுப்பு அகப்பாடல்கள் சார்ந்த தொகுப்பு என்றாலும் சமுதாய நிலைகளை ஆங்காங்கு இப்பாடல்கள் சுட்டிச் செல்கின்றன. நற்றிணையில் அமைந்து இருநூற்றுப் பத்தாம் பாடல் விளிம்புநிலை மக்களுக்கு உதவுவதே உதவி என்கின்றது.
அரிகால் மாறிய அம்கண் அகல்வயல்
மறுகால் உழுத ஈரச் செறுவின்
வித்தொடு சென்ற வட்டி பற்பல
மீனோடு பெயரும் யாணர் ஊர
நெடிய மொழிதலும் கடிய ஊர்தலும்
செல்வம் அன்றுதன் செய்வினைப்பயனே
சான்றோர் செல்வம் என்பது சேர்ந்தோர்
புண்கண் அஞ்சும் பண்பின்
மென்கட் செல்வம் செல்வம்என் பதுவே||( நற்றிணை 210)
என்ற இந்தப் பாடல் தோழி கூற்றாக இடம்பெறுகிறது. இப்பாடலை எழுதியவர் மிளைக் கிழான் நல்வேட்டனார் என்பவர் ஆவார். தலைவி தலைவனைச் சார்ந்து நிற்பவள் ஆவாள். அவளைக் கண்ணீர் சிந்தாமல் மகிழ்வுடன் வாழவைப்பது தலைவனின் கடமை. அவன் இந்நிலையில் தவறுகின்றபோது, தலைவி அழுகிறாள். இது கண்டு தோழி பாடிய பாடல் இதுவென்றாலும் இதிலுள்ள சமுதாய அறம் குறிக்கத்தக்கது.
நெடிய மொழிதலும் கடிய ஊர்தலும் செல்வம் அன்று. ஒருவரால் புகழப்படும் மொழிகளைப் பெறுவதும், யானை, குதிரை ஆகியவற்றில் வேகமாகச் செல்லுதலும் புகழ் உடையன அல்ல. இப்பெருநிலைகள் அவரவரின் வினைப்பயன்களால் ஏற்படுவதாகும்.
சான்றோரால் போற்றப்படும் செல்வம் எது என்றால் தன்னைச் சார்ந்தவர்களைத் தாங்கும் பணியே செல்வமாகும். அவர்களிடம் அன்போடு இருக்கும் பண்பே செல்வங்களில் சிறந்த செல்வம் ஆகும். இப்பாடலில் பொருள் வறுமை சொல்லப்பட்டுள்ளது. இந்தப் பொருள் வறுமையே சமுதாய விலக்கலுக்கு அடிப்படைக் காரணம் என்பது அறிஞர்களின் முடிவு. ‘Naverial poverty’ என்ற ஆங்கிலச் சொல்லிற்கு விளக்கம் தரும் பாடலாக இப்பாடல் அமைந்துள்ளது.
ஒரு நாட்டைச் சேர்ந்தோரை, ஒரு சமுதாயத்தைச் சேர்ந்தோரை, ஒரு குடும்பத்தைச் சேர்ந்தோரை கண்கலங்காமல், விலக்காமல் காக்கும் நன்முறையே செல்வம் ஆகும் என்ற உயர்ந்த நோக்கு சங்க இலக்கியங்களில் இருந்தது என்பதற்கு இப்பாடல் அழியாச்சான்றாகின்றது.
கழைக்கூத்து ஆடுபவர்கள்
siragu-natrinai2
தற்காலத்தில் தெருக்களில் பொதுமக்கள் அரங்கில் சாகச நிகழ்வுகளைச் செய்து காட்டும் கழைக் கூத்துகள் நடைபெற்று வருகின்றன. இந்நடைமுறை சங்க இலக்கியமான நற்றிணையில் கழைக் கூத்து என்ற பெயரிலேயே நடைபெற்றுள்ளது. இக் கூத்து ஆடுவோரின் நிலை அவர்களுக்கு உரிய சமுதாய மதிப்பினை, உணவு, இருப்பிடம், உடை ஆகியவற்றை சரிசமமாக பெற முடியாத நிலையில் இருந்தனர் என்பதும் தெரியவருகிறது.
கழைபாடு இரங்க பல்லியம் கறங்க
ஆடுமகள் நடந்த கொடும்புரி நோன்கயிறு
அதவத் தீம்கனி அன்ன செம்முகத்
துய்த்தலை மந்தி வன்பறழ் தூங்கக்
கழைக்கண் இரும்பொறை ஏறிவிசைத்து எழுந்து
குறக்குறு மாக்கள் தாளம் கொட்டும்அக்
குன்றகத் ததுவே கொழுமிளைச் சீறூர்
சீறுரோனே நாறுமயிர்க் கொடிச்சி
கொடிச்சி கையத் ததுவேபிறர்
விடுத்தற்கு ஆகாது பிணித்த என் நெஞ்சே (நற்றிணை 95)
என்ற இந்தப் பாடலில் கழைக் கூத்து பற்றிய செய்திகள் இடம்பெற்றுள்ளன.
கழை என்றால் ஊதுகுழல் என்று பொருள்படும். ஊதுகுழல் ஒரு பக்கம் இசைக்க, பல இசைக் கருவிகள் முழங்க, முருக்குண்ட கயிற்றின் மீது ஆடுமகள் ஆடும் நிகழ்ச்சி நடந்து முடிந்துவிட்டது. இப்போது ஆட்கள் இன்றிக் கிடக்கும் இவ்விடத்தில் உள்ள கயிற்றின் மீது அத்திப்பழம் போன்ற சிவந்த முகத்தையும், பஞ்சு போன்ற தலையையும் உடைய குரங்கு ஏறி ஆடுகின்றது. இவ்வாட்டத்திற்கு மலைப்பகுதியில் வாழும் சிறுவர்கள் பெரிய பாறையின் மீது ஏறிநின்று தாளங்களை இசைத்தனர். மீளவும் ஒரு கழைக் கூத்து அங்கு நடைபெற்றுக்கொண்டிருக்கிறது. அவ்வூரில் உள்ள நறுமணக் கூந்தலை உடைய கொடிச்சியிடம் என்மனம் பிணிப்புற்றுக்கிடக்கிறது. அவள் இரக்கப்பட்டு விடுதலை அளித்தால் மட்டுமே என் நெஞ்சை விடுவிக்க இயலும் என்பது இப்பாடலின் கருத்தாகும்.
இப்பாடலில் கழை என்ற சொல் கவனிக்கத்தக்கது. ஊதுகுழல் கொண்டு ஆடும் ஆட்டம் கழைக் கூத்தாகின்றது. சங்ககாலக் கூத்து முறைகளில் இதுவும் ஒருவகைக் கூத்தாகும். கழைக்கூத்து என்று நற்றிணையில் தொடங்கப்பெற்ற இவ்வாட்டமுறை இன்னமும் தமிழகத்தில் நடைபெற்றுவருவது என்பது சங்ககாலத்தின் தொடர்ச்சி என்றே கருதவேண்டும்.
ஒவ்வொரு இடமாக இக்கழைக் கூத்தர் தன் ஆட்டங்களை நடத்திக் கொண்டு வருகின்றனர் என்று கொண்டால் இவர்களுக்கு என்று நிலைத்த வாழ்விடம் என்பது இல்லை என்பது தெளிவாகின்றது. தனக்கென ஒரு நிலைத்த வாழ்வை, வாழ்க்கையைப் பெறாமல் நாடோடிகளாகவே இக்கழைக்கூத்தினர் இன்றுவரை இருக்கின்றனர் என்று காணும்போது அவர்களின் நிலை இரங்கத்தக்கதாக இருக்கின்றது. தொடர்ந்து இந்நிலைப்பட்டவர்களாகவே வாழ்ந்து வருகின்றனர் என்பதும் இன்னமும் இரங்கத்தக்க செய்தியாகும்.
பாணர் குலம்
siragu-natrinai6
தலைவனுக்கும் தலைவிக்கும் ஏற்படும் ஊடலைத் தீர்க்கும் குலமாக விளங்குவது பாணர் குலம் ஆகும். இப்பாணர் குலம் இசையோடும், கூத்தோடும் தொடர்புடையது என்றாலும், இவர்களும் சமுதாயத்தில் ஏற்கப்படாதவர்களாகவே இருந்துள்ளனர்.
விளக்கின்அன்ன சுடர்விடு தாமரை
களிற்றுச்செவி அன்ன பாசடை தயங்க
வாளை விறழும் ஊரற்கு நாளை
மகட்கொடை எதிர்ந்த மடம்கெழு பெண்டே
தொலைந்த நாவின் உலைந்த குறுமொழி
உடன்பட்டு ஓராத் தாயரொடு ஒழிபுடன்
கன்றுபெறு வல்சிப் பாணன் கையதை
வள்உயிர்த் தண்ணுமை போல
உள்யாதும் இல்லது ஓர் போர்வைஅம் சொல்லே|| (நற்றிணை, 310)
மகட்கொடை எதிந்த மடம்கெழு பெண்டே! என்ற விளி விறலிக்கு உரியதாகும். நாள்தோறும் புதிய புதிய பரத்தைகளைத் தலைவனுக்கு அறிமுகப்படுத்தும் விறலியே என்பது இவ்விளியின் விரிவாகும்.
இத்தகைய விறலி அன்றைக்குத் தலைவியை, தோழியை ஆற்றுப்படுத்தித் தலைவனை ஏற்க வைக்க மென்மையான மொழிகளைச் சொல்லுகிறாள். இதனைக்கேட்ட தோழி எங்களை சமாதானம் செய்யவேண்டாம். நாளைக்கு வேண்டிய பரத்தையை, அவளின் தாயைச் சென்று நீ பார்ப்பது உனக்கு நன்மைதரும். எங்களிடம் நீ பேசும் சொற்கள் எவ்வாறு உள்ளன என்றால் பாணன் கையிலுள்ள தண்ணுமைக் கருவிபோன்று உள்ளே ஒன்றும் இல்லாமல் உள்ளன. இவற்றை பரத்தையரிடம் போய்ச்சொல் அவர்கள் நம்புவார்கள் என்று வாயில் வேண்டி வந்த விறலியை மறுக்கிறாள் தோழி.
இதில் சங்க காலத்தில் வாழ்ந்த கலைஞர்களான விறலி, பாணன் ஆகியோர் நிலைபற்றியும் அவர்களைச் சமுதாயம் மறுக்கும் நிலை குறித்தும் அறிந்துகொள்ளமுடிகின்றது.
பாணர்கள் பொய் சொல்பவர்கள் அவர்களை நம்பாதீர்கள் என்று தலைவியர்க்கு அறிவிக்கிறாள் மற்றொரு தோழி.
கைகவர் நரம்பின் பனுவற் பாணன்
செய்த அல்லல் பல்குவை எயிற்று
ஐதுஅகல் அல்குல் மகளிர் இவன்
பொய்பொதி கொடுஞ்சொல் ஓம்புமின் எனவே|| (நற்றிணை- 200)
என்ற இந்தப்பாடலடிகளில் பாணன் பொய்பொதி கொடுஞ்சொல் சொல்பவன் என்று காட்டப்பெற்றுள்ளது. அவனின் இசைத்திறம் கைகவர் நரம்பு என்பதால் தெரியவருகிறது. அவன் பாடும் தன்மை உடையவன் என்பது பனுவல் பாணன் என்பதால் அறியவருகிறது. இவ்வாறு பாணன் என்ற கலைப்பிரிவினரை விலக்கச்சொல்லும் பாங்கு நற்றிணையில் தெளிவாக அமைந்துள்ளது.
தலைவன் தலைவியை அடைய வாயிலாக வரும் கலைஞர்கள் புறக்கணிக்கப்படுவது என்பதும் அவர்கள் நம்பிக்கைக்கு உரியவர்கள் அல்லர் என்பதும், அவர்கள் விலக்கப்படக் கூடியவர்கள் என்பதும் மேற்கண்ட பாடல்களால் தெரியவருகின்றன.
குயவன்
siragu-payanilaa1
ஊரில் திருவிழாக்கள் நடைபெறும்போது அத்திருவிழாக்களுக்கு அனைவரும் வருகை தரவேண்டும் என்ற செய்தியைக் குயவர் மரபினர் ஊருக்குச் சொல்லியுள்ளனர் என்பது நற்றிணையின் பாடல் ஒன்றால் தெரியவருகிறது. மேற்பாடலின் முன்பகுதியில் குயவர் பற்றிய குறிப்பு காணப்படுகிறது.
கண்ணி கட்டிய கதிர அன்ன
ஒண்குரல் நொச்சித் தெரியல் சூடி
யாறுகிடந்தன்ன அகல்நெடுந் தெருவில்
சாறுஎன நுவலும் முதுவாய்க் குயவர்
ஈதும் ஆங்கண் நுவன்றிசின் மாதோ|| (நற்றிணை 200)
கூடலூர்ப் பல்கண்ணனார் பாடிய இப்பாடலில் ஊர்த்திருவிழாவை ஊர்க்கு அறிவிக்கும் நிலைப்பாடுடையவர்கள் முதுவாய்க்குயவர் என்பது தெரியவருகிறது. ஆறுபோல கிடக்கும் நெடுந்தெருவில் திருவிழா நடைபெற உள்ளது என்பதைச் சொல்லுகிற முதிய குடி பிறந்த குயவனே! நீ சொல்லும் திருவிழாச்செய்தியோடு இன்னொன்றையும் இணைத்துச்சொல். அதாவது கைவல் பாணன் பொய் பொதி கொடுஞ்சொல் உடையவன் என்பதாகச் சொல் என்ற செய்தி இப்பாடலில் பதிய வைக்கப்பெற்றுள்ளது.
இதன்வழி குயவர் மரபின் திருவிழா அறிவிப்பதில் முக்கியப்பங்கு வகித்தனர் என்றாலும் அவர்கள் வழியாகவே ஊரில் உள்ளோரை ஏற்பதும், ஊரில் உள்ளோரை விலக்குவதும் ஆன செய்திகள் வெளிப்படுத்தப்பெற்றுள்ளன என்பது தெரியவருகிறது. இவ்வகையில் சமுதாய விலக்கம் எவ்வாறு நடைபெறும் என்பதை அறிந்து கொள்ள முடிகின்றது.
ஏவல் இளையோர்
சங்கச் சமுதாயத்தில் ஏவிய ஏவல்களைச் செய்யும் ஏவல் மரபினர் இருந்துள்ளனர். இவர்கள் இட்ட வேலைகளைச் செய்பவர்கள் என்பதைத்தவிர தனக்கான உரிமை பெற்றவர்கள் இல்லை என்பது இவர்களின் பெயரால் உணரப்பெறுகின்றது.
என்னையும்
களிற்றுமுகம் திறந்த கல்லா விழுத்தொடை
ஏவல் இளையரொடு மாவழிப் பட்டென|| ( நற்றிணை 389)
என்ற இந்தப்பாடலில் ஏவல் இளையருடன் தலைவியின் தந்தை வேட்டைக்குக் கிளம்பிய செய்தி தெரியவருகிறது. இதன் காரணமாக ஏவல் இளையோர் என்ற மரபினர் என்ற குழுவினர் இருந்துள்ளனர் என்பது தெரியவருகிறது. இங்கு தொல்காப்பியர் சுட்டும் ஏவல் மரபு என்பது பொருத்தமுடையதாகின்றது.
ஏவல் மரபின் ஏனோரும் உரியர்
ஆகிய நிலைமை அவரும் அன்னார்|| ( தொல்காப்பியம் 26)
அடியோர், வினைவலர், ஏவுதல் மரபுடைய ஏவலர் ஆகியோர் கைக்கிளை பெருந்திணைக்கு உரியோர் என்பது தொல்காப்பிய மரபு. இதன் காரணமாக ஏவல் மரபினர் அன்பின் ஐந்திணைக்கு உரியோர் அல்லர் என்ற சமுதாய விலக்கம் இருப்பதை உணரமுடிகின்றது.
அகமரபிற்கு உரியோர் என்பவர்கள் மேலோர் என்பதும் கீழோர், ஏவல் மரபிற்கு உரியவர்கள் எனக் கருதப்பட்டவர்கள் அகமரபிற்கு ஏற்றவர்கள் அல்லர் என்பதும் இவற்றின்வழி தெளிவாகின்றது. எனவே சங்க அகப்பாடல்கள் அன்பின் ஐந்திணை என்ற வரையறைக்குள் உயர்ந்தோரை மட்டும் கொண்டுள்ளது என்பது தெளிவு.
பரத்தை மரபினர்
siragu-natrinai4
பொருள் வறுமை மற்றும் பிற காரணங்களால் பரத்தையர் குலம் சங்கச் சமுதாயத்தில் தோன்றுவதற்கான, இன்னும் நீடிப்பதற்கான சூழல் இருந்துகொண்டே உள்ளது. சங்க காலத்தில் பரத்தையர் ஒழுக்கம் என்பது ஏற்பதும் மறுப்பதுமான நிலையைப் பெற்றிருந்தது. தலைவன் எனப்படும் ஆண்வர்க்கத்தினர் இப்பரத்தை ஒழுக்கத்தை ஏற்று தன் ஆளுமையைக் காட்டியுள்ளனர். தலைவியர் பரத்தை ஒழுக்கத்தைக் கடிகின்றனர். மருதத்துறைப் பாடல்கள் அனைத்தும் இச்சாயலுடையவை. இதன் காரணமாக குடும்ப மகளிர், பரத்தையர் ஆகிய இருவரும் ஆண்களால் புறந்தள்ளப்பட்டு சமுதாய மதிப்பு குறைவுபட்டவர்களாக இருந்துள்ளனர்.
பரத்தை ஒருத்தி தன்னைத் தலைவன் விடுத்துச்சென்றதைப் பின்வரும் பாடலில் பதிவு செய்கின்றாள்.
ஈண்டுபெருந் தெய்வத்து யாண்டுபல கழித்தென
பாரத்துறைப் புணரி அலைத்தபின் புடைகொண்டு
முத்துவிளைபோகிய முரிவாய் அம்பி
நல்எருது நடைவளம் வைத்தென உழவர்
புல்லுடைக் காலில் தொழில்விட்டாங்கு
நறுவிரை நன்புகை கொடாஅர் சிறுவீ
ஞாழலொடு கெழீஇய புன்னைஅம் கொழுநிழல்
முழவு முதற்பிணிக்கும் துறைவர் நன்றும்
விழுமிதின் கொண்ட கேண்மை நொவ்விதின்
தவறும் நற்கு அறியாய் ஆயின் எம்போல்
ஞெகிழ்தோள், கலுழ்த்த கண்ணர்
மலர்தீய்ந்த தனையர் நின்நயந்தோரே|| (நற்றிணை, 315)
என்ற இந்தப்பாடலில் உள்ளுறைப்பகுதியாக அமைந்துள்ள பகுதி பரத்தையின் நிலை பற்றி உரைப்பதாக உள்ளது.
தெய்வங்களின் பெயர்களால் அமைந்த ஆண்டுகள் வரிசையாக ஒன்றன் பின் ஒன்றாகக் கழிந்தன. நீராடு துரையைச் சார்ந்த கடல் நீரின் அலைகளால் அலைக்கப்பெற்றுப் பழையதாகிப் போன தொழில் செய்ய முடியாத முரிந்த வாயையுடை தோணியை அது பயனற்றது என விட்டுவிடுவர். அது உழவுக்குப் பயன்படுத்திய எருதினை உழவுத் தொழில் செய்வோர் புல்லுடைய தோட்டத்தில் தன் தொழிலைச் செய்ய விடாதபடி விட்டுவிட்டதைப் போல் இருந்தது. இவ்வாறு கடற்பயணத்திற்கு தன் முதுமை கருதி உதவாத தோணியை நல்ல மணத்தை உடைய புகை முதலியவற்றைக் காட்டி, ஞாழல் மரத்துடன் புன்னை மரநிழலும் கூடிய பகுதியில் கட்டி வைத்திருக்கும் துறையை உடையவன் தலைவன் என்பது இப்பாடல் தொடக்க அடிகளில் காட்டப்பெறும் செய்தியாகும்.
ஆண்டுபல ஆனதால் தோணியும் எருதும் அதன் முதுமை கருதி விலக்கி வைக்கப்பெற்றுள்ளது. இத்துறையை உடையவன் தலைவன் என்று பரத்தை குறிப்பிடுகிறாள். முதுமை கருதி சிலவற்றை விலக்கும் போக்கு சங்க காலத்தில் இருந்தது என்பது இதன்வழி தெரியவருகிறது. அவ்வாறு விலக்கும்போது அவற்றுக்கான மதிப்பினை அளித்து விலக்குவது என்பதும் சங்க கால நடைமுறை என்பது தெளிவாகின்றது.
தலைவனே நம்முடைய பழைய காதலை நீ மறந்துவிட்டாயா? காதலை நீ மறந்த காரணத்தால் என் தோள்கள் நெகிழ்ந்து போய்விட்டன. கண்கள் கண்ணீர் சிந்துகின்றன. மலர்  தீப்பட்டதுபோல உன்னை நயந்தவர்களாகிய நாங்கள் வாழ்கிறோம் என்று – பரத்த்தை தலைவனிடம் உரைக்கும் பாடலாக மேற்பாடல் விளங்குகின்றது.
ஆண்டுகள் கழிந்தன. ஆண்டுகடந்த தோணியும், எருதும் விலக்கப்படுகின்றன. அதுபோல ஆண்டுகள் கழிந்து வயதாகிப்போன பரத்தையை விலக்கி நிற்கிறான் தலைவன். அவனிடத்தில் தன் குறையை எடுத்துரைக்கிறாள் பரத்தை.
இப்பாடலின் வழியாக அக்காலத்தில் பரத்தை விலக்கப்படுவதும் அதிலும் குறிப்பாக வயது ஏற ஏற பரத்தை என்ற குலத்தவர் சமுதாயத்தில் விலக்கத்திற்கு ஆளாக்கப்பெறுகிறார்கள் என்பதும் தெரியவருகிறது. வயது குறைவான ஒரு பரத்தை மகளைப் பற்றிய பாடலொன்றும் நற்றிணையில் கிடைக்கின்றது.
நகைநன்கு உடையன் பாண நும் பெருமகன்
மிளைவலி சிதையக் களிறுபல பரப்பி
அரண்பல கடந்த முரண்கொள்தாணை
வழுதி, வாழிய பலஎனத் தொழுது ஈண்டு
மன்எயில் உடையோர் போல அஃதுயாம்
என்னதும் பரியலோ இலம்எனத் தண்நடைக்
கலிமா கடைஇ வந்து எம்சேரித்
தாரும் கண்ணியும் காட்டி ஒருமைய
நெஞ்சம் கொண்டமை விடமோ அஞ்ச
கண்ணுடைச் சிறுகோல் பற்றிக்
கதம்பெரிது உடையாள்யாய் அழுக்கலோ இலளே|| (நற்றிணை, 150)
என்ற இந்நற்றிணைப்பாடலில் பரத்தை குலம் சார்ந்த முதிய தாய் தன் இளைய மகளை கணுக்களை உடைய மூங்கில் சிறுகோல் கொண்டு அடிக்கும் அளவிற்குக் கோபத்தில் இருக்கிறாள். இதற்குக் காரணம் தலைவன் ஒருவன் குதிரையில் ஏறி நான் இனி அஞ்சமாட்டேன் என்று சொல்லிக்கொண்டு, தன் மாலையைக் காட்டிக்கொண்டு வந்து நிற்க என் நெஞ்சம் அவனை நாடியது. இதன் காரணமாக தாய் என்னை அச்சுறுத்தி நிற்கிறாள். பாணனே உன் தலைவனிடம் போய்ச் சொல். பலரது நகைப்பிற்கு ஆளாகிறவன் உன் தலைவன் என்று ஒரு இளம் பரத்தைப் பெண் பேசுகிறாள்.
இளம் பரத்தையின் தாய் அவளின் வயதுச் சிறுமை கருதித் தலைவனிடம் இருந்து: அவளை விலக்குவதாக இப்பாடலைக் கருதவேண்டும்.
வயது இளமையானவர்களும், வயது முதியவர்களும் விளிம்பு நிலை மாந்தர்கள் என்பதும், குறிப்பாக பரத்தையை விலக்குவதற்கு வயது மிக முக்கியமான அடையாளமாகச் சங்கச் சமுதாயத்தில் இருந்துள்ளது என்பதும் கருதத்தக்கது.
பரத்தையரிடத்தில் இருந்துத் தலைவனைக் காப்பாற்றத் தலைவியர் செய்த முயற்சிகள் பல நற்றிணைப்பாடலில் பதிவாகியுள்ளன. அவற்றில் ஒன்று பின்வருகிறது.
விழவும் மூழ்த்தன்று. முழவும் தூங்கின்று
எவன் குறித்தனள் கொல்? என்றிஆயின்
தழை அணிந்து அலமரும் அல்குல் தெருவின்
இளையோல இறந்த அனைத்தற்கு பழவிறல்
ஒரிக்கொன்ற ஒரு பெருந்தெருவில்
காரி புக்க நேரோர் புலம்போல்
கல்லென்றன்றால் ஊரே அதற்கொண்டு
காவல் செறிய மாட்டி ஆய்தொடி
எழில்மா மேனி மகளிர்
விழுமாந்தனர் தம் கொழுநரைக் காத்தே|| (நற்றிணை 320)
விழா முடிந்தது. விழாவிற்கு உரிய அடையாளமாக இசைக் கருவிகளின் முழக்கங்களும் அடங்கின. இச்சமயத்தில் தழையாடை உடுத்திக் கொண்டு பரத்தை ஒருத்தி ஊர் முழுவதும் சுற்றி வந்தாள். அவளின் நிலையைப் பார்த்து ஊரார் அனைவரும் சிரித்தனர். ஏனென்றால் அவள் அழைத்துப்பார்த்த எந்தத் தலைவனும் அவளை நாடி வரவில்லை. மாறாக தலைவியர் அனைவரும் தன் தலைவர்களை அவளிடம் செல்லாதவாறு காத்துக்கொண்டனர். இதன் காரணமாக அவர்கள் நன்மை அடைந்தனர். பரத்தையின் கூவலுக்கு யாரும் செவி சாய்க்காததால் அவள் எண்ணம் நிறைவேறவில்லை என்று ஊரார் சிரித்தனர் என்பது இப்பாடலின் பொருள்.
இதன் காரணமாக பரத்தை மரபினர் தலைவர்களை அபகரித்துத் தன்னை வளப்படுத்திக்கொள்ளும் வழியினர் என்பதும் அவர்களை நகைப்பிற்கு உரியவர்களாக சங்கச் சமுதாயம் வைத்திருந்தது என்பதும் தெரியவருகிறது.
இவ்வாறு நற்றிணையின் வழியாக கழைக் கூத்தாடுபவர்கள், பாணர்கள், குயவர் மரபினர், பரத்தை மரபினோர், ஏவல் மரபினோர் போன்ற பல்வேறு மக்கள் குழுவினர் விளிம்புநிலையில் இருந்துள்ளனர் என்பது தெரியவருகிறது. மேலும் அவர்கள் சமுதாய விலக்கம் பெற்றதற்கு அடிப்படைக் காரணம் பொருள் வறுமை என்பது உறுதியாகின்றது. சங்கச் சமுதாயத்தில் பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகளே விளிம்புநிலை மக்களை உருவாக்கியுள்ளது என்பது முடிவாகின்றது.


thanks to http://siragu.com/?p=21467

ஞாயிறு, செப்டம்பர் 04, 2016

4. தமிழில் வேதாந்தச் சிறப்பு



தமிழ் மொழி இலக்கணச் சிறப்பும், இலக்கியச் சிறப்பும், தத்துவச் சிறப்பும் கொண்ட மொழி. தமிழில் எழுதப் பெற்றுள்ள தத்துவ நூல்கள் உயிர், உடல், இறை பற்றிய பல தெளிவுகளைத் தருகின்றன. தமிழில் சைவ சித்தாந்த நூல்கள் பலவும், வேதாந்த நூல்கள் பலவும் படைக்கப் பெற்றுள்ளன. இத்தத்துவங்கள் அனைத்தும் உண்மையைத் தேடிப் பயணிக்கின்றன. தத்துவ நிலையில் உயிர்களைப் பேரின்பம் பெறச் செய்ய உதவுகின்றன.

கோவிலூர் மடத்தின் மரபில் அமைந்த வேதாந்த நூல்கள் பதினாறு ஆகும். இந்நூல்கள் அனைத்தும் வேதாந்தச் சார்புடையன. மோட்சத்திற்குச் செல்ல விரும்புவோர் இந்நூல்களைப் படிக்கத் தகுதியுடையவர்கள் ஆவர். அதன்வழி நிற்கத் தகுதியுடையவர்கள் ஆவர்.

வேதாந்த வழிப்பட்ட பதினாறு நூல்களில் ஒன்று கீதாசாரத் தாலாட்டு என்பதாகும். பாகவதமோ, பகவத் கீதையோ தமிழில் படைக்கப்படாத நிலையில் அவற்றை நிறைவு செய்யும் வகையில் அமைந்த நூல்களுள் ஒன்று கீதாசாரத் தாலாட்டு என்ற ஒன்று ஆகும். இது வேதாந்தப் பாடங்களைக் கற்பவருக்குத் தொடக்க நிலையில் சொல்லித் தரப்பெறும் தத்துவ நூலாகும். இதனைப் படைத்தவர் திருவாமத்தூர் ஸ்ரீ திருவேங்கடநாதர் ஆவார். இவர் தொண்டை நாட்டில் அமைந்திருந்த மாதை என்ற பகுதியின் மன்னராக விளங்கியவர். இவர் வேதாந்தப் பழக்கமுடையவர். இவருக்கு இரு பெண்பிள்ளைகள் இருந்தனர். அவர்களுக்கு உரிய வயதில் இவர் திருமணம் செய்து வைத்தார். இவ்விருவர்களில் ஒரு பெண்ணுக்கு மகப்பேறு வாய்க்கவில்லை. இதன் காரணமாக அப்பெண்ணின் குறையைப் போக்க இவர் ஒரு கண்ணன் பொம்மையைக் கொடுத்து அதனைத் தொட்டிலில் இட்டு வளர்த்துவரச் சொன்னார். அக்குழந்தையைத் தாலாட்டுவதற்காக ஒரு தாலாட்டு ஒன்றையும் பாடித் தந்தார். அவ்வாறு எழுதப்பெற்றதே கீதாச்சாரத் தாலாட்டு என்பதாகும். இத்தாலாட்டினைப் பாடிப் பாடி கண்ணன் உருவத்தைத் தாலாட்டிய அந்தப் பெண்ணிற்குப் பின்னாளில் குழந்தை பிறந்தது என்பது வரலாறு. இவ்வகையில் கீதையைப் போற்றவும், கேட்டது கிடைக்கவும் இத்தாலாட்டு உதவுகிறது.

இத்தாலாட்டு கேள்வி பதில் முறையில் அமைந்துள்ளது. அர்ச்சுணன் போர்க்களத்தில் இருந்தபடி வினாக்களைத் தொடுக்கிறான். சாரதியாக இருக்கும் கண்ணன் தேர்த்தட்டில் அமர்ந்தபடி கேள்விகளுக்குத் தக்க விடையளிக்கிறார். வினாக்களும், விடைகளும் கூர்மையும் தத்துவ ஆழமும் கொண்டன. இருப்பினும் இந்நூல் படிக்க எளிமையாக இருக்கிறது. கீதையை அறிந்து கொள்ள வாய்ப்பாக அமைகிறது.



போர்க்களத்தில் காண்டீப வில்லைத் தூக்கி வீசிவிட்ட அர்ச்சுணனை ஆசுவாசப்படுத்துகிறார் கண்ண பரமாத்மா. அவன் தெளிந்து சில சந்தேகங்களைக் கண்ணனிடம் கேட்க முனைகிறான். அவன் முதல் கேள்வியைத் தொடங்குகிறான்.

“ கிருஷ்ணா! ஞானிகளாக இருந்தாலும் தனக்கோ, தன் சுற்றத்தினருக்கோ துன்பம் வரும்போது கலக்கம் கொள்ள மாட்டார்களா?”

இந்தக் கேள்விக்குப் பதில் சொல்லுகிறார் கண்ண பரமாத்மா.

இவ்வுலகில் உள்ள அனைவரும் பிறப்பும் இல்லாதவர்கள். இறப்பும் இல்லாதவர்கள். பிறப்பும் இறப்பும் முன் பிறவியில் செய்த வினை காரணமாக உடலுக்கு ஏற்படுகிறது. ஆனால் ஆன்மாவிற்கு ஏற்படுவதில்லை. உலகில் உன் வடிவம் என்பது அழிவில்லாத ஆன்மாவின் வடிவமாகும். இவ்வான்மாவிற்கு இறப்பும் கிடையாது. பிறப்பும் கிடையாது. ஆகவே உடலழிவிற்காக நீ வருந்தவேண்டாம். ஆன்மா நித்தியமானதாக என்றும் இருக்கிறது என்று பதில் தருகிறார் கிருஷ்ணபரமாத்மா.

இவ்வாறு கேள்வியும் பதிலுமாக விரியும் இத்தாலாட்டில் எளிமையான முறையில் வேதாந்தத் தத்துவங்கள் விளக்கப் பெற்றுள்ளன. அவற்றை எண்ணிக் கற்கும் போது உலக வாழ்வில் பல தெளிவுகளைப் பெற வேண்டியிருப்பது புரிகிறது.

ஆன்மா என்பது என்ன? அது ஒன்றா, இரண்டா, பலவா? ஆன்மாவிற்கும் அறிவுக்கும் தொடர்புண்டா? இப்படிப் பற்பல அடிப்படைக் கேள்விகள் ஞானத்தின் பாதையைத் தொடுபவர்களுக்கு எழும். இக்கேள்விகளை அர்ச்சுணன் கேட்பதாகவும் கிருஷ்ணர் பதிலளிப்பதாகவும் அமைத்துச் சிறக்கிறது கீதா சாரத் தாலாட்டு.

ஆன்மா என்றால் என்ன என்ற கேள்விக்குத் தரப்படும் பதில்;

“நித்தியம் ஆகிய ஆன்மா நின் சொரூபம் என்றவாரோ” என்பதாகும். அதாவது அழியாத நிலையில் அமைவது ஆன்மா என்பதை உணரச் செய்கிறது கண்ண பரமாத்மாவின் பதில்.

மேலும், அறிவு என்பது உடல் சார்ந்ததா? உள்ளம் சார்ந்ததா என்றால் இக்கேள்விக்கும் பதில் உரைக்கிறார் கிருஷ்ணர்.

“பிறிவு செயில் அசித்து உடலம்
பிரம்மம் அறிவு என்றவரோ”

என்பது கிருஷ்ணரின் மொழி. அதாவது ஆன்மா எனப்படும் உயிரும் உடலும் இணைந்து நடக்கும் நிலையில் அறிவு இரண்டிற்கும் அமைகிறது. உடல் வேறு, ஆன்மா வேறு என்று பிரித்துப் பார்த்தால் அறிவற்றது உடல். அறிவுடன் விளங்குவது ஆன்மா.

அறிவற்ற நிலையே மாயை எனப்படுகிறது. இதன் காரணமாக அறிவு பெறும் நிலை ஞானம் ஆகின்றது. இந்த ஞானத்தைப் பெற்று முழுமை அடைவது ஆன்மாவின் பணி.

ஆன்மா என்பது ஒன்றா, இரண்டா என்றால் அதற்கும் சளைக்காது பதிலுரைக்கிறார் கிருஷ்ண பரமாத்மா. ஆன்மா ஒன்றே. அது பலவாகத் தோன்றுவது ஏன் என்றால்

“பலகடத்தில் சலத்து உடு பானவிம்பம் தோன்றுதல்போல்
தொலைவுஇல்புத்தி தொறும் ஆன்மா தோன்றுதல் காண் என்றவாரோ”

என்ற பாடலடிகளில் பதில் உள்ளது. ஆன்மா ஒன்றுதான் என்றால் ஏன் பற்பல உயிர்களாகப் பிறக்கவெண்டும் என்பது அடிப்படைக் கேள்வி.


பானைகளில் நீர் ஊற்றிவைக்கிறோம். அந்நீரில் சூரியனின் பிம்பம் படுகிறது என்று வைத்துக் கொள்வோம். ஒவ்வொரு பானையிலும் ஒவ்வொரு சூரியன் இருக்கும். ஆகவே சூரியன் பல இருக்கின்றன என்ற முடிவுக்கு வந்து விட இயலுமா.சூரியன் ஒன்றுதான். அதன் பிம்பங்கள் பல. அதுபோல ஆன்மா ஒன்றுதான். அது தன் மனம், புத்தி, சித்து, அகங்காரம் ஆகிய நிலைகளால் பலவாக உருவெடுத்து நிற்கிறது. பின்னர் அது ஒரே ஆன்மாவுக்குள் அடங்கும் என்று வேதவிளக்கம் கிடைக்கிறது.

ஆன்மா சீவன் முத்தர் தன்மையைப் பெறுவது என்பது அதற்குரிய நோக்கமாகும். இந்தச் சீவன் முத்தர்கள் என்பவர்கள் யார் என்றால்

“வரும் கருவு பிறப்பினொடு வளர்தல் பருத்தல் குறைதல்
ஒருங்கலும் மெய்க்கென்று அதனை ஒறுத்திருப்பர் என்றவாரோ”

என்ற பண்புடையவர் ஆவார். அதாவது, தாயின் கருவறையில் இருந்துப் பிறத்தல், வளர்தல், பெருத்தல், சிறுத்தல், அழிதல் ஆகிய வேறுபாடுகள் உடலுக்கு என்று உறுதியாக எண்ணுபவர்கள் சீவன் முத்தர்கள். இவற்றைச் சகித்துக் கொண்டு ஆன்மாவிற்கு அறிவு விளக்கம் தருபவர்கள் சீவன் முத்தர்கள் ஆவர்.

ஆன்மாவைப் பற்றிய வேதாந்த விளக்கங்களை அள்ளித்தரும் செவ்விய நூல் கீதாசாரத் தாலாட்டு ஆகும். இத்தாலாட்டின் நிறைவுப்பகுதியில் கீதையைத் தந்த ஞானாசிரியரே தொட்டிலில் இனிமையாக உறக்கம் கொள்க என்று முடிக்கிறார் திருவேங்கடநாதர்.

தமிழ் நூல்களில் காணப்படும் தத்துவங்கள் உண்மையைத் தேடுவன. அவற்றை விடாது கற்று நல்வாழ்வு பெறுதல் வேண்டும்.

ஞாயிறு, ஆகஸ்ட் 28, 2016

3. நந்தனார் கண்ட சிதம்பரம்






சிதம்பரம் பக்தி உணர்வின் சிகரம் ஆகும். அது பக்திமான்களின் தலைநகரமும் ஆகும். தில்லைச் சிற்றம்பலத்திற்கு ஈடு இணை எங்கும் இல்லை. வானத்தின் அடையாளமாக விளங்குவது தில்லைச் சிற்றம்பலம். உலக இரகசியத்தின் உன்னதச் சின்னம் தில்லைச் சிற்றம்பலம். இந்தத் தில்லைக்கு வந்து சேருவது என்பது ஓர் அடியாருக்கு மிகவும் அரிய செயலாக இருந்தது. இத்தனைக்கும் அவர் சிதம்பரத்திற்கு அருகிலேயே ஒரு சில மைல்கல் தொலைவிலேயே வசித்து வந்தார். இத்தனை சொன்ன பிறகு யார் அந்த அடியார் என்று உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கலாம். திருநாளைப் போவார் என்ற நந்தனார் என்பவரே அந்த அடியார்.

நாளைக்குச் சிதம்பரம் சென்றுவிடுவேன், நாளைக்குச் சிதம்பரம் சென்றுவிடுவேன் என்று சொல்லிக் கொண்டே இருந்ததால் அவருக்குத் திருநாளைப்போவார் என்றே பெயர் அமைந்துவிட்டது. ஆனாலும் அவர் சிதம்பரம் செல்லும் நாளும் வந்தபாடில்லை. அவரும் சிதம்பரத்திற்குச் சென்ற பாடில்லை. நந்தி விலகினார் கோயில் என்று தற்போது அழைக்கப்பெறும் திருப்புன்கூர் என்ற ஊரைச் சார்ந்தவர் நந்தனார். நந்தனாருக்காக நந்தியே விலகி நின்று திருப்புன்கூர் இறைவனின் காட்சியைக் காட்டி நின்றது. இருந்தாலும் தான் சிதம்பரம் கோயிலுக்கு வந்து அங்கு உள்ள இறைவனைக் காணவேண்டும் என்ற கொள்கையை தன் மனதில் வைத்திருந்தார் நந்தனார். ஆனால், அதற்குப் பல தடைகள் அவருக்கு எழுந்தன. அவற்றை எல்லாம் மீறிக் கடந்து அவர் சிதம்பரத்திற்கு வந்து சேர்ந்தார்.

அவரின் வாழ்வைச் சேக்கிழார் பெரியபுராணத்தில் செய்யுட்பகுதியாக பாடினார். இசைக் கோலத்தில் நந்தனார் சரித்திரத்தைத் தந்தவர் கோபால கிருஷ்ண பாரதியார். இவர் நந்தனார் சரித்திர கீர்த்தனை என்று இசைப் பாடல் வடிவமாக நந்தனார் சரித்திரத்தைப் பாடினார். இக்கதையை மட்டும் அல்லாது திருநீலகண்டர், இயற்பகையார் போன்ற பலரின் வரலாறுகளையும் இசை வடிவில் பாடி மகிழ்ந்தவர் கோபல கிருஷ்ண பாரதியார். இந்துஸ்தானி இசை, கர்நாடக இசை போன்றவற்றில் தேர்ந்த அவரின் இசைப் புலமை நந்தனார் சரித்திரக் கீர்த்தனையில் பெரிதும் வெளிப்பட்டுள்ளது. நந்தனின் பக்தியும் வெளிப்பட்டுள்ளது.


சிதம்பரம் செல்வதால் பெரும் நன்மையைப் பின்வருமாறு நந்தனார் கீர்த்தனை சொல்கிறது.

தெரிசிக்க வேணும் சிதம்பரத்தைத் தெரிசிக்கவேணும்
தெரிசித்தவுடன் உடல் கரிசைப் பிணிகள் அறும்.
பத்தர் பணியுந் திருக் கூத்தன் சந்நிதி தொழுது
தெரிசிக்க வேணும் சிதம்பரத்தைத் தெரிசிக்கவேணும்
வேதனை அடியவர் போதனை முனிவர்கள்
தெரிசிக்க வேணும் சிதம்பரத்தைத் தெரிசிக்கவேணும்
நாதனே கரம் குவித்து ஆதரவாக
ஈசனே! புலியூரில் வாசனே! கனக சபேசனே என்று
நடராசனைப் போற்றி காமத்தை அகல்வர்
வாமத்தினின்று சிவ நாமத்தைச் சொல்லி
அர்த்த சாமத்தில் வந்து தெரிசிக்கவேணும்
சிதம்பரத்தைத் தெரிசிக்கவேணும்.

என்று சிதம்பரத்தைத் தரிசித்தே ஆனந்தக் கூத்தனைத் தரிசித்த நிம்மதியைப் பெற்றார் நந்தனார். இத்தகைய காட்சிகளைக் காண எல்லோரும் சிதம்பரத்திற்குச் செல்லவேண்டும் என்று நந்தனார் குறிப்பிடுகிறார். பாவங்கள் போக, காமங்கள் நீங்க, பிறவித் துயர் நீங்க சிதம்பரம் போகவேண்டும்.

நந்தனார் சிதம்பரத்திற்குச் சென்றபோது அவ்வூரில் நிகழும் நிகழ்ச்சிகளைக் கண்ணுற்று அதிசயப்படுகிறார். ஆனந்தம் கொள்கிறார். இதனைக் கோபால கிருஷ்ண பாரதியார் இசை வடிவில் தந்து மகிழ்கிறார்.

ஆகமங்கள் வேதியர்கள் சிவனடியார்கள் கூட்டம்
மன தேகமாகி எப்போதும் விளைகின்ற யோகிமுனிகள் ஆட்டம்
பூலோகம் இது கைலாசம் என்று இதைப் போற்றுவார்கள் ஆட்டம்
...வேள்வி செய்யும் புகை மேலுலகம் எழும்பிப் போகுதையே
புண்ணியவான்கள் புரியுந்தவம்
அரகரசிவன் என்று ஆடிப்பாடிக் கொண்டு
பரிவுடன் தனைப் பிரதட்சணம் வரும் இடம்
மணியாடுது வெகு சனம் கூடுது வீதி வலமாகுது

சிதம்பரத்தில் ஒரு புறம் ஆகம பூசை நடைபெறுகிறது. வேதியர்கள் வேதங்கள் ஓதுகின்றனர். சிவனடியார்கள் கூட்டமாக நின்று ஆண்டவனைத் தொழ வந்த வண்ணம் இருக்கிறார்கள். உடலை வெறுத்து மனதுளே கடவுளை நிறுத்தும் யோகிகள், முனிகள் கூட்டம் ஒரு புறம் ஆண்டவனைக் காணச் செல்கிறது. இதனைக் கைலாசம் என்று பலரும் வணங்குகிறார்கள். வேள்விகள் பல செய்யப்படுகின்றன. அதனால் ஏற்படும் மங்கலப் புகையானது மேலுலகம் செல்லுகின்றது. புண்ணியவான் தவம் புரிந்துகொண்டுள்ளனர். அரகர சிவ மந்திரம் எங்கும் கேட்கிறது. மணியாடுகிறது வெகு சனம் கூடுகிறது என்று சிதம்பரத்தின் நிகழ்ச்சிகளைப் பட்டியலிடுகிறார் கோபால கிருஷ்ண பாரதியார்.

கோபால கிருஷ்ண பாரதியார் நாள்தோறும் சிதம்பரம் கோயிலுக்கு வந்து யோகநிட்டையில் இருப்பார். சிதம்பரம் கோயிலில் தனியிடம் ஒன்றில் அவர் நாளும் யோகநிட்டை பயிலுவார். அந்த இடத்தில் ஒரு நந்தனார் சிலை நின்ற நிலையில் இருக்கும். இந்தச் சிலையே கோபால கிருஷ்ணபாரதியாருக்கு நந்தன் கதையைப் பாடத் தூண்டுகோலாக இருந்தது என்று காரணம் சொல்லப்படுகிறது. பல சிரமங்களுக்கு இடையில் தில்லைச் சிற்றம்பலம் வந்த நந்தனார் நடராச அருள் உருவத்தைக் காண்கிறார். கண்டு அவ்வுருவத்தை மனத்துள் கொள்கிறார். அத்திருவுருவத்தில் முதலில் அவருக்குத் தெரிவது தூக்கிய திருவடி. பின் தெரிவது இடையில் அணிந்த கச்சு, அதற்குப் பின்பு அவர் காண்பது ஆடல், அதற்குப் பின்பு அவர் காண்பது நீலகண்டம். இதனைத் தொடர்ந்து நாடராசர் செம்பவள வாயில் சற்றே தெரியும் குமிழ் சிரிப்பு. இதனைத் தொடர்ந்து நெற்றிக்கண் இவையெல்லாம் நந்தனாருக்குத் தெரிகின்றன. பாதம் முதல் முடி வரை நடராச உருவத்தை நயந்து பார்க்கிறார் நந்தனார். இப்படிப் பார்த்த ஒவ்வொரு காட்சிக்கும் ஒவ்வொரு பாடலைப் பாடுகிறார் கோபால கிருஷ்ணபாரதியார். அதில் ஒரு பாடல்;

ஊனத்தை நீக்கி உலகறிய என்னை ஆட்கொண்டவன்
தேனொத்து எனக்கு இனியான் தில்லைச் சிற்றம்பலவன் எங்கோன்
வானத்தவர் உய்ய வன் நஞ்சை உண்ட கண்டத்து இலங்கு
மேனத் தெயிறு கண்டாற் பின்னைக் கண்டு கொண்டு காண்பதென்னே


என்ற பாடல் நடராசனாரின் நீலகண்டத்தை நந்தனார் கண்ட அதிசயத்தை விளக்குவது. தில்லைச் சிற்றம்பலவன் எனக்குத் தேன் போன்றவன் என்கிறார் நந்தனார். தேன் உயரமானது. அணுகுவதற்கு எளியது அல்ல. ஆனால், அதன் இனிமை தேனின் அருகில் செல்ல வைக்கும். தேனீக்கள் தேனை மற்றவர்கள் அடையாமல் பாதுகாக்கும். இந்நிலையில் ஆண்டவனைத் தேனாக்கி தனக்கும் அவனுக்கும் இடையே உள்ள தூரத்தைக் காட்டுகிறார் நந்தனார். உயிர்களின் ஆணவம் என்ற ஊனத்தை நீக்குபவன் தில்லைச் சிற்றம்பலவன். வானத்தவர் வாழ்வதற்காக நஞ்சு உண்டவன் பரம்பொருள். அவன் உண்ட விஷம் இன்னமும் கண்டத்தில் இருக்கிறது. அதன் மேல் விலங்குகளின் பற்கள் அணிகளாக விளங்குகின்றன. அவற்றை நான் கண்டபின் வேறொன்றைக் காண என் கண்கள் விரும்பாது என்று உரைக்கிறார் நந்தனார்.

இவ்வாறு தேனாக இறைவனைக் கண்டு தெளிந்த நந்தனாரின் இறை விருப்பம் போற்றத்தக்கது. அனைவருக்கும் இறைவழியைக் காட்டுவது. அவரைக் கண்ட கண்கள், அவர் வரலாற்றைக் கேட்ட காதுகள் வேறொன்றும் அறியாது.

சனி, ஆகஸ்ட் 06, 2016

2. படைப்பவரும், காப்பவரும், அழிப்பவரும் திருமால்





தமிழில் படைக்கப் பெற்றுள்ளள தூது இலக்கியங்கள் தலைவனுக்கும் தலைவிக்கும் இடையே நிகழும் தூது போவனவாக இருக்கின்றனவோ இல்லையோ தமிழைப் படிப்பவருக்கும் படைப்பவருக்கும் இடையே தூது செல்வனவாக உள்ளன. படைப்பாளரையும் படிப்பவரையும் இணைப்பது இலக்கியங்கள்தானே. இலக்கியங்கள் தரமுடையனவாக இருந்தால் படிப்பவரை அவை கவர்ந்து விடுகின்றன. தூது இலக்கியங்கள் தூது சென்று வெற்றியடைந்தனவோ இல்லையோ, படைப்பாளர்களையும் படிப்பவரையும் இணைத்து இலக்கிய இன்பம் பெறச் செய்வதில் வெற்றி பெற்றுவிடுகின்றன.

தமிழ் விடு தூது என்ற இலக்கியத்தின் வழியாகத் தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றின் கால வரிசை முறையை அறிந்து கொள்ளமுடிகின்றது. அழகர் கிள்ளை விடு தூது வழியாகச் மதுரையில் நடைபெறும் சித்திரைத் திருவிழாவைப் பற்றி அறிந்து கொள்ள முடிகின்றது.

கூடல் திருநகரில் ஏடு அலர் தாரான் எழுந்தருளி ஆடலுடன்... தல்லாகுளம் வந்தது

என்று சித்திரைத் திருவிழா நடந்த முறையை, நடந்த இடங்களை அழகர் கிள்ளைவிடு தூது சுட்டிக் காட்டுகின்றது. தல்லாகுளம் என்ற இடத்தை, தேனூர் மண்டபத்தில் திருமால் எழுந்தருளும் நிலையை, அழகர் கிள்ளைவிடு தூது பதிவு செய்துள்ளது. இதன் காரணமாகச் சித்திரை விழாவின் பழமையை நாம் உணர்ந்து கொள்ள முடிகின்றது. இப்படித் தூது இலக்கியங்கள் தமிழில் தனித்த இடத்தைப் பெறுகின்றன.

அழகர் கிள்ளை விடு தூது என்ற இலக்கியத்தை எழுதியவர் பலபட்டடை சொக்கநாதப் புலவர் ஆவார். தலைவி ஒருத்தி அழகர் கோயிலில் உள்ள அழகரை விரும்பிக் காதல் கொள்கிறாள். அழகரிடம் அவர் அணிந்திருக்கும் மாலையை வாங்கி வரத் தூது அனுப்புகிறாள். தலைவி வளர்த்த கிளியும் தலைவியை ஏமாற்றாது அழகர் மலைக்கு வந்து அழகரிடம் மாலை கேட்டு நிற்கிறது. நன்றி உணர்வு மிக்க கிளி அது. அழகர் அருகில் இருக்கும் நேரங்களில் கீர்த்தனம் பாடும் கிளி அது. அழகரோடு நாச்சியார் பக்கத்தில் அமர்ந்து இருந்தால் அவர்களின் சிநேகத்தைக் கெடுக்காமல் நாச்சியாரின் கைகளில் அமர்ந்து அழகு செய்யும் கிளி அது. அந்தக் கிளியைப் பார்த்து, நீ ஏன் இங்கு வந்தாய் என்று கேட்டால் அதற்கு அக்கிளி “மணிமாலே உன்னை வணங்க வந்தேன் என்று சொல்லும்”. ஆண்டாள் அருகே இருப்பதை அறிந்து கொண்டு அவள் அணிந்துக் கொடுத்த மாலையைத் தரச் சொல்லி தெலுங்கில் அழகருடன் பேசும் கிளி அது. ஆண்டாளின் தமிழுக்கு நம் தமிழ் ஈடாக இயலாது என்று கிளி தெலுங்கில் பேசுகிறதாம். ஆகவே இக்கிளியே பொருத்தமானது என்று கருதித் தலைவி அதனைத் தூதாக விடுத்தாள்.

அழகர் கிள்ளை விடு தூதில் பெருமாளின் பெருமைகளைப் பலபடப் பேசுகிறார் பலபட்டடைச் சொக்கநாத புலவர். அவற்றில் சில பகுதிகள் அவரின் கவி நுட்பத்தைக் காட்டுகின்றன.

உலகைக் காக்கும் பணியைத் திருமால் செய்கிறார். உலகைக் காக்கும் பணியை அவர் செய்கிறார் என்றால் உலகை உருவாக்கும் பணியை யார் செய்கிறார் என்ற கேள்வி எழும். உலகை உருவாக்கும் பணியை பிரம்மா செய்கிறார் என்று பதில் சொல்ல இயலும். இருந்தாலும் உலகைக் காக்கும் திருமாலே, உலகைப் படைக்கவும் செய்கிறார் என்ற கருத்தைப் பலபட்டடைச் சொக்கநாதப் புலவர் நிறுவுகின்றார்.

திருமால் பிரம்மாவின் தொழிலையும் செய்கிறார் என்று கொள்வோம். அழித்தல் தொழிலைச் சிவபிரான்தானே செய்கிறார். அழித்தல் தொழிலையும் திருமாலே செய்வதாகக் காட்டுகிறார் பலபட்டடைச் சொக்கநாதப் புலவர்.

உலகு அழிதலும், அழித்தபின் உருவாக்கலும், உருவாக்கிய பின் காத்தலும் என்ற முத்தொழில்கள் முக்கியமானவை. இவற்றைத் திருமாலே செய்கிறார் என்று தன் கவிதையால் மாயம் செய்கிறார் பலபட்டடைச் சொக்கநாதப் புலவர்.

அங்கண் உலகு
உண்ட கனிவாயன் --- உறையும் திருவயிற்றான்,
கொண்டபடி ஈன்ற கொப்பூழான் -பூமி
அளந்த திருத்தாளான் அன்று ஏற்ற கையன்

என்பது அழகர் கிள்ளை விடு தூதில் வரும் அடிகள் ஆகும். இவ்வடிகள் அழித்தல், ஆக்கல், காத்தல் அனைத்தையும் திருமாலே செய்வதாகக் குறிக்கின்றன.

கண்ணன் சிறு குழந்தையாக இருந்த பொழுது செய்த திருவிiளாயாடல்களில் ஒன்று மண்ணை உண்ணும் திருவிளையாட்டு ஆகும். தன் தாய் யசோதை வெண்ணையைத் தான் உண்ணத் தராத கோபத்தில் கண்ணன் மண்ணை உண்கிறான். அவன் மண்ணை உண்டதைக் கண்ட யசோதை ஓடிவந்து அவன் உண்ட மண்ணை உதிர்க்க வைக்கிறாள். வாயைத் திறந்துக் காட்டச் சொல்லுகிறாள். கண்ணனும் வாயைத் திறக்கிறான். கண்ணனின் வாயில் அவன் உண்ட மண்ணைக் காணவில்லை. யசோதைக்கு அனைத்து உலகங்களும் கண்ணன் வாயில் இருப்பது தெரியவருகிறது. இந்த அரிய காட்சியை யசோதை காண்கிறாள், பிரமிக்கிறாள்.

எனவே உலகின் அழிவுநிலையில் தன் வாயில் அவற்றை உண்டார் கண்ணபிரான். எனவே உலகை அழிநிலையில் தனக்குள் அடக்கி உலகைக் காக்கும் பெரும்பணியை அவர் செய்வதால் ருத்ரனின் பணியும் அவர் பணியாகின்றது. உண்ட உலகங்களைத் தன் வயிற்றுக்குள் பதமாக வைத்துத் திருமால் காக்கின்றார்.

வயிற்றுக்குள் அமிழ்ந்திருக்கும் உலகங்களை எப்படி வெளிப்படுத்தித் தோற்றம் செய்வது. தோற்றுவிப்பதும் திருமாலின் கடனல்லவா. கொண்டபடி ஈன்ற கொப்பூழான் என்று அதற்கும் திருமாலே காரணம் என்று உரைக்கிறது அழகர் கிள்ளைவிடு தூது. கண்ணன் உலகங்களை எந்த வரிசையில் விழுங்கினானோ அதே வரிசையில் வெளிப்பட வைக்க திருமால் எண்ணம் கொள்கிறார். தன் வயிற்றின் கொப்புழ்ப் பகுதியில் இருந்துத் தாமரை ஒன்றை எழச் செய்கிறார் திருமால். எழுந்த தாமரையில் பிரம்மாவைப் படைப்புக் கடவுளாக நியமிக்கிறார் திருமால். இதன் காரணமாக உலகைத் தோற்றம் செய்வதற்கும் ஆதியாக இருப்பது திருமாலே என்பது பலபட்டடைச் சொக்கநாதரின் கருத்து.


இவ்வாறு படைத்த பல உலகங்களை அவை சரியாக உள்ளனவா என்று அளந்து பார்க்கும் அளப்பரிய பணியும் திருமாலுக்கு உரியதாகும். பூமி அளந்த திருத்தாளன் என்று அழகர் கிள்ளை விடு தூதில் திருமால் காக்கும் பணி காட்டப்பெறுகிறது. உலகங்கள் சரியாக இயங்குகின்றனவா என அளக்கத் தன் கால்களை அளவீட்டுக் கருவியாகத் திருமால் பயன்படுத் அளந்து காக்கிறார்.

திருமாலை இந்தக் காக்கும் பணியைச் செய்யச் சொல்லிச் சொன்னவர் யார் என்று யாராவது கேட்டால் அதற்குப் பதிலையும் தருகிறார் பலபட்டடைச் சொக்கநாதப் புலவர்.

அன்று ஏற்ற கையன் - என்று மாவலிச் சக்கரவர்த்திக்கு உலகைக் காப்பேன் என்று திருமால் கைகளில் நீர் ஊற்றிச் சத்தியம் செய்து தந்ததாகக் குறிக்கிறார் பலபட்டடைச் சொக்கநாதப் புலவர். இதன் காரணமாக உலகை அழித்தும், பிறப்பித்தும், காத்தும் முக்கடமைகளைச் செய்து வருபவர் திருமால் என்பதை உறுதியாக உரைக்கிறது அழகர் கிள்ளை விடு தூது. மூன்றடிக்குள் முத்தொழிலையும் அடக்கி அந்த முத்தொழில்களையும் திருமாலே செய்கிறார் என்று சான்றுகளும் காட்டும் கவி வல்லமை பலபட்டடைச் சொக்கநாதப் புலவரின் பெரு வல்லமையாகும்.

கற்பு நெறியும், கற்புசார் புனைவுகளும்




தமிழ்ச் சமுதாயத்தில் வரையறுக்கப் பெற்றுள்ள, அக இலக்கண மரபுகள் என்பன தனித்தன்மை வாய்ந்தன. தமிழர்கள் தங்களுக்கு அமைத்துக் கொண்ட இல்வாழ்க்கை முறையின் செறிவுகள் அக இலக்கண மரபுகளாக உறுதிப்படுத்தப் பெற்றன. தமிழ் இலக்கண நூல்களில் அகத்திணை பற்றிய பொதுவான செய்திகள் தரப்பெற்று, அதன் பின்னர் களவு, கற்பு என்று இரண்டு வாழ்க்கை முறைகள் அமைத்துக் கொள்ளப் பெற்றுள்ளன. அகத்திணை பற்றிய பொதுவான செய்திகள் என்பதில் முக்கிய இடம் பெறுவன குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல், பாலை, கைக்கிளை, பெருந்திணை போன்ற திணைப் பகுப்புகள் ஆகும். இவற்றிக்கென தனித்த இடம், பொருள், ஒழுக்கம் உண்டு. அவை காலந்தோறும் மாற்றமடையாமல் ஏற்கப்பட்டு வருகின்றன. தற்போது இவ்வொழுக்க நடைமுறை தளர்ந்து அனைத்து நிலமும் ஒன்று கலந்து நின்றாலும் படிக்கவும் பண்பாட்டை அறிந்து கொள்ளவும் இவை அடையாளங்களாக நிற்கின்றன.

இதற்கு நிலையில் கைகோள் எனப்படும் இரு வாழ்க்கை நிலைகளை அக இலக்கண நூல்கள் காட்டுகின்றன. கைக்கொள்ளப் பெறும் வாழ்க்கை முறை கைகோள் ஆகின்றது. காதல் சார்ந்த வாழ்க்கை முறை களவு எனவும், திருமணம் முடிந்து இல்லறத்தை நல்லறமாக வாழும் கணவன் மனைவி வாழ்க்கை முறை கற்பு எனவும் கொள்ளப் பெறுகின்றது.

அகத்திணையின் பொதுநிலையில் காட்டப் பெற்ற குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல், பாலை, கைக்கிளை, பெருந்திணை போன்றன களவு வாழ்க்கை சார்ந்தனவா அல்லது கற்பு வாழ்க்கை சார்ந்தனவா அல்லது இரண்டிற்கும் பொதுவானவையா என்ற நிலையில் சிந்தனை செய்து பார்த்தால் சில புரிதல்கள் கிடைக்கும்.

குறிஞ்சியில் நடைபெறும் புணர்தல் என்ற ஒன்று களவிலும், கற்பிலும் நிகழ வாய்ப்புண்டு. முல்லையின் ஒழுக்கமான பிரிந்து சென்ற தலைவன் வரும் வரை ஆற்றியிருத்தல் என்பது இரு கைகோளிலும் நிகழ வாய்ப்புண்டு. இருந்தாலும் கற்பு என்ற கைகோளில் அதற்கு பெருத்த வாய்ப்பு உண்டு. மருதத்திற்கு உரிய ஊடல் என்பதும், நெய்தலுக்குரிய இரங்கல் என்பதும் தலைவன் தலைவிக்கு உரிமையான பின்னர் மட்டுமே. அதாவது, திருமணம் ஆன பின்னரே நிகழத்தக்கன என்பது குறிக்கத்தக்கது. ஒரு தலைவி தலைவன் மீது ஊடல் கொள்ளுதல் என்பது இலக்கணங்களைப் பொறுத்தவரையில் பரத்தை மாட்டுத் தலைவன் சென்று வந்தமை அறிந்து தலைவி ஊடல் கொள்ளுதல் என்பதாகவே கொள்ளப் பெற்றுள்ளது. தலைவன் கடலில் மீன் பிடிக்கச் சென்ற காலத்தில் தலைவி அவனுக்காக இரங்கி; அவன் வரவிற்காக வெளிப்பட இரங்கி நிற்பது என்பது கற்பு காலத்தில் மட்டுமே நிகழத் தக்க வாய்ப்புடையது. பாலையில் தலைவியைத் தலைவன் களவு காலத்தில் பிரிகின்ற பிரிவிற்கு ஓரளவிற்கு வாய்ப்பு உண்டு. அதே நேரத்தில் தலைவனும் தலைவியும் உடன் போக்கு செல்லும் நிலையில், அது கற்பு சார்ந்ததாகிவிடுகிறது. தலைவனும் தலைவியும் கணவன் மனைவி ஆன பின்பு இல்லற காலத்தில் ஏற்படும் பிரிவே பெரும்பாலும் ஏற்கத் தக்கதாக உள்ளது. கைக்கிளை என்பது ஒரு தலைக்காமம் சார்ந்தது. கைக்கிளையை இலக்கண நூல்கள் களவின் ஆரம்ப நிலை என்று கொள்கின்றன. இதன் காரணமாக கைக்கிளை என்பதைக் களவு சார்ந்தமைவது என்று கொள்ளலாம். பெருந்திணை என்பது பொருந்தாக்காமம். வயது பொருத்தமில்லாத நிலையில் அமைவது என்பதால் இதுவும் களவின் பாற்பட்டது. இவ்வளவில் களவுக்கும் கற்பிற்கும் பொதுநிலையில் காட்டப்படும் குறிஞ்சி முதலான திணைகளில் பெரும்பாலானவை கற்பு வாழ்க்கை சார்ந்த நிலைப்பட்டனவாகவே அமைந்திருக்கின்றன என்ற முடிவினுக்கு வர முடிகின்றது. அதாவது முல்லை, மருதம், நெய்தல், பாலை ஆகியன கற்பு என்ற கைகோள் வழிச் சார்புடையன என்பது அறியத்தக்கது. எனவே, கற்பு வாழ்க்கை என்பது மகிழ்தல், ஆற்றி இருந்தல், ஊடல், இரங்கல், பிரிவு என்ற பிரிவுகளை உள்ளடக்கியது என்று கொள்வதில் மாறுபாடு தோன்றப்போவதில்லை.


இதனையே நம்பி அகப்பொருள்;

“பொற்புஅமை சிறப்பின் கற்பு எனப்படுவது
மகிழ்வும், ஊடலும், ஊடல் உணர்தலும்,
பிரிவும், பிறவும் மருவியது ஆகும்” (1)

என்று வகைப்படுத்திக் காட்டுகின்றது.

இவ்வகைப்படுத்தல்களில் குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம் போன்ற நிலங்களின் உரிப்பொருள் அமைந்திருப்பதைப் பின்வரும் பட்டியல் காட்டுகின்றது.

மகிழ்வு (புணர்ச்சி) - குறிஞ்சி

ஊடல் - மருதம்

பிரிவு - பாலை

பிற (முல்லை, நெய்தல்) - இருத்தல், இரங்கல்

என்ற நிலையில் ஐந்து திணைகளையும் கற்பியல் சார்ந்தன என்று கொள்வது தகுந்ததாகின்றது.

இதே நூற்பாவை இலக்கண விளக்கம் அப்படியே வழி மொழிகின்றது.(2) இதனை மிகச் சிறிதாய் வேறுபடுத்தி அமைக்கிறது முத்துவீரியம்

“பொற்பமை சிறப்பின் கற்பெனப்படுவ
மகிழ்வும், ஊடலும், ஊடல் உணர்தலும்
பிரிவும் பிறவும் மருவியதாகும்” (3)

இதன் காரணமாக கற்பு என்பது ஒரு வாழ்க்கை முறை என்பதாக இலக்கண நூல்கள் கொண்டுள்ளன என்ற முடிவிற்கு வரமுடிகின்றது.

தலைவனும் தலைவியும் கணவனும் மனைவியுமாக ஆகிறார்கள். அவர்கள் புணர்வில் மகிழ்கின்றனர். இவ்வின்பம் தவிர்த்து, மற்றவள் இன்பம் கருதித் தலைவன் பிரிவதால் இவர்களுக்குள் ஊடல் வருகிறது. இந்த ஊடலை உணர்த்த, களைய தோழி போன்ற வாயில்களின் உதவி தேவைப்படுகிறது என்பது இலக்கண நெறி. இதுவே ஊடல் உணர்தல் ஆகின்றது. பிரிவு என்பது கல்வி, போர் கருதி பிரிகின்ற பிரிவுகள் பற்றியது.

கற்பு நிலையில் ஒருவனுக்கு ஒருத்தி என்று வாழும் வாழ்வில் மாற்றாளாகிய பரத்தையை நாடித் தலைவன் செல்லும் நிலையில் ஊடல் தோன்றுகிறது. இந்த இடத்தில்தான் கற்பு பெண் வயப்பட்டதாக மட்டும் உருமாறுகின்றது. தலைவன் இன்னொருத்தியை நாடிச் சென்றாலும் தலைவி ஏற்கிறாள். ஆனால் தலைவி இன்னொருவனை நாடிச் செல்வதில்லை. தலைவனுக்குத் தரப்படும் புணர்வு விடுதலை தலைவிக்கு இல்லை. ஏன் இல்லை என்ற கேள்விக்கு அடிப்படை உண்டு. தமிழ்ச்சமுதாயத்தில் பெண்களின் உடல் இயற்கை கருதி சில நாள்கள் தலைவனின் மகிழ்விற்கு உரியவளாக அமையாத நிலையில் தலைவன் வெளியேறுகிறான். அவனின் உடல் தேவையை நிறைவேற்ற முடியாத தன் உடல் இயற்கையை எண்ணி அமைதி காக்க வேண்டிய நிலைக்கு, அன்றைய தமிழ் உலகம் அவளைக் கட்டுப்படுத்தியுள்ளது. தலைவனின் நாள்தோறுமான வேட்கைக்கு மற்றொரு பெண் இடம் தருவது என்பது அவளின் பொருள் தேவை கருதியதாகி விடுகின்றது. இந்நிலையில் தலைவன் அனைத்துப் பொருளையும் அவளிடத்தில் இழந்துவிடாது இருக்கத் தலைவி ஊடல் கொள்கிறாள். ஊடலைக் கைவிட மறுக்கிறாள். பின்னர் ஏதோ ஒரு வகையில் தன் கணவனைத் தன்னுடன் இருத்திக்கொள்ளும் முயற்சிகளில் ஈடுபடுகிறாள். இந்நிலையில் தான் கற்பு வாழ்க்கை என்பது தலைவிக்கு நெறி பிறழாத் தன்மையை அளித்துவிடுகிறது. தலைவனுக்கு அதில் இருந்து விலக்கு அளித்துவிடுகிறது.



“கற்பெனப்படுவது கற்பினை வழுவாது
தற்கொண்டானையும் தன்னையும் பேணி
இல்லறத்து ஒழுகும் இல்லறக் கிழத்தி
நல்லறத்தவர் மதிநன்மாண்பதனோடு
மகிழ்ச்சியும் ஊடலும் ஊடல் உணர்தலும்
மகிழ்ச்சியில் பிரிவுடன் பிறவும் இயன்ற
மகிழ்ச்சியின் எய்தி இல் பொருந்துவதாகும்” (4)

என்று மாறனகப்பொருள் கற்பிற்கு இலக்கணம் வகுக்கிறது.

இந்நூற்பாவைக் கூர்ந்து நோக்கினால் இது தலைவியை முன்னிலைப் படுத்திச் சொல்லியது என்பது தெரியவரும். இருவருக்கும் பொதுவான கற்பு வாழ்க்கை முறை, தலைவிக்கு மட்டுமே உரியதாக மாறிய மாற்றத்தின் அடையாளம் இந்த நூற்பாவாகும். கற்பினை வழுவாது, தற்கொண்டானையும் தன்னையும் பேணி இல்லறத்து ஒழுகும் இல்லறக் கிழத்தி என்ற நிலையில் இந்நூற்பா கற்பு நெறி என்பதைப் பெண்ணுக்கு மட்டும் ஆக்கி நிற்கிறது.

தொல்காப்பிய காலத்தில்

“கற்பு எனப்படுவது கரணமொடு புணரக்
கொளற்குரி மரபின் கிழவன் கிழத்தியைக்
கொடைக்குரி மரபினோர் கொடுப்பக் கொள்வதுவே” (5)

என்ற நிலையில் மட்டும் அமைந்திருந்தது. அதாவது, ஒரு தலைவியைத் தலைவனிடம் அவனின் இணையாகத் தருவது என்பது மட்டுமே தொல்காப்பிய நெறி. கற்பு தலைவனுக்கு உரியது, அல்லது தலைவிக்கு உரியது என்ற அழுத்தங்கள் அதில் இல்லை. கற்பு என்பது ஒரு வாழ்க்கை முறை. அவ்வாழ்க்கை முறையைக் கடைபிடித்து ஒழுகுவது இருவரின் கடன் என்பதாகவே தொல்காப்பியம் கொள்கின்றது.

ஆனால் பின்னால் வந்த இலக்கண இலக்கியங்கள், கற்பு என்பது பெண்களுக்கு மட்டும் உரியது என்று வரையறைகளை உருவாக்கிவிட்டன.

இந்தப் பின்னணியில் கற்புடைய பெண்ணின் இலக்கணங்களாக உலகியல் வழக்கிலும், இலக்கியங்களிலும் பல புனைவுகள் புனையப்பெற்றன. அவற்றின் பெருக்கத்தைக் காணும் போது பெண்ணிற்கான வரையறை தமிழ்ச் சமுதாயத்தில் எவ்வளவு அதிகமாக உள்ளது என்பதை அறிந்து கொள்ள முடிகின்றது. பின்வரும் அத்தனையையும் இம்மியும் பிசகாமல் காப்பற்றவேண்டிய கடப்பாடுடையவள் முழுமை பெற்ற கற்புடைய பெண்ணாகிறாள்.


1. கற்பென்பது கணவனினும் தெய்வம் வேறில்லையென வெண்ணிக் கலங்காது அவனை வழிபடுவது இவ்வகை வழிபட்டார் அருந்ததி, உலோபமுத்திரை, மேனை, சுநீதி, சாவித்திரி, அநசூயை முதலியோர்.

2. கற்புடைய மங்கையர் நாடோறும் தமது இஷ்ட தெய்வத்தையும் கணவரையுந் தொழுது எழுந்து காலைக்கடன்களை முடித்து, இஷ்ட தெய்வத்தைத் தொழுது, அலகால் வீடு முதலியவைகளைப் பிராணிகளுக்கு இம்சை இல்லாமல் பெருக்கிப் புதிய நீரில் பசுவின் சாணத்தைக் கரைத்து மெழுகிட்டு உலந்த பின் கோல முதலியவற்றையிட்டு வீட்டு வேலைகளை முடித்துக் கணவனுக்கு ஆகாரதிகள் உண்பிக்கும் முயற்சியில் மடைப்பள்ளி சேர்ந்து அன்னஞ் சமைத்து கணவனுக்கிட்டு அவன் உண்டபின் உண்பர். பின் அவனுக்கு இதமான தொழில்களைச் செய்து முடித்து அவனுறங்கியபின் உறங்கி எழுமுன் எழுவர்

3. கணவன் முன் அழகிய அணி முதலிய அணிவரேயன்றி அவன் வேற்றூர்க்கு நீங்கிய காலத்து அணியார்.

4. கோபத்துடன் பேசுகையில் எதிர்பேசார். கோபித்து எதைச் சொல்லினும் குணமாகக் கொள்வர்.

5. தன் நாயகன் பெயர் கூறின் நாயகனுக்கு ஆயுள் குன்றுமெனப்பெயர் கூறார்.

6. நாயகன் தன்னணிகளைச் சக்களத்தி முதலியவர்க்குக் கொடுக்கினும் மனக்கிலேசமடையார்.

7. தங்கள் வீட்டைவிட்டு செல்லார். அவ்வாறு செல்லும் மாதர் முகங்காணினுங் கோபிப்பர்.

8. புருஷன் இதைச் செய்க எனின் செய்து முடித்தேன் என்பர். திருவிழாக்காணல்,

9. விரதங்களனுட்டித்தல், சுத்தநதியாடல், தேவரைத் தொழல் ஆகிய இக்காரியங்களைக் கணவரேவலின்றிச் செய்யார்.

10. வயது முதிர்ந்தவருடனன்றித் தனியே எங்குஞ்சேரார்.


11. புருஷன் இருந்த பின் அன்றித் தாம் உட்காரார்.

12. புருஷன் வைத்த சேடத்தை அமிர்தம் போலுண்பர்.

13. தம் நாயகன் சொற்படி துறந்தார், தென்புலத்தார், தெய்வம், விருந்து சுற்றம், பசு முதலியவர்க்குப் பகுத்துண்பர்.

14. நாயகன் விரும்பியவற்றைக் குறிப்பறிந்து செய்வர்.

15. நாயகனை அவர்தூற்றும் பெண்கள் முகத்தையும் நோக்கார்.

16. இல்லறத்திற்கு வேண்டுவன செய்வர்.

17. தகாத காரியங்களைச் செய்து விருதாவாக அழியார்.

18. காதலர் ஆயுள் வெருக வேண்டி மஞ்சள் பூசுவர்.

19. கணவன் அழகிலானாயினும், நோய் கொண்டவனாயினும், கிழவனாயினும், பழுதுகூறாது கூடியிருப்பர்.

20. நாயகன் இறப்பின் தாமிறப்பர்.

21. அவன் நோய் கொண்ட காலத்துத் துன்பமுறுவர்.

22. அவன் களிப்புடனிருக்கையில் களத்திருப்பர்.

23. நாயகன் காலலம்பு நீரைக் கங்கையாக நினைப்பார்.

24. கற்புடையார் பூத்த மூன்றுநாளும் கணவனைப் பாரார், பேசார்.

25. நீராடிய பின் நாயகனை நோக்குவர். தாம்பூத்து நீராடுநாட்களில் நாயகன் தம்மூரில் இல்லாவிடில் நாயகனை மனத்தில் நினைத்துச் சூரியனைக் கண்டு துதிப்பார்.

26. மாமன் மாமியார் அருகிருக்கில் பரிகாச முதலிய சேட்டை புரியார்.

27. தாம் உண்ணுங்காலத்துக் கணவனழைத்திடில் உண்பது அமுதமேனும் விடுத்துச் செல்வர்.

28. தந்தை, தாயர், தம்குமரர் முதலியோரினும் கவணவரிடம் அதிக அன்புடன் நடப்பார்.

29. உரலினும், அம்மியினும், உலக்கையினும், வாசற்படியினும், முறத்தினும் இலக்குமி நீங்குவள் என உட்காரார்.

30. நாயகனைப் பணியாது தெய்வம் பயணிவோர் நரகமடைவர்.


31. நாயகன் பழியைப் பிறரிடங்கூறுபவரும், அவனுடன் எதிர்த்துப் பேசுபவரும் நரியாகவும், பெட்டை நாயாகவும் பிறப்பர்.

32. நாயகன் கோபித்து வசைகூறுங் காலத்து எதிர்வசை கூறுவோர் புலியாகப் பிறப்பர்.

33. சக்களத்தியைக் கோபிப்பவர் கோட்டனாகப்பிறப்பர்.

34. தன்னாயகனல்லாதான் எழில்கண்டு களிப்பவர் பைசாசமாவர்.

35. நாயகன் பசித்திருக்க உண்பவர் பன்றியாகப் பிறப்பர்.

36. நாயகனிறந்த காலத்து உடனிறப்பவர் அசுவமேதபலடைவர்.

37. நாயகன் பாபியாயினும் அவனிறந்த காலத்துத் தீக்குளிப்பவர் அந்நாயகனை நரகத்தினின்று மீட்பர். நாயகனுடன் மரணமடைந்த கற்புடையார் தங்கள் தேகத்தில உரோமவரிசைகள் எவ்வளவு உண்டோ அவ்வளவு காலம் கணவனுடன் சுவர்க்கத்துறைவர்.

38. கற்புடைய மங்கையர் தாங்கள் பிறந்த குலத்தையும், புகுந்த குலத்தையும் சுவர்க்கத்திற் சேர்ப்பர்.

39. இவ்வகை ஒழுக்கமுள்ள கற்புடையார்கள் கால் வைத்த இடங்கள் பரிசுத்த தலங்களாம். இவர்கள் நீராடுதலால் நதி முதலிய புண்ணியமடையும்.

40. பொன் மாளிகையாயினும் கற்புடையாள் வசிப்பதில்லையேல் அது பேய் வாழ்க்கையாம்.

41. வாயு, சூரியன், சந்திரன் அக்நி முதலிய கற்புடையாளைத் தொடுங்காலத்து மனம் நடுங்குவர்.

42. கணவரிறந்த பின் மங்கலமிழந்த பெண்கள் தங்கள் கூந்தலை முடிப்பின் காலதூதல் கணவனைப் பாசத்தாற் பிணித்து இழுப்பர்.

43. கணவனையிழந்த மங்கையர் பகலில் ஒரு போதுண்டு தாம்பூலம், படுக்கை வெறுத்துப் பூமியிற்படுத்து விரதங்களையநுட்டித்துத் தேவதார்ச்சனை செய்து கந்த மூலாதிகளைப் புசித்து உடம்புவிட்ட பின் புருஷலோகமடைந்து கணவனைச் சேர்ந்து சுகித்திருப்பர். (6)

என்ற இக்கட்டளைகள் கற்புடைய பெண்கள் கைக்கொள்ள வேண்டிய ஒழுக்கங்களாகக் கருதப்படுகிறது. தற்காலத்தில் இவ்வழக்கங்கள் மீள் பார்வைக்கு உரியன என்றாலும் இந்தப் புனைவுகள் கற்பு என்னும் பெயரால் பெண்கள் ஒரு கட்டுக்குள் வைக்கப்படுவதைக் காட்டுவனவாக விளங்குகின்றன.

கற்பு என்பதை மகிழ்தல், ஊடல், ஊடல் உணர்த்தல், பிரிதல் ஆகியன கொண்ட வாழ்க்கை முறையாக இலக்கணங்கள் கொண்டிருக்கின்றன. ஆனால், இலக்கியங்களும், உலக வழக்கும் கற்பு என்னும் பெயரில் பெண்களை ஆண்கள் சார்ந்து வாழும் வாழ்க்கை நடைமுறைக்குக் கொண்டு சென்றுள்ளன என்பதை உணர முடிகின்றது.

அடிக்குறிப்புகள்

1. நம்பியகப்பொருள். நூற்பா.எண். 200

2. இலக்கண விளக்கம் 549

3. முத்துவீரியம், நூற்பாஎண். 853

4. மாறன் அகப்பொருள், நூற்பா எண். 225

5. தொல்காப்பியம், நூற்பா.எண். 1088

6. அபிதான சிந்தாமணி, பக். 463௪64.

*****


திங்கள், ஆகஸ்ட் 01, 2016

காரைக்குடி கம்பன் கழகத்தின் ஆகஸ்டு மாதக் கூட்டம்

காரைக்குடி கம்பன் கழகத்தின் ஆகஸ்டு மாதக் கூட்டம், எதிர்வரும் 6. 8.2016 அன்று இளையோர் பட்டிமன்றமாக நடைபெற இருக்கிறது. பேரா பாகை கண்ணதாசன் அவர்கள் நடுவராக அமர்ந்து இராமனின் கைவண்ண, கால்வண்ண இயல்பினை ஆராய இருக்கிறார். அனைவரும் வருக.
இதனைத்தொடர்ந்து ஒரு வார காலம் ஆடித் திருவிழாவை காரைக்குடி கம்பன் கழகமும், கிருஷ்ணா திருமண மண்டபமும் நடத்த உள்ளன. இதற்கும் வருக.


ஞாயிறு, ஜூலை 17, 2016

1. திருவண்ணாமலை







தமிழ்மொழியில் வற்றாத வளம் கொண்டனவாக பக்தி இலக்கியங்கள் வளர்ந்து வருகின்றன. தனக்கு மேலான ஒருவனை, அனைத்தையும் ஆட்டுவிக்கும் அன்பனை, இறைபரம்பொருளை முழுவதுமாக நம்பி அவனிடத்தில் தன் வாழ்க்கையை ஒப்படைப்பதே பக்தி வைராக்கியமாகின்றது. அருளாளர்கள் ஒவ்வொருவரும் ஆண்டவனைக் கண்ட அழகான நிலை, அற்புதமான முறை எண்ணி எண்ணிப் பார்க்க வியப்பளிக்கிறது.

ஒவ்வொருவருக்கும் கிடைத்த அருள் அனுபவம், இறை அனுபவம் அவர்தம் பாடல்களாக வெளிப்பட்டுள்ளன. பக்தி இலக்கியங்களில், பக்தி ஒருபுறம் அமைந்திருக்கிறது என்றாலும், அப்பக்திப்பாடல்களில் ஆழ்ந்திருக்கும் கவியுளம் கண்டு கொள்ளப்படவேண்டியது.

பக்தி சார்ந்த கவிதைகளில் பக்தியும் உண்டு. இலக்கிய இன்பமும் உண்டு. தரிசிப்பும் உண்டு. ரசிப்பும் உண்டு. காலங்கள் பலவானாலும், படைப்புகள் பலவானாலும் அழியாமல் பக்திக் கவிதைகள் நின்று நிலைப்பதற்கு அவற்றின் தரிசிப்புத் தன்மையும் ரசனைத் தன்மையும் தான் காரணம்.

படைப்பாளர்களுக்கு புதுப்புது இடங்கள் புதுப் புதுக் கற்பனைகளைத் தருகின்றன. புதிய இடங்களுக்குச் செல்கின்ற போது ஏற்படும் உள்ளப் பேரெழுச்சி அவர்களைப் புதிய படைப்புகளைத் தரத் தூண்டுகின்றன. நம் ஒவ்வொருவருக்கும் அப்படித்தானே! புதிய இடங்கள் புதிய அனுபவங்களைத் தருகின்றன. புதிய எழுச்சியைத் தருகின்றன. நாம் அனைவரும் புத்துணர்வு கொள்கிறோம். புதுமை என்றாலே விருப்பம்தானே.

படைப்பாளர்களுக்குப் புதிய இடங்கள், புதிய அனுபவங்கள் தரும் உள்ளப் பேரெழுச்சி அவர்களைப் புதுமை செய்யும் பாவலர்களாக மாற்றுகின்றது.

அது ஒரு பௌர்ணமி நேரம். முழுச் சந்திரன் தன் பொன் கதிர்களைப் பரப்பிக் கொண்டிருக்கிறான். வானத்திற்கும் பூமிக்கும் இடையே ஒரு பாலமாக உயர்ந்து நிற்கிறது ஒரு மலை. பௌர்ணமி நேரச் சந்திரனின் பொன் கதிர்களைப் பெற்றுப் பொன்னாகவே காட்சி தருகிறது அந்த மலை. சித்தர்களுக்குக் காரிய சித்தி விளைக்கும் மலை அந்த மலை. துறவிகள் துறக்கமுடியாத அருள் மலை அந்த மலை. பக்தர்களின் கண்களுக்குப் பரவசமூட்டும் மலை அந்த மலை. எந்நேரமும் மந்திர ஒலி கேட்கும் மலை அந்த மலை. எல்லோரும் அண்ணாந்து பார்க்கும் மலை அந்த மலை அண்ணாமலை. திருவண்ணாமலை.

அருமையான அந்த அருணைமலையைச் சுற்றிப் பக்தர்கள் பலரும் நடந்து வருகிறார்கள். இன்று அல்ல, நேற்று அல்ல... காலம் காலமாக நடைபெற்று வரும் நடையாத்திரை அந்த யாத்திரை. பௌர்ணமி நிலவில் வாய் மணக்க மந்திரம் சொல்லி, கால் கடுக்க நடந்து வந்து, கைகள் பிரியா வண்ணம் வணக்கம் செய்ய அரிதினும் அரிதான அந்த இனிய அருட்காட்சி யுகம் யுகமாக நடந்து வருகின்றது.

ஒரு நூற்றாண்டுக்கு முன்பு கற்பனைக் களஞ்சியம் சிவப்பிரகாசனார் அந்தப் பொன்மலையைச் சுற்றி வருகிறார். தான் மட்டும் அல்ல, தன்னுடன் தன் தம்பியர் மற்றும் தமிழ்ச் சான்றோர்கள் பலரையும் அழைத்துக் கொண்டுச் சுற்றி வருகிறார். காலம் குளிர்ச்சியால் பனிபடர்ந்து நிற்கிறது. நேரம் பௌர்ணமி நிலவால் ஒளி வெள்ளம் சூழ்கிறது. எதிரே பொன்மலை, தகதகக்கிறது. நடந்து வரும் சிவப்பிரகாசரின் மனதில் படைப்பு என்னும் கவி ஊற்று பிரவாகம் எடுக்கிறது. நூறு பாடல்களாக அந்தப் படைப்பு பெருகுகிறது. மலையைச் சுற்றத் தொடங்கும் போது, ஆரம்பித்த முதல் பாடல் மலைவலம், கிரிவலம் வந்து நிறையும் போது நூறாக, கவி ஆறாகப் பெருகுகிறது. அப்படி எழுதப்பட்ட பாடல்களில் தொகுப்புதான் சோண சைல மாலை. சோணம் என்பதற்கு பொன் என்று பொருள். சைலம் என்பதற்கு மலை என்று பொருள். பொன் மலையைப் போற்றிப் பாடிய பாடல்களின் மாலை சோணசைல மாலை என்று ஆகியது. இந்த மாலையை மலைக்கு ஏன் சூட்டினார். மலையைப் பாடினாலே மகேசனைப் பாடியதுபோல் தானே. அண்ணாமலையை வணங்கினாலே அண்ணாமலையாரை வணங்கியதற்கு ஒப்பாகும்தானே.

அவசரம் அவசரமாகத் திருவண்ணாமலை வந்து சேருகிறோம். நாம் செல்ல வேண்டிய தூரமோ அதிகம். திருவண்ணாமலையில் இறங்கி அண்ணாமலையாரைத் தரிசிக்க முடியாதே. காலம் இல்லையே என்று கவலைப்படுகிறது நெஞ்சம். கோயிலுக்குள் சென்று அண்ணாமலையாரை வணங்க வேண்டிய கால அவகாசம் இல்லையா கவலைப்பட வேண்டாம். அண்ணாமலையை வணங்கினாலே போதும். அண்ணாமலை வள்ளலை வணங்கியதற்குச் சமமாகும்.

அப்படித்தான் அந்த அவசர அவசரமான பயணத்தில், திருவண்ணாமலைக்கு உள் நுழையும்போது முதன் முதலாக அந்த மலை கண்களில் படுகிறது. அந்த மலையைக் கண்டதும் கரங்கள் தாமாகக் கூப்பி விடுகின்றன. மலையைக் காட்டிய கண்களுக்கு நன்றிகள். மலையை வணங்கிய கரங்களுக்கு நன்றிகள். திரும்பிப் பார்க்கிறேன். என்னைப்போல பேருந்தில் பயணித்த பலரும் வணங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆமாம். அவர்களுக்கும் திருவண்ணாமலையில் இறங்கிக் கோயிலுக்குச் சென்று வழிபட வசதியான நேரமில்லை. அதனால் மலையை வணங்கிப் பெரும்பேறு பெறுகிறார்கள்.

இது சரியா? என்றால் சரி என்கிறார் சிவப்பிரகாச சுவாமிகள்

காலம் நன்கு உணர்ந்து சினகரம் புகுந்து
காண் அரிது எனாது

என்பது அவர் வாக்கு.



சினகரம் என்றால் சிவன் ஆலயம். காலத்தின் கட்டாயத்தினால் சிவ ஆலயத்திற்கு சென்று வழிபடுவது அரிது. ஆகவே என்ன செய்வது. இந்தக் கேள்விக்கு அடுத்த அடி பதிலாக அமைகின்றது.

உலகு அனைத்தும் சால நின்றுழியே கண்டிடும்
சோண சைலனே கைலை நாயகனே

என்பது தான் அந்த பதில். அதாவது, காலத்தின் நெருக்கடியால் கோயிலுக்குள் வரும் அளவிற்கு கால அவகாசம் இல்லை என்றாலும், உலகில் உள்ளவர்கள் எல்லாரும் நின்ற இடத்திலேயே காணும் படிமலையாகக் காட்சி தரும் சோண சைல நாதனே உன் திருவடிகளுக்குச் சரணம். கயிலை நாதனாக நீ எங்களுக்கு இம்மலையில் காட்சி தருகிறாய். ஆகவே கோயிலுக்குள் நுழையாத எங்களுக்கும் மலையே நீயாகக் காட்சி தரும் அற்புதமே அற்புதம் என்று வியக்கிறார் சிவப்பிரகாசர்.

திருவண்ணாமலை மண்ணில் நின்று, மலையை வணங்கினாலே அருணாசலனைக் கண்ட பெருமை கிடைத்து விடுகிறது என்பது சிவப்பிரகாசர் வாக்கு. கோயிலுக்குள் சென்றால் கோயிலுக்குச் சென்றவர் மட்டுமே கடவுளைக் காண இயலும். ஆனால் உலகமே காணும் அளவிற்கு மலையாகத் தோற்றம் தரும் எம்பெருமானின் கருணைக் காட்சி வடிவமே அருணை மலை வடிவம். அடியார்களாகிய நாம் மலையின் அடிவாரத்தில் நிற்கிறோம். பரம்பொருளான கடவுள் அந்த மலையில் தோன்றும் அருட்பெருஞ்சோதியாக காட்சியளிக்கிறான். அந்த அருட்பெருஞ்சோதியும் மிகவும் வித்தியாசமானது. ஆதி அந்தம் அற்றது. அந்த அருட்பெருஞ்சோதிக்கு அகல் வேண்டுவதில்லை. திரி வேண்டுவதில்லை. ஏற்றும் தீச்சுடர் தேவையில்லை. ஏற்றுபவர் தேவையில்லை. ஏற்றாமலே எழுந்த ஏற்றமிகு விளக்கு அது.

அகல்விளக்கு என்ன அகல்திரி நெய்தீ
ஆக்குவார் இன்றியே எழுந்த சகவிளக்கு
பரம்பொருள், அண்ணாமலையாம் அருட்பெருங்சோதி சகவிளக்கு. சகலருக்கும் காட்சி தரும் அருமை விளக்கு. அண்ணாமலை முதல் கயிலை மலை வரை ஒன்றே பரம்பொருள் என விளங்கும் விளக்கு என்று இன்னும் அவ்விளக்கிற்குப் பெருமை சேர்க்கிறார் சிவப்பிரகாச சுவாமிகள். அண்ணாமலையைச் சிவப்பிரகாசர் செந்நெறி கொண்டு வணங்குவோம்.
http://www.muthukamalam.com/essay/serial/p8a.html