செவ்வாய், டிசம்பர் 06, 2016

பௌத்த சமய நூல்கள்


siragu-budha2
பௌத்த மத எழுச்சிக்கு முக்கியக் காரணமாக அமைபவர் கௌதம புத்தர் ஆவார். இவருக்கு முன்பாக பல புத்தர்கள் இருந்ததாகவும், அவர்கள் பௌத்த மத அடிக்கருத்துகளை உணர்த்தியதாகவும் வரலாற்றுக் குறிப்புகள் கிடைக்கின்றன. இவ்வரிசையில் இருபத்து நான்காவது புத்தராகக் கௌதம புத்தர் தோன்றினார். அவரின் ஞானத் தேடல் பௌத்த சமயத்திற்கு மேலும் வலுவூட்டியது.
பௌத்த சமயம் அவைதீக சமயமாகும். இது காட்சி, அனுமானம் என்ற இரு அளவைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டது. வேதவாக்கியம் என்ற அளவையை ஏற்காதது. இதன் காரணமாக  வேதம் சார்ந்த கொள்கைகளுக்கு முரணாக பௌத்தம் அமைந்தது.
புத்தருக்குப் பின்னால் அவரின் மாணவர்கள் அவர் கருத்துகளைப் பதிவு செய்தனர். சங்கம் அமைத்தனர். சுத்த பிடகம், அபிதம்மபிடகம், விநய பிடகம் என்ற தொகுப்புகளாகப் புத்தரின் அறிவுரைகள் தொகுக்கப்பெற்றன. புத்தருக்குப் பின்பு அவரின் கருத்துகள் இருவகை நெறிகளாகப் பரவின. ஈனயானம், மகாயானம் என்பன அவை இரண்டுமாகும். இவற்றை முறையே சிறுவழி, பெருவழி என்றும் அழைக்கலாம்.
பெருவழியும் இருவகைப் பிரிவாக வளர்ந்தது. அவை மாத்துமிகம், யோகாசாரம் என்பனவாகும்.  சௌத்திராந்திகம், வைபாடிகம்,  ஆகியன சிறுவழிப் பிரிவுகளாகும். பெருவழிப் பிரிவுகள் சீனா, ஜப்பான், திபெத் போன்ற நாடுகளுக்குப் பரவின. சிறுவழிப் பிரிவுகள் தென்னிந்தியாவில், பர்மாவில், இலங்கையில் பரவின.
துக்கம், துக்கோற்பத்தி, துக்க நிவாரணம், துக்க நிவாரண மார்க்கம் என்ற நான்கும் பௌத்த சமயத்தின் உயர் வாய்மைகள் ஆகும். துக்க நிவாரணமே நிர்வாணம் எனப்படும்  நிறைநிலை ஆகின்றது. துக்க நிவாரணத்திற்கு எட்டு வழிகளைப் பௌத்தம் காட்டுகிறது. நற்காட்சி, நற்கருத்து, நல்வாய்மை, நற்செய்கை, நல்வாழ்க்கை, நன்முயற்சி, நற்கொள்கை, நல்லமைதி ஆகிய இவ்வெட்டும் துக்க நிவாரணத்திற்கான வழிகள் ஆகும்.
பௌத்த சமயத்தில் ஐவகை நெறிகள் கடைபிடிக்க நெறிப்படுத்தப்படுகிறது.  அவை கொல்லாமை, கள்ளாமை, காமமின்மை, பொய்யாமை, கள்ளுண்ணாமை, விலக்கப்பட்ட காலங்களில் உண்ணாமை, ஆடல் பாடல் கூத்துகளை நாடாமை, ஒப்பனை செய்யாமை, அதனுடன் இருக்கைகளைப் பயன்படுத்தாமை ஆகியனவாகும்.
siragu-budha3
கௌதமன் என்ற இளவரசன் ஞானத்தைத் தேடி அடைந்ததன் வாயிலாக பௌத்தம் என்ற தத்துவ நெறி ஆளுமை பெற்றது.  “புத்தர் கி.மு. 573இல் பிறந்தார் என்றும், கி.மு. 563 இல் பிறந்தார் என்றும் இருவேறு கருத்துக்கள் நிலவுகின்றன. புத்தர் பிறந்து முப்பத்தைந்து ஆண்டுகளுக்குப் பின் வைகாசி மாதம் முழுமதி நிறைந்த நன்னாளன்று போதிஞானம் பெற்றார்” என்பது வரலாற்று ஆசிரியர்களின் முடிவு. புத்தர் கி.மு. 573இல் பிறந்தார் என்று வைத்துக்கொண்டால் கி.மு. 538 ஆம் ஆண்டளவில் ஞானம் பெற்றார் என்பது உறுதியாகும்.
கௌதமர் துறவு நெறியைக் கைக்கொள்ளுதல், ஆசிரியரைச் சார்ந்து தத்துவ விளக்கம் பெறுதல், நோன்பிருத்தல் போன்ற பல செயல்களைச் செய்தும் தாம் தேடியதை அவரால்  பெற இயலவில்லை. சமணம், ஆசீவகம், வைதீக மத குருக்களை அண்டி நோன்பிருந்து உடலை வருத்தித் துக்கத்திற்கான காரணத்தை அறிய முற்பட்டார். இருப்பினும் ஒருபயனும் கிடைக்கவில்லை. தானே தன் முயற்சியின் அடிப்படையில் ஆன்மா பற்றியும், மனிதர்களின் முடிவு பற்றியும், உலகம் பற்றியும்; தெரிந்து கொள்ளப் பெரிதும் சிந்தித்தார்.
நெரஞ்சரா அல்லது நைரஞ்சரை என்று அழைக்கப்படும் என்ற ஆற்றின் கரையில் உருவெலா என்ற இடத்தில் அவர் தனிமையில் சிந்திக்கத் தொடங்கினார். அவரின் சிந்தனை ஊண் உறக்கம் இன்றி  இருபத்தெட்டு நாட்கள் தொடர்ந்தன. இது நாற்பத்தொன்பது நாட்கள் தொடர்ந்ததாகவும் குறிக்கப்பெறுகிறது,  அவர் ஒற்றைச் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தார். பகலும், இரவும் உண்ணாமல், துயிலாமல் துக்க நீக்கத்திற்கான வழி யாது எனத் தேடினார். இருபத்தொன்பதாவது நாளில் புத்தர் தெளிவான காட்சிகள் சிலவற்றைக் கண்டார்.
போதி விருஷத்தினடியேயிருந்த நாட்களுள் ஒரு நாளிரவில் புத்தர் தியானஞ் செய்கையில் முதல் யாமத்திற் செய்த தியானத்திற் பழம்பிறப்பின் நிலைமைகளெல்லாம் அவருக்குத் தெரியவந்தன. இரண்டாம் யாமத்திற் செய்த தியானத்தில் அப்பொழுதுள்ள பிறப்பின் நிலைமைகளெல்லாம் அவருக்குத் தெரியவந்தன. மூன்றாம் யாமத்திற் செய்த தியானத்தில் துவாதச நிதானரூபமாகிய ஏது நிகழ்ச்சி அவருக்குத் தெரியவந்தது. நான்காந் தியானத்திற் சூரியன் உதியா நிற்கையில் முழுவதும் அவருக்குத் தெரியவந்தது என்று அவர் ஞானம் பெற்ற அனுபவநிலை குறிக்கப்பெறுகிறது.
உடலுக்கு நோயும் நோய்க்குக் காரணமும், நோயின் நீக்கமும், நோய் நீக்கும் வழியும் உளவாதல் போல, துக்கம் என்பதும் அதன் காரணமும் துக்க நீக்கமும் அவை நீக்கும் வழியும் உள. … துக்கம், துக்கத் தோற்றம் (சமுதய);, துக்க நீக்கம் (நிரோத), துக்க நீக்க நெறி (மார்க்க என்னும் வாய்மை) நான்கும் உள. இவற்றை ஒப்புக் கொள்ளாமல் மெய்ப்பொருளைத் தேடுதல் பொருளற்றதாகும். என்பதும் புத்தர் கண்ட உண்மையாகின்றது.
உலகப் புலனின்பங்களை நாடும் வைதிக நெறிக்கும், புலனின்பங்களைக் கடுமையாக ஒறுக்கும் சமண நெறிக்கும் இடைப்பட்டதான நடுவழி ஒன்றைத் தேர்ந்து, மனித குலம் முழுவதையும் நேசிக்கும் அன்பும் அருளும் பரிவுணர்வும் மிக்க புது நெறியை  புத்தர் உபதேசித்தார் என்று புத்தர் கண்ட நெறி மதிப்பிடப்பெறுகிறது.
புத்தர் நிர்வாணம் அடைந்த பல நூறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகுதான் அவரின் வாழ்வு, கொள்கைகள் பற்றிய பதிவுகள் எழுதப்பெற்றன. இந்த நிலையில் அவ்வாறு எழுதப்பெற்ற பதிவுகள் வழியாக புத்தர் இவற்றைத்தான் கண்டிருக்க இயலும் என்ற முடிவிற்கே ஆய்வாளர்கள் வருகின்றனர்.
கௌதமர் ஞான அனுபவத்தைப் பெற்றதன் பெருமை கருதி மக்களால் பல பெயர்களால் அழைக்கப்பெற்றார். ஜினன், சர்வக்ஞன், சுகதர், ததாகதர், பகவன் என்பன அவற்றுள்ள சிலவாகும். கௌதம புத்தருக்கு முன்னதாக பல புத்தர்கள் இருந்ததாகவும் குறிப்புகள் பல கிடைக்கின்றன. சுத்த பிடாகத்தின் முதல் நான்கு நிகாயங்களில் கௌதம புத்தருக்கு முன் ஆறு புத்தர்கள் இருந்தனர் என்ற செய்தி காணப்படுகிறது.  புத்தவமிசம் என்ற நூலில் 24 புத்தர்கள் இருந்ததாகக் குறிக்கப்பெறுகிறது.  விபஸி, சிகி, வெஸபு, ககஸந்தா, கொன்னாகமன, கசப்பா ஆகிய அறுவரும் கௌதம புத்தருக்கு முந்தைய புத்தர்களாகக் கெர்ளளப்பெறுகின்றனர். இவர்களுள் கௌதமபுத்தர் பௌத்த சமயம் பரவ வழி செய்தவர் ஆவார்.
பௌத்த சங்கம்
siragu-budha6
புத்தர், தருமம், சங்கம் என்பன பௌத்த மும்மணிகள் ஆகும். இவற்றில் சங்கம் வழியாக பௌத்தம் பெருவளர்ச்சியைப் பெற்றது. புத்தர் ஞானக் காட்சியைப் பெற்ற பின்னர் தன்னுடன் சில  ஆண்டுகளுக்கு முன்பு உடனுறைந்த ஐந்து துறவிகளைத் தேடிச் சென்றார். அவர்களுடன் தான் கண்ட நெறி குறித்து விவாதிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவருக்கு இருந்தது. ஆனால் அவர்கள் அனைவரும் இறப்பை எய்தினர் என்றறிந்து புத்தர் வருந்தினார்.
கௌதம புத்தரின் கடந்த கால வாழ்வில் ஒருமுறை உருவேலாவனத்தில் தாம் கண்ட ஐந்து துறவியரை அவர் மீளவும் காணும் வாய்ப்பு தற்போது கிடைத்தது, அவர்களிடத்தில் தான் பெற்ற ஞானத்தைக் கூறினார்.  அவர்கள் முதலில் மறுத்தாலும் பின்னர் புத்த ஞானத்தை ஏற்று புத்தரின் சீடர்கள் ஆயினர். தன் கருத்துகளை மற்றவர்களிடம் விவாதித்து அவர்களைத் தம் கொள்கைக்கு உடன்படச் செய்தல் என்ற முறைமை இதுமுதல் பௌத்தத்திற்கு வாய்க்க ஆரம்பித்தது.
இவ்விவாதப் பண்பே புத்த சங்கம் தோற்றம் பெறக் காரணம் ஆகியது.  இதன்பின் யசன் என்பவன் தன் 54 நண்பர்களுடன் புத்தரை அடைந்தான். அவரிடம் ஞானத்தைப் பயின்றான். அவரின் சீடனாகத் தான் ஆனது மட்டுமில்லாமல் தன் நண்பர்களையும் ஆக்கினான். தற்போது கௌதம புத்தரின் சீடர்களின் தொகை அறுபதை எட்டியது.
புத்தர் தன் சீடர்களுடன் உடன் உறைந்தார். அவர்களின் உள்ளும் புறமுமாகக் கலந்தார். சீடர்களுக்கு ஞான உரை வழங்குவது அவர்களுடன் உடன் உறைவது என்பது புத்தரின் அன்றாடச் செயல்பாடாகியது. புத்த சங்கம் மெல்ல வலுப்பெறத் தொடங்கியது. சீடர்களின் ஞானப் பரப்பலால் மேலும் அது தன் எல்லையை விரிக்கத் தொடங்கியது.
மழைக்காலத்தில் புத்தர் சீடர்களைத் தான் இருக்கும் தலைமை இடத்திற்கு வரச்செய்வார். தன்னுடன் சீடர்களை அமைத்துக்கொண்டு அவர்களிடம் ஞான போதனை செய்து வலுவூட்டுவார். தன் சமயப் பரப்பலில் எழும் ஏற்ற இறக்கங்களை மதிப்பிடுவார். மழைக்காலம் முடிவுற்ற பின் அடுத்து வரும் காலங்களில் அவர்களை சமயம் பரப்பும் கடமைக்கு அனுப்பிவிடுவார்.
எளிமையான வாழ்க்கை வாழ புத்த சங்கத்தார் கற்றுக்கொண்டனர். பிட்சை எடுத்து உண்ணும் வழக்கமே அவர்களின் உயிர் வாழ்க்கைக்கான உணவாக இருந்தது. அதிலும் ஒரு வேளைக்குத் தேவையான உணவை மட்டுமே பிட்சையாகப் பெற வேண்டும் என்பதும் அவர்களுக்கு விதிக்கப்பெற்றிருந்தது. பிட்சைக்குச் செல்லும்போது,  இவர் வீட்டுக்குப் போகலாம், அவர் வீட்டுக்குப் போகக்கூடாது என்ற வேறுபாடு காட்டக் கூடாது. எல்லாருடைய வீடுகளுக்கு முன்பும் சென்று நிற்கவேண்டும். பிட்சை தரவேண்டும் என்று வற்புறுத்தக் கூடாது.
புத்த பிட்சுகளுக்கு உரிமையுடையதாக அன்றாட வாழ்க்கைக்குத் தேவையான பொருள்களில் சில மட்டும் வைத்துக்கொள்ளலாம் என்ற நெறியும் வகுக்கப்பெற்றிருந்தது.  பிட்சை பாத்திரம் ஒன்று, துணிவகை மூன்று, இடையிற் கட்டும் கச்சைகள், கந்தை தைக்க ஊசி, சவரக்கத்தி, நீர் வடிகட்டுகிற துணி ஆகிய எட்டு மட்டுமே கைக்கொண்டவர்களாக புத்தப் பிட்சுகள் வாழவேண்டும் என்பது கட்டளையாகும்.
மாமன்னர் அசோகர் புத்தரின் சீடராக விளங்கி அவரின் கருத்துகளை இந்தியா முழுவதும் பரவ வழி செய்தான். ஆசிய நாடுகளிலும் அவர் காலத்தில்தான் பௌத்தம் பரவ ஆரம்பித்தது. மன்னர் கனிஷ்கர் காலத்தில் மகாயான பௌத்தம் பரவலான தழுவலைப் பெற்றிருந்தது.
இந்திய அளவிலான பௌத்த நூல்கள்
siragu-budha7
கௌதம புத்தருக்குப் பின்பு, அவரின் சீடர்களான சாரிபுத்தர், மௌத்கல்யாயனர், காசியபர், ஆனந்தர் போன்றோர் பௌத்த சமயம் பரவ வழி செய்தனர். கௌதம புத்தருக்குப் பிற்காலத்தில் பௌத்த சமயக் கருத்துகள் தொகுக்கப்பெற்றன. அவை த்ரிபீடங்கள் என வகைப்படுத்தப்பட்டன. இவை அனைத்தும் பாலி மொழியில் எழுதப்பெற்றுள்ளன.  அவை பின்வருமாறு.
1.    வினய பீடகா
2.    சுத்த பீடகா
3.    அபிதம்ம பீடகா
இவையே த்ரிபீடங்கள் ஆகும். புத்த பிட்சுகள் பின்பற்ற வேண்டிய நெறிமுறைகள் பற்றி உரைப்பது வினய பீடகா என்பதாகும். புத்தர் மற்றும் அவர்தம் சீடர்கள் வழங்கிய மதம், தர்மம் இவை பற்றிய கருத்துகள் சுத்த பீடகா எனத் தொகுக்கப்பெற்றது. இலக்கியச் செறிவுடன் எழுதப்பெற்றது அபிதம்ம பீடகா ஆகும்.
இவை தவிர வடமொழியில் எழுதப்பெற்ற நூல்களும் பௌத்த சமயத்தின் அடிப்படைகளாக விளங்குகின்றன. மகாவத்க, லலிதவிஸ்தாரா, புத்தசரிதம், ஜாடக மாலா இலங்காவதார சூத்திரம், சத்தரும புண்டரீகம், சுகாவதி வியூகம், கருணா புண்டரிகம், பிரஞ்யுபாரதமித சதகம் போன்றன இங்குக் குறிக்கத்தக்கன.
பௌத்தத்தின் அடிப்படைகள்
புத்தர் கண்டறிந்த நற்காட்சிகளின் அடிப்படையில் அவரின் பௌத்த சமயக் கொள்கைகள் அவரின் சீடர்களால் உருவாக்கப்பெற்றன. அவற்றில் குறிக்கத்தக்க சில பின்வருமாறு.
புத்தர் நிறுவிய பௌத்த மதம் நான்கு உன்னத உண்மைகளையும், எட்டு (அஷ்டாங்க) மார்க்கங்களையும் அடிப்படையாகக் கொண்டது. உலகில் நிறைந்துள்ள துன்பங்களுக்கு முதுமை, மரணம், பிறவி, மறுபிறவி, சிற்றின்பங்கள், மூவாசைகள். முற்பிறவிகளின் கர்மம், அறியாமை, உடல், உள்ளம் ஆகியவையே காரணம். நன்னெறி(சீலம்) , மனக்கட்டுப்பாடு (சமாதி), அறிவு (பிரக்ஞை) ஆகியவற்றின் அடிப்படையிலான அஷ்டாங்க மார்க்கம் மோட்சமளிக்கும். சரியான பேச்சு, சரியான செயல். அஹிம்சை, திருடாமை, பொய் சொல்லாமை, தகாத பாலுறவு தவிர்த்தல், கள்ளுண்ணாமை, சரியான வாழ்க்கை முறை ஆகியவை நன்னெறிகள். மனத்தில் தவறான எண்ணங்கள் தோன்றாமல் தடுத்தலும், மனம், மெய், மொழி மூலமாகத் தவறுகள் செய்யாமல் இருத்தலும், தியானத்தில் ஈடுபடுதலும் மனக்கட்டுப்பாடு ஆகும். நிஜத்தைச் சரியாக உய்த்துணர்தலும் சுயநலமின்மை, கருணை , பற்றறுத்தல் ஆகியவற்றைப் பற்றிய சரியான சிந்தனைகளும் அறிவு ஆகும். (கே.என். ராமச்சந்திரன், சமண சமய வரலாறும், விஞ்ஞானமும், மெய்ஞ்ஞானமும்,ப. 408)
புத்தருடைய உபதேசங்களை நான்கு சீரிய உண்மைகளாக பௌத்த மரபு கூறுகிறது.(ஆர்யசத்யம்) அவை பொருள்களின் தோற்றம் சார்ந்த கொள்கையுடன் தொடர்புள்ளவை. (பிரதீத்ய-சமுத்பாதம்) உலகத் துன்பங்களுக்கு பன்னிரெண்டு காரணங்கள் இருப்பதாகவும், நிர்வாணம் பற்றியும் நான்கு உண்மைகளில் கூறப்பட்டுள்ளன. (துவாதச நிதானம்) பிரதீத்ய சமுதாயத்தில் உலகின் நிரந்தரமற்ற தன்மை(அநித்யதா வாதம்) ஆத்மா என ஒன்று இல்லை என்பதும் (அனாத்ம வாதம்) இரண்டும் இடம் பெற்றுள்ளன.நான்கு சீரிய உண்மைகளாவன: 1. எல்லாமும் துன்பத்தில் வாழ்ந்தவை 2. துன்பத்திற்கு ஒரு காரணம் உள்ளது. 3. துன்பத்தை அழிக்கமுடியும். 4. முடிவுக்கு ஒரு வழி உள்ளது. (தேவிபிரசாத் சட்டோபத்யாயா,இந்தியத் தத்துவ இயல்) என்ற கருத்து பௌத்த அடிப்படையை விளக்குவதாக உள்ளது.
பௌத்த சமயப் பிரிவுகள்
siragu-budha1
கால வெள்ளத்தில் பௌத்த சமயத்தில் இரு பிரிவுகள் தோன்றின. அவை ஹீனயானம், மகாயானம் என்பனவாகும். ஹீனயான பௌத்தம் புத்த கொள்கையில் சிறிதும் மாறுபடாதது. மகாயான பௌத்தம் புத்தர், போதி சத்துவர் ஆகியோரைச் சிலைகளாக வடித்து அவர்களைக் கடவுளாக வணங்கும் தன்மையது.  இப்பிரிவினர் தவிர,
வைபாடிகர்கள்,
சௌத்திராந்திகர்கள்,
யோகசாரர்கள்,
மாத்யமிகர்கள்
என்ற பிரிவினரும் பௌத்த சமயம் சார் பிரிவினராக விளங்குகின்றனர்.
வைபாடிகர்கள்
காஷ்மீர் பகுதியில் விளைந்த பௌத்த சமயம் தனக்கான தனித்தன்மைகளின் வழியாக வைபாடிகம் என்னும் தனிப்பிரிவாக ஆனது. இவர்கள் காட்சி அளவையாக புற உலகைக் கண்டனர். அபிதம்ம பீடகாவிற்கு விபாஷா என்ற பேருரை செய்யப்பெற்றது. இப்பேருரை செய்யப்பெற்ற காலம் கனிஷ்கர் என்ற அரசரின் காலமாகும். இப்பேருரையின்பால் ஏற்பட்ட ஈர்ப்பின் காரணமாக தோன்றிய பௌத்த சமயம் வைபாடிகம் ஆயிற்று. இவ்வைபாடிகமும் இருவகைப்பட்டதாக அமைந்தது. காஷ்மீரத்து வைபாடிகர், அபராந்தகர்கள்  என்பன அவ்விரு பிரிவுகள் ஆகும். இவற்றில் அபராந்தகர்கள் என்பவர்கள் மேற்கு எல்லை சார்ந்தவர்கள் ஆவர்.
சௌந்திராந்திகர்கள்
குமாரலாதர் என்பவரால் உருவாக்கப்பெற்ற பௌத்த சமயப்பிரிவு சௌந்திராந்திகம் ஆகும். இவர்கள் உலகை கருதல் அளவையால் உணர்ந்தனர்.
யோகசாரம்
கருத்து முதல் கொள்கை, யோகம் பயிலல் ஆகியவற்றினைக் கொண்ட பௌத்தப் பிரிவு யோகசாரம் ஆகும். யோக சாரம் என்பது சமாதி நிலையைக் கூட்டுவிக்கிற அனுபவம் ஆகும். இது விஞ்ஞான வாதம் என்றும் கொள்ளப்பெறுகிறது. மைத்ரேய நாதர் என்பவர் இப்பகுப்பை முறைமை செய்தார்.
மாத்யமிகர்கள்
நாகார்ஜுணர் மூல மாத்யமகக் காரிகை என்ற நூலை எழுதினார். இதனுள் இச்சமயக் கருத்துகள் இடம்பெற்றுள்ளன. இவரின் சீடரான ஆரிய தேவர் சதுசாதிகா என்ற நூலை எழுதினார். மற்றொரு சீடரான சந்திரகீர்த்தி என்பவர் மாத்யமகக் காரிகை பெரிதும் விளக்கம் செய்தார். புத்தர் கண்ட நடுநெறியைப் பின்பற்றுபவர்கள் மாத்யமிகர்கள் ஆவர்.
இவ்வாறு சமயம் என்ற கட்டமைப்பில், பல்கிப் பெருகிப் பரவலாக மக்களிடம் செல்வாக்கு பெற்ற சமயமாக பௌத்த சமயம் விளங்குகிறது. இது தமிழகத்திற்கு கி.மு மூன்றாம் நூற்றாண்டில் வந்திருக்க இயலும் என்று முடிவு காண்கிறார் மயிலை சீனி வேங்கடசாமி (மயிலை சீனி வேங்கடசாமி, பௌத்தமும் தமிழும், ப. 2). அசோகர் காலத்தில் மகிந்தர் என்பவரால் பௌத்தம் சமயம் தமிழகத்தில் பரவச் செய்யப்பெற்றது என்பது ஆராய்ச்சியாளர்களால் ஏற்கப்பெற்ற கருத்தாகும்.
தமிழகத்திற்கு பௌத்த வருகை
தமிழகத்திற்கு பௌத்த மதம் சங்க காலத்திற்கு முன்பே பரவியிருந்திருக்கிறது. பௌத்த சமயக் கருத்துகளைப் பல சங்க இலக்கியப் பாடல்களில் காணமுடிகின்றனது. பக்குடுக்கை நன்கணியார், இளம்போதியார், சங்க வருணர், சிறுவெண்தேரையார், தேரதரன் முதலிய சங்க இலக்கியப் புலவர் தம் பெயர்கள் பௌத்தச் சார்பினவாகும். மோரியர், திகிரி, வம்ப மோரியர் போன்ற குறிப்புகள் சங்க இலக்கியத் தொகுப்பில் காணப்பெறுகின்றன. இதன் காரணமாக சங்க காலத்திலேயே பௌத்த சமயக் கூறுகள் காணப்படுகின்றன என்பது உறுதியாகின்றது. மேலும் சாத்தன் என்ற பெயரை உடைய புலவர்கள் பலர் சங்க இலக்கியத்தில் காணப்பெறுகின்றனர். அவர்களின் பாடல்களும் பௌத்தச் சார்பினைப் பெற்றனவாக அமையத்தக்கன.
புறநானூற்றில் பல பாடல்களில் பௌத்த மதக் கருத்துகள் காணப்படுகின்றன. குறிப்பாக, 360, 363 ஆகிய பாடல்களில் பௌத்தமதக் கருத்துகள் காணப்படுகின்றன.
“பெரிது ஆராச் சிறு சினத்தர்
சில சொல்லால் பல கேள்வியர்
நுண்ணுணாவினாற் பெருங் கொடையா
கலுழ் நனையால் தண் தேறலா
கனி குய்யாற் கொழுந் துவையர்,
தாழ் உழந்து தழூஉ மொழியர்
பயன் உறுப்பப் பலாக்கு ஆற்றி
ஏமமாக இந்நிலம் ஆண்டோர்
சிலரே பெரும் கேள் இனி நாளும்,
பலரே தகை அ.து அறியாதோரே
அன்னோர் செல்வமும் மன்னி நில்லாது
இன்னும் அற்று, அதன் பண்பே அதனால்
நிச்சமும் ஒழுக்கம் முட்டிலை பரிசில்
நச்சுவர் கையின் நிரப்பல் ஓம்புமதி
அச்சுவரப் பாறுஇறை கொண்ட பறந்தலைமாக
கள்ளி போகிய களரி மருங்கின்,
வெள்ளில் நித்த பின்றைக் கள்ளொடு
புல்லகத்து இட்ட சில்லவிழ் வல்சி,
புலையன் ஏவப் புன்மேல் அமருந்துகொண்டு,
ஆழல்வாய்ப் புக்க பின்னம்,
பலர்வாய்த்து இரா அர், பகுத்துஉண்டோரே? (புறநா. 360)
என்ற பாடலில் பௌத்த சமயக் கருத்துகளில் முக்கியமான மூன்று சுட்டப்பெறுகின்றன. செல்வம் நிலையில்லாதது, உயிரில் பொருள், உயிருள் பொருள் இரண்டும் நிலையில்லாதவை, நாளம் ஒழுக்கத்தில் குறைவு படாது வாழவேண்டும்
ஐயாதிச் சிறுவெண்டேரையர்  எழுதிய 563 ஆம் பாடலில் நிலையாமை பற்றிய செய்திகள் இடம் பெற்றுள்ளன.
“இருங்கடல் உடுத்தஇப் பெருங்கண் மாநிலம்
உடைஇலை நடுவணது இடைபிறர்க்கு இன்றித்
தாமே ஆண்ட ஏமம் காவலர்
இடுதிரை மணலிலும் பலரே சுடுபிணக
காடுபதியாகப் போகித், தத்தம்
நாடு பிறர்கொளச் சென்று மாய்ந்தனரே
அதனால் நீயும் கேண்மதி அத்தை வீயாது
உடம்பொடு நின்ற உயிரும் இல்லை
மடங்கல் உண்மை மாயமோ அன்றே
கள்ளி ஏய்ந்த முள்ளியம் புறங்காட்டு
வெள்ளில் போகிய வியலுள் ஆங்கண்,
உப்பிலாஅ அவிப்புழுகல்
கைக்கொண்டு, பிறக்கு நோக்காது,
இழி பிறப்பினோன் ஈயப் பெற்று,
நிலங்கலனாக, இலங்குபலி மிசையும்
இன்னா வைகல் வாரா முன்னே,
செய்ந்நீ முன்னிய வினையே,
முந்நீர் வரைப்பகம் முழுதுடன் துறந்தே”
(புறநா. 363) (மேற்கோள், அறிவுராஜ்., ந. 2013 : 91)
என்ற பாடலில் யாக்கை நிலையாமை, இளமை நிலையாமை போன்றன சுட்டப்பெற்று, துறவு நெறி வலியுறுத்தப்பெறுகிறது.
புறநானூற்றுப் பாடலான
“நாடாகொன்றோ காடாகொன்றோ
அவலா கொன்றோ மிசையா கொன்றோ
எவ்வழி நல்லவர் ஆடவர்
அவ்வழி நல்லை வாழிய நிலனே” (ஒளவையார், புறநானூறு, பாடல்எண்.187)
என்ற பாடல் தம்மபதத்தின் மொழி பெயர்ப்பு என்று ஆய்வாளர்களால் முடிவு கட்டப்பெற்றுள்ளது.
“நாடாக இருந்தாலும் காடாக இருந்தாலும்
பள்ளமாக இருந்தாலும் மேடாக இருந்தாலும்
எங்கே சான்றோர்கள் நடமாடுகின்றார்களோ
அந்த நிலமானது எழில் நலமுடையதாகும்”
என்ற தம்மபதப் பாடல் மேற்காட்டிய பாடலுடன் ஒற்றுமைப் பட்டு நிற்கிறது. அசோகரின் தர்ம சக்கரத்தைப் பற்றிய குறிப்பு புறநானூறு 175 ஆம் பாடலில் சுட்டப்பெற்றுள்ளது. இவ்வாறு புறநானூற்றில் பௌத்த சமயக் கருத்துகள் அடங்கிய பாடல்கள் இருப்பதன் வாயிலாக சங்க காலத்தில் பௌத்தம் நிலைபெற்றிருந்தது என்பதை உணரமுடிகின்றது.
மதுரைக்காஞ்சியில் பௌத்தப்பள்ளி பற்றிய குறிப்பு தரப்பெற்றுள்ளது.
திண்கதிர் மதாணி ஒண்குறு மாக்களை
ஒம்பினர்த் தழீஇத் தாம் புணர்ந்து முயங்கித்
தாதணி தாமரைப் போது பிடித்தாங்கு
தாமும் அவரும் ஓராங்கு விளங்கக்
காமர் கவினிய பேரிளம் பெண்டிர்
பூவினர் புகையினர் தொழுவனர் பழிச்சி
சிறந்து புறங்காக்கும் கடவுள் பள்ளியும்|| (மதுரைக்காஞ்சி, 461- 468)
கணவன், மனைவி, பிள்ளை ஆகிய மூவரும் இணைந்து தாமரைப் பூக்களைப் பறித்துக் கொண்டு பௌத்தப்பள்ளிக்குச் சென்ற காட்சியை மேற்கண்டவாறு மதுரைக்காஞ்சி குறிக்கிறது.
இவ்வகையில் மணிமேகலை காப்பியத்திற்கு முன் காலமான சங்க இலக்கியத்தில் பல்வேறு பௌத்த சமயக் கருத்துகள் இடம் பெற்றுள்ள நிலையில் தமிழக மக்களிடத்தில் பௌத்தமதம் செல்வாக்கு பெற்றிருந்ததை உணரமுடிகின்றது.
பதினெண் கீழ்க்கணக்கு நூல்களில் பரவலாக பௌத்த சமயக் கருத்துகள் விரவி வந்திருப்பதைப் பல ஆய்வாளர்கள் சுட்டியுள்ளனர். சோ.ந. கந்தசாமி, சு.மாதவன் ஆகியோர் தம் கருத்துகள் இங்கு நோக்கத்தக்கன. பாதபீடிகை வணக்கம் வள்ளுவரால் ஏற்கப்பெற்ற பௌத்த வழிபாட்டு நெறியாகும். மேலும் கள்ளுண்ணாமை, காமமின்மை, கொல்லாமை, கள்ளாமை, பொய்யாமை ஆகிய ஐந்து திறக் கோட்பாடுகளையும் வள்ளுவர் தம் நூலில் வலியுறுத்தியுள்ளார். மேலும் தம்மபதக் கருத்துகளான சிற்றினம் சேராமை, பெரியாரைத் துணைகோடல், நீத்தார் பெருமை, அவாவறுத்தல் ஆகியனவும் திருக்குறளில் காட்டப்பெற்றுள்ளன. இதன் காரணமாக திருக்குறள் பௌத்த சமயக் கருத்துகளை உள்வாங்கி அதனை மக்கள் நலத்திற்கேற்ற வகையில் வெளிப்படுத்தியுள்ளது என்பது தெரியவருகிறது.     இன்னாசெய்யாமை, சான்றாண்மை, ஒப்புரவு அறிதல், கூடா ஒழுக்கம் போன்றனவும் பௌத்த சாயல் பெற்றன என்கிறார் மாதவன். இவ்வகையில் திருக்குறளில் பௌத்த கருத்துகள் இடம்பெற்றுள்ளன என்று துணியலாம்.
நாலடியாரில் பௌத்த சமயக் கருத்துக்களான பல் சமய அற ஒருமை, பேதைமை, நிலையாமை, ஐவகை நெறிகள் ஆகியன சுட்டப்பெற்றுள்ளன. சமண சமயத்தவர்களால் எழுதப்பெற்ற போதும் இதனுள் பௌத்த நெறிகளும் காட்டப்பெற்றிருப்பது குறிக்கத்தக்கது. திரிகடுகம்,  ஏலாதி, சிறுபஞ்ச மூலம் ஆகியவற்றிலும் பௌத்த சமய பஞ்சசீலக கொள்கைகள் வலியுறுத்தப்பெற்றுள்ளன.
சங்கம் மருவிய காலத்திற்கு அடுத்த நிலையில்  மணிமேகலைக்கு முன்னதாக எழுந்த காப்பியம் சிலப்பதிகாரம். இதனுள் பௌத்த சமயக் கருத்துகள் படைக்கப்பெற்றுள்ளன. சிலப்பதிகாரத்தில் பௌத்த மும்மணிகளான புத்தம், தருமம், சங்கம் ஆகியன பற்றிய குறிப்பு கிடைக்கிறது.
பணைணைத் தோங்கிய பாசிலைப் போதி
அணிதிகழ் நீழல் அறவோன் திருமொழி
அந்தர சாரிகள் அறைந்தனர் சாற்றும்
இந்திர விகாரம் ஏழுடன் போகி|| ( சிலப்பதிகாரம் 10:11-14)
என்ற நிலையில் பௌத்த மும்மணிகள் சிலப்பதிகாரத்தில் இடம்பெறச் செய்யப்பெற்றுள்ளன. போதி அணிதிகழ் நீழல்அறவோன் என்பது புத்தரைக் குறிப்பதாகும்.  திருமொழி என்பது தருமத்தைக் குறிப்பதாகும். அநதர சாரிகள் என்பது சங்கத்தைக் குறிப்பதாகும்.
கோவலன்  கொலையுண்ட பிறகு, கோவலனின் தந்தை மாசாத்து:வான் தன் செல்வங்கள் அனைத்தையும் பௌத்த நிலையத்திற்கு அளித்தான் என்று இளங்கோவடிவகள் குறிக்கிறார்.
கோவலன் தாதை கொடுந்துயர் எய்தி
மாபெருந் தானமா வான் பொருள் ஈந்தாங்கு
இந்திர விகாரம் ஏழுடன் புக்காங்கு ( சிலப்பதிகாரம் 27: 91-93)
என்ற நிலையில் பௌத்த விகாரம் குறிக்கப்படுகிறது.
மாதவி மணிமேகலையைப் பௌத்த சமயத்திற்கு அளித்தாள் என்பதையும் குறிப்பிடுகிறார் இளங்கோவடிகள்
அணிதிகழ் போதி அறவோன் தன்முன்
மணிமேகலையை மாதவி அளிப்பவும்|| (சிலப்பதிகாரம், 15: 103-104)
என்ற பகுதியில் போதி அறவோன் என்று புத்தர் குறிக்கப்பெறுகிறார். இச்செய்திகள் தவிர காவிரிப்பூம்பட்டிணம், மதுரை, திருத்தங்கால், வஞ்சி ஆகிய ஊர்களில் பௌத்தப் பள்ளிகள் இருந்தன என்று சிலப்பதிகாரம் குறிக்கிறது. மேலும் பௌத்த கதைகளான சிபிச் சக்கரவர்த்தி கதை, மணிமேகலா தெய்வக் கதை போன்றன பற்றிய குறிப்புகளும் சிலப்பதிகாரத்தில் உள்ளன. மேலும் காப்பியத்தில் நிறைவில் வரும் பொது அறங்கள் அனைத்தும் பௌத்தசமய அறங்கள் சார்ந்தனவாகும். இவ்வகையில் சங்க இலக்கியங்களிலும் சிலப்பதிகாரத்திலும் பௌத்த சமயக் குறிப்புகள் கிடைப்பதன் வழியாக சங்க காலத்திலும், சங்கம் மருவிய காலத்திலும், சிலப்பதிகார காலத்திலும் பௌத்தசமயம் தமிழகத்தில் விளங்கிவந்த சமயமாக இருந்தது என்பதை உணரமுடிகின்றது.
இதனைத்தொடர்ந்து சீத்தலைச் சாத்தனார் எழுதிய மணிமேகலையே பௌத்த சமயத்தின் இருப்பை நிலைநிறுத்துகிறது. இதுவே முதன் முதலில் எழுந்த பௌத்த சமய நூலாக அமைகின்றது. இதிலிருந்தே பௌத்த சமய நூல்களின் ஆக்க வளர்ச்சி தொடங்கப்பெறுகிறது.

வெள்ளி, நவம்பர் 25, 2016

கம்பன் கழகம், காரைக்குடி டிசம்பர் (2016) மாதக் கூட்டம்

கம்பன் கழகம், காரைக்குடி
புரவலர் எம்.எ.ஏம். ஆர் முத்தையா (எ) ஐயப்பன் அவர்கள்
அன்புடையீர்
வணக்கம்

கம்பன் புகழ்பாடிக் கன்னித்தமிழ் வளர்க்கும் காரைக்குடி தாய்க் கம்பன் கழக டிசம்பர் மாதத் திருவிழா 10.12.2016 ஆம் தேதி இரண்டாவது சனிக்கிழமை மாலை ஆறுமணிக்கு கல்லுக்கட்டி மேற்கு கிருஷ்ணாக கல்யாண மண்டபத்தில் நிகழ்கின்றது.
கம்பன் கழகக் கொடைஞரான ஆலை அரசர் தனித்தமிழ் வளர்ச்சிக்கு வித்திட்ட ~தமிழ்நாடு| இதழைத்தொடங்கி அதன்ஆசிரியராகவும் விளங்கி அரும்பணி ஆற்றிய கலைத்தந்தை கருமுத்து தியாகராசனார் ஆற்றிய உரைகளின் தொகுப்பு நூல் இவ்விழாவில் அறிமுகம் செய்யப் பெறுகிறது. (இந்நூலைத n;தாகுத்தவர் கருமுத்து தியாகராசனாரின் பெயரர் ஹரிதியாகராசன் ;ஆவார். இதனை வானதிப்பதிகப்பகம் வெளியிட்டுள்ளது.)
அனைவரும் வருக.
நிகழ் நிரல்
இறைவணக்கம் - திருமிகு கவிதா மணிகண்டன்
அவர்கள்
வரவேற்புரை திரு. கம்பன் அடிசூடி அவர்கள்
உரைக் கோவை நூல்வெளியீடு


- தஞ்சாவூர் மூத்த இளவரசர் தகைமிகு
எஸ். பாபாஜி ராஜாசாகேப் போன்ஸ்லே சத்ரபதி அவர்கள்
சிறப்புரை
திருமிகு இளம்பிறை மணிமாறன்அவர்கள்
ஏற்புரை திரு. ஹரி தியாகராசன் அவர்கள்
நன்றியுரை பேரா மு,பழனியப்பன்
கம்பன் புகழ் பருகிக் கன்னித்தமிழ் வளர்க்க அன்பர்கள் யாவரும் வருக
அன்பும் பணிவுமுள்ள
கம்பன் கழகத்தார்
நன்றி
அரு.வே. மாணிக்கவேலு சரசுவதி அறக்கட்டளை அன்னைமெடிக்கல்ஸ், பொன்னமராவதி
நமது செட்டிநாடு இதழ்
திரு ரவி அப்பாசாமி நிர்வாக இயக்குநர், அப்பாசுவாமி ரியல் எஸ்டேட்ஸ்
தி.நகர் சென்னை

புதன், நவம்பர் 23, 2016

9. ஒரு பிடி அவல்






ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் நட்பு என்பது அவசியமாகின்றது. நண்பர்கள் நல்ல துணையாக அமைபவர்கள். நண்பர்களைத் தேர்ந்து பழக வேண்டும்.

வள்ளுவர் நட்பாராய்தல் என்று ஓர் அதிகாரமே அமைத்துள்ளார். நல்ல நண்பர்கள்அமைந்து விட்டால் வாழ்க்கை வளமாகின்றது.

கண்ணனும் குசேலரும் நட்பின் இலக்கணத்திற்குச் சான்றாவார்கள். இவர்களின் நட்பின் திறத்தைப் பெரிதுபட விவரிக்கின்றது குசேலோ பாக்கியானம். இதனை எழுதியவர் தேவராசப்பிள்ளை ஆவார். இவர் மகாவித்வான் மீனாட்சிசுந்தரம் பிள்ளையின் மாணாக்கர். குசேலர் பற்றிய கதை என்பதே குசேலோ பாக்கியானம் என்பதாகும்.

குசேலர் வறுமையின் பிடியில் இருக்கிறார். அவரின் வறுமை போக வழியில்லை. எனவே குசேலரின் மனைவி சுசீலை ஒரு யோசனை செய்கிறாள். குசேலரை அவரின் நண்பரான கண்ணனைப் பார்த்து வரச் சொல்லுகிறாள். கண்ணனும் குசேலரும் இனிய நண்பர்கள். ஒன்றாக ஒரே ஆசிரியரிடத்தில் குருகுலத்தில் இருந்து கற்றவர்கள். கண்ணன் துவராகையின் மன்னனாக இருப்பதால் அவரைக் கண்டு வருவதால் தமது ஏழ்மை மறையும் என்று சுசீலை எண்ணினாள். ஆனால் தன் பிறவி தீர வேண்டும் என்பதற்காகக் குசேலர் கண்ணனைக் காண ஒத்துக் கொள்கிறார். தோழமையுடன் ஏழ்மை பேச அவர் விரும்பவில்லை.

சான்றோர்களை, தம்மிலும் பெரியவர்களைக் காணச் செல்கையில் ஏதேனும் கொண்டு செல்ல வேண்டும் என்பது மரபு. அது கருதி கண்ணனுக்கு எதனைக் கொண்டு செல்லலாம் என்று யோசிக்கிறார் குசேலர். ஏழ்மையிலும் சேமித்து வைத்திருந்த அரிசியை இடித்து அவலாக்கிப் பொருளாகத் தருகிறாள் சுசீலை. அதனைத் தன் கந்தையாடையின் ஒரு புறத்தில் கட்டிக் கொண்டுக் குசேலர் துவாரகையை நோக்கி நடக்கிறார்.

கண்ணன் தன் நண்பன் என்றாலும் அவன் கருணாமூர்த்தி. பிறவியை நீக்கும் பெருங்கடவுள் என்ற நிலையிலேயே துவாரகை மன்னனைக் காணச் செல்கிறார் குசேலர்.

துவராகை வெகுதூரமாக உள்ளது. அவரின் கால்கள் நடந்துச் சோர்வெய்துகின்றன. இரவுப் பொழுதில் தங்க இடம் கிடைக்காது சாலைகளிலேயேப் படுத்து உறங்குகிறார். கல்லும் முள்ளும் கால்களைப் பதம் பார்க்க, காதுகள் அடைக்க, பசி வயிற்றில் நீங்காதிருக்கக் குசேலரின் பயணம் துவாரகையைத் தொடுகிறது. துவராகையைக் கண்டதும் குசேலருக்குக் கண்ணனைக் கண்ட மகிழ்ச்சி. துவாரகை மண்ணில் பதமாக நடக்கிறார். ஒரு சிறு உயிருக்கும் துன்பம் தராத வகையில் பார்த்துப் பார்த்து நடக்கிறார்.

துவராகையின் பெரிய கோட்டைகளைக் கடக்கும் போது அவரின் உடல் சிறுமையடைகிறது. யானை, தேர்காவலாளி ஆகியோரைக் கண்டு ஒதுங்கிப் பதுங்கித் துவாரகைககுள் நுழைகிறார்.

அங்கு மாளிகைகள் வானுயர நிற்கின்றன. அவற்றில் கண்ணன் உருவம் அழகழகாக எழுதப் பெற்றுள்ளன. பல ஓவியங்கள் கண்ணன் நிற்பது போலவே உண்மைத் தன்மையுடன் தோன்றுகின்றன. அவ்வோவியங்களிடத்தில் குசேலர் நின்று கண்ணன் இவனே என்று வணங்குகிறார். மயங்குகிறார். ஒருவாறு தெளிந்துப் பின் துவாரகை அரண்மனைக்குச் சென்று துவாரபாலகர்களிடம் தன் வரவை அறிவிக்கிறார்.



அவர்கள் இவரின் வரவைக் கண்ணனிடம் அறிவிக்கின்றனர். கண்ணன் தன் இளமைக்கால நண்பர் குசேலரை உடனே அழைத்து வரக் கட்டளையிடுகிறான். உடன் அழைத்து வரவில்லை என்றால் தானே வந்து அழைத்து வருவதாகவும் கூறுகிறான். காவலர்கள் ஓடிச்சென்று குசேலரை வணக்கத்துடன் அழைத்து வருகின்றனர்.

தன் நண்பனை மார்பில் அணைத்து உச்சி மோந்து கண்ணன் வரவேற்கிறான். மேலும் அவனைப் பற்றியும் அவன் குடும்பம் பற்றியும் விசாரித்து அறிந்து கொள்கிறான். பின்பு உன் மனைவி உன் பயணத்திற்கு உணவாக ஏதேனும் கொடுத்து அனுப்பியிருப்பார். அதையாவது எனக்குக் கொடு என்று கேட்கிறான்.

குசேலர் பத்திரமாகப் பாதுகாத்து முடிந்து வைத்திருந்த அவலைக் கண்ணனுக்கு அளிக்கிறார். கண்ணன் அந்த அவலில் ஒரு பகுதியை அள்ளி எடுத்து ஒரு கைப்பிடி உண்கிறான்.

அடுத்த கைப்பிடி எடுக்கச் செல்லும் போது கண்ணனின் அருகில் இருந்த ருக்குமணி தேவி அவனின் கையைப் பிடித்துத் தடுத்து நிறுத்தி விடுகிறாள். கண்ணனுக்கு அவளின் உள்குறிப்பு தெரிய வருகிறது. ஆனால் அருகிருப்பவர்களுக்கு எல்லாம் கண்ணனின் கையை ஏன் ருக்குமணி தேவி தடுக்கிறாள் என்பது புரியவில்லை. கணவன் ஆசையுடன் உண்பதைத் தடுப்பது நல்ல மனைவிக்கு அழகா என்று எல்லோரும் எண்ணுகிறார்கள். மனைவி செய்யும் உணவினை விட அந்த அவல் சுவை மிகுந்ததோ என்ற எண்ணத்தில் ருக்மணி தடுத்திருக்கலாமோ என்று இப்போது நாம் நினைக்கலாம். இந்த ஐயத்தை முன் வைத்து, படைப்பாளர் ஒரு அரிய இலக்கியச் சூழலைப் படைக்கிறார்.

நெய்யுடைக் கவளம் கொள்ளும் நெடுங்கடக் களிற்றின் கையைத்
தெய்ய வார்த்து ஓடிவந்தோர் சிறுபிடி பிடித்தல் போன்று
தைய நுண்ணிடைக்க லாபம் அடிச்சிலம்ப ஓடிப்
பொய்யிலான் கையைத் தேவி பொருக்கெனப் பிடித்த தோற்றம்


என்பது ஒரு பாடல். இது மற்றொரு பாடலுடன் இணைந்துக் கருத்து முடிவைப் பெறுகின்றது.

நெய்யொடு இணைந்து உண்பதற்குச் சுவையாக உள்ள அவலினை அடுத்த பிடி எடுத்து உண்ணத் தலைப்படுகிறான் கண்ணன். குசேலன் கொண்டு வந்தது அவல் மட்டுமே. அந்த அவலில் நெய் எவ்வாறு கலந்திருக்க இயலும்? குடிக்கக் கஞ்சியில்லா நிலையில் தன் வறுமை போக்க வெறும் அவலை மட்டுமே சுசீலையால் கொடுத்தனுப்பியிருக்க முடியும். நெய்யிருந்தால் அவள் வீடு சற்று வறுமையற்று இருந்தது என்று கொண்டு விடலாம். ஆனால் வறுமையின் கொடுமையால் வெற்றவல் மட்டுமே துவாரகைக்கு வந்தது. அங்கு குசேலர் என்ற நண்பனின் அன்பு கலந்ததால் நெய் கலந்தது போல அந்த அவல் இனிமை கொண்டு விளங்கியது.

ஒரு பிடியை எடுத்துக் கண்ணன் உண்கிறான். அடுத்த பிடியை எடுக்க அவன் முயன்று எடுத்தும் விடுகிறான். அந்நேரத்தில், அவன் வாய்க்குள் அவல் சென்று விடாமல் தடுக்கிறாள் ருக்மணிதேவி.

யானை ஒன்று தன் உணவை உட்கொள்ளும் நிலையில் துதிக்கையில் ஒரு கவளத்தை எடுத்து விடுகிறது. நிச்சயம் யானையின் துதிக்கைக்குக் கிடைத்த பண்டம் அதன் வாயிலிருந்து தப்ப இயலாது. ஆனால், ஆண் யானை போன்ற கண்ணனின் கையைப் பெண் யானை போன்ற ருக்மணிதேவி மேகலையும் சிலம்பும் கலங்கும்படி ஓடி வந்து, தடுத்து உண்ணவிடாமல் பிடித்து விடுகிறாள். கைக்கு எட்டியது வாய்க்கு எட்டாத கதை இது.

இது தவறில்லையா. நண்பன் கொண்டு வந்த உணவை உண்பதற்கு மற்றொரு நண்பனுக்கு உரிமை இல்லையா? அல்லது அடுத்த பிடியைத் தனக்கு உண்ணத்தரக் கருதி ருக்மணி தடுத்தாளா என்றெல்லாம் இப்பாடலைச் சிந்திக்கலாம். இப்பாடலின் முடிச்சினை அடுத்த பாடல் அவிழ்க்கிறது.

தகதின்று பிடி அவற் கேசகம் கொள்ளாப் பெருஞ்செல்வம்
மிகத்துன்றும் அஃது அல்லாமல் ஒரு பிடி
நகத்தின்று விடுவானேல் நாள் பலவும் அன்னவர்க்கு
தொகத்துன்றும் அடிமையாய்ச் சொற்பணிகள் கடவானாய்
தான் அமர வேண்டும் எனும் தக்க கருத்து உள்ளமர...
செங்கை பிடித்துத் தடுத்தாள்


என்ற பாடல் இந்தச் சிக்கலைத் தீர்க்கிறது.


கண்ணன் ஒரு பிடி அவல் எடுத்து உண்டவுடனேயே குசேலர்க்குப் பற்பல செல்வங்கள் வந்து குவிந்து விட்டன. உலகமே கொள்ளாத அளவிற்கான பெருங்செல்வம் குசேலர் வீட்டில் ஒரு அவல் பிடியை உண்ணதற்கே வந்து சேர்ந்தது. மேலும் ஒரு பிடி அவல் எடுத்து உண்டால் காலம் காலமாகக் குசேலர் வீட்டில் கண்ணன் அடிமையாளாக இருந்துப் பணி செய்யும் அளவிற்குக் குசேலர் வீட்டிற்குச் செல்வம் சென்று சேர்ந்து விடும். எனவே தன் கணவன் நிலை தாழாமல் இருக்க நண்பனுக்குச் செய்த அன்பினைத் தடுக்க முனைந்தாள் ருக்மணிதேவி.

ஒருபிடி அவலை அன்போடு அளித்தவர்க்கு உலகம் கொள்ளாத அளவிற்குச் செல்வம் வந்து சேர்ந்து விடுகிறது. அன்பின் வலிமை அத்தகையது. எச்செயலையும் அன்புடன் செய்ய வேண்டும். கடைசிவரை குசேலர் தன் வறுமை தீர் என்று கண்ணனிடம் வேண்டுகோள் வைக்கவே இல்லை. கண்ணனும் உனக்கு நான் இன்னது அளித்தேன் என்று சொல்லவும் இல்லை. இதுவே நட்பின் பெருமை.
thanks to muthukamalam

சிறுவர் வாய்மொழிப் பாடல்களின் கட்டமைப்பும் வகைகளும்


siragu-children2
நாட்டுப்புறப்பாடல்கள் வாய்மொழியாகவே மக்களிடத்தில் வழங்கி வருகின்றன. இவ்வாய்மொழி இலக்கியங்கள் தற்காலத்தில் பெருமுயற்சிகள் எடுத்து எழுத்துவடிவில் பதிவாக்கம் செய்யப்படுகின்றன. குறிப்பாக நாட்டுப்புற இலக்கிய வகைகளுள் ஒன்றான, சிறுவர் பாடல்கள் தற்காலத்தில் தேய்ந்து அருகி வருகின்றன. இதற்குக் காரணம் சிறுவர்கள் தம்விளையாட்டு எண்ணம் மறக்கப்பெற்று அவற்றிக்கு நேரமும் வாய்ப்பும் இல்லாமல் போனது என்பதே ஆகும். சிறுவர்கள்தம் விளையாட்டு எண்ணம் தொலைக்காட்சி, கணினி விளையாட்டு ஆகியவற்றால் கவரப்பெற்று விளையாட்டு, ஆடல், பாடல், விடுகதை போன்றவற்றிற்கு நேரம் இல்லாமல் போயிற்று. விளையாட்டைக் காண்பவர்களாக மட்டுமே இக்காலக் குழந்தைகள் வளர்ந்து வரும் இவ்வகை குறைவதற்கான காரணம் ஆகும்.
மேலும் பள்ளிகளில் நாட்டுப்புற மரபு சார்ந்த விளையாட்டுக்களுக்கு இடமில்லாமல் இருப்பதும் ஒரு பெருங்குறையாகும். பள்ளிகளில் உலகமயமாக்கப்படுதல் காரணமாக உலக அரங்கில் விளையாடப்படும் விளையாட்டுகள் விளையாடச் சொல்லித்தரப்பெறுகின்றன. இதன் காரணமாக கிராமப்புற விளையாட்டுகள் மறைந்துவருகின்றன. மேலும் கிராமப்புற விளையாட்டு சார்ந்த பாடல்களும் சிறுவர்களால் விளையாடப்படாத காரணத்தினால் அழிவுக்குள்ளாகி வருகின்றன. இருப்பினும் இவற்றில் இருந்துத் தப்பிக் கிடைக்கும் சிறுவர் பாடல்களைத் தொகுப்பது அவற்றை ஆராய்வது என்பது இக்காலத்திற்குத் தேவையான ஒன்றாகும். எதிர்கால சமுதாயத்திற்குத் தமிழகத்தின் மரபு சார் விளையாட்டுக்களை பதிவாக்கம் செய்யும் முயற்சியாகவும் இது விளங்கக் கூடும்.
சிறுவர்கள் பாடிவந்த வாய்மொழிப் பாடல்கள் அவர்களுக்குக் கல்வியறிவு, உலக அறிவு, சமுதாய இணக்கம், பண்பாட்டு அறிவு, பழகும் முறை ஆகியனவற்றைக் கற்றுத்தருவனவாக விளங்குகின்றன. இப்பாடல்கள் சொல், பொருள், தொடை அளவில் எளிமையும் இனிமையும் உடையனவாகும். இவற்றின் பொது அமைப்பு என்பது இவ்வியலின் வாயிலாக வெளிப்படுத்தப்படுகின்றது.
நாட்டுப்புற இலக்கியம் – பொது வரையறைகள்
siragu-children4
நாட்டுப்புறத்து இலக்கியம் நாட்டுப்புற இலக்கியம் ஆகின்றது. இதனைப் பற்றி ஆராயும் இயல் நாட்டுப்புறவியல் ஆகின்றது. தொழிலையும், மொழியையும், சமயத்தையும் பொதுவான அடிப்படைக் கூறுகளாகக் கொண்ட எந்த ஒரு குழுவும் கூட்டமும் நாட்டுப்புறம் (Folk) என்று அழைக்கப்படும் நாட்டுப்புறவியல் என்பது நாட்டுப்புற மக்களின் மரபு வழிப்பட்ட படைப்புகள் (Traditional creations) எனலாம். இவ்வியலுக்குள் இலக்கியம் கலை, பண்பாடு, பழக்க வழக்கங்கள் போன்றவை அடங்கும். நாட்டுப்புற இலக்கியத்தைப் பாடல், கதை, கதைப்பாடல் விடுகதை, பழமொழி என்று ஐந்து வகையாகப் பகுத்துக் கொள்ளலாம்   என்று நாட்டுப்புறத்துக்கும், நாட்டுப்புறவியலுக்கும் விளக்கம் தருகின்றார் சு. சண்முகசுந்தரம்.
ஒரு நாட்டு மக்களின் நாகரிகத்தை, பண்பாட்டை, பழக்க வழக்கங்களை, வரலாற்றை, நாட்டு நடப்பை உண்மையான முறையில் படம் பிடித்துக் காட்டுவதே நாட்டுப்புறவியல் அல்லது நாட்டார் வழக்காற்றியல் எனலாம்என நாட்டுப்புற இலக்கியத்திற்கு விளக்கம் தருகின்றார் எஸ். ஸ்ரீகுமார்.
புராணங்கள், மரபுக்கதைகள், கதைகள், பழமொழிகள், புதிர்கள், கூற்றுக்கள், நம்பிக்கைகள், பழக்க வழக்கங்கள், நாடகங்கள், தனிப்பாடல்கள், இசை, நடனம், கதைப்பாடல்கள், வழிபாடுகள், தெய்வங்கள், சடங்குகள், விழாக்கள், மாய மந்திர வித்தைகள், பில்லி, சூனியங்கள், கலை, கைத்தொழில் ஆகிய அனைத்துக் கூறுகளையும் உள்ளடக்கியப் பொதுச்சொல்லாக நாட்டுப்புற இலக்கியம் அமைகின்றதுஎன்று நாட்டுப்புற இலக்கியம் என்பதற்கான பொருளை வரையறை செய்கின்றனர் ஆய்வாளர்கள்.
கற்றாரைக் காமுறச் செய்யும் பாடல்கள் நிறைந்து நாகரிகம், பண்பாடு, பழக்கவழக்கங்கள், நம்பிக்கைகள் ஆகியவற்றின் கொள்கலமாய் அமைந்ததுவே நாட்டுப்புற இலக்கியம்என்று நாட்டுப்புற இலக்கியத்திற்கு இலக்கணம் வகுக்கிறார் ச.வே. சுப்பிரமணியம்.
தமிழர்தம் பழம் இலக்கியங்கள் பற்றிக் கருத்துத் தெரிவித்துள்ள மு. வரதராசன் தமிழில் பழைய இலக்கியம் தமிழ்நாட்டில் நாட்டுப்புறப் பாடல்களிலிருந்து மலர்ந்த பாடல்கள். அந்தப் பாடல்களின் செய்யுள் வடிவமும், வேறு எந்த மொழியிலிருந்தும் கடன் வாங்கப்பட்டதன்று. அது மக்களிடையே வழங்கி வந்த நாட்டுப்புறப் பாடல்களிலிருந்து வடித்து அமைக்கப்பட்ட வடிவமே என்கிறார்.இக்கருத்தின் வழியாக தமிழக நாட்டுப்புறப்பாடல்கள் தமிழக மக்களின் சொந்த வடிவம் என்றதை அறிந்து கொள்ளமுடிகின்றது.
நாட்டுப்புறவியலின் தன்மை பற்றிய பின்வரும் கருத்து நாட்டுப்புறவியலை இன்னும் விளக்குவதாக உள்ளது. நாட்டுப்புற இலக்கியங்கள் வாய்மொழியாக வாழ்ந்து வருகின்றன. இதனால் எழுதப்பட்டனவாக இருந்தாலும் அவற்றில் நாட்டுப்புறக் கூறுகள்இருப்பின் அவையும் நாட்டுப்புற இலக்கியங்கள் என்றே கருதப்படும். நாட்டுப்புற மக்களுடைய வாழ்க்கையை, எண்ணத்தைப் பிரதிபலிக்கும் எதையும் நாட்டுப்புற மக்கள் ஏற்றுக்கொள்வர். ஏற்றுக் கொண்டால் அது பரவும். நாட்டுப்புற மக்களின் இலக்கியம் என்பது அது பரவும் தன்மையைக் கொண்டே முடிவு செய்யப்படுகின்றதுஎன்று நாட்டுப்புறவியல் என்பது பரவும் தன்மையானது என்பதை இக்கருத்தின் வழி அறியமுடிகின்றது.
நாட்டுப்புற இலக்கியம் தமிழில் எழுந்து வளர்ந்த காலச் சூழலை நாட்டுப்புறவியல் தமிழகத்தில் ஐம்பதுகளில் முகிழ்த்து, அறுபதுகளில் அரும்பி, எழுபதுகளில் போதாகி, எண்பதுகளில் மணம் பரப்பி வருகின்றதுஎன்று இனம் காட்டுவார் ஸ்ரீகுமார். எண்பதிற்குப் பிறகு நாட்டுப்புற ஆய்வுகள் எழுந்து இவ்வியலை வளப்படுத்தி வருகின்றது.
நாட்டுப்புற இலக்கியம் வரலாற்றுச் சான்றாகவும் விளங்குவது என்று அறிஞர்கள் கருதுகின்றனர். தமிழ்ச் சமூகத்தின் முந்தைய இரண்டு நூற்றாண்டுகளின் சமூக வரலாற்றையும், கிராமத்து மண்ணின் இயல்பையும், உணர இந்தப் பாடல்கள் பெரிதும் உதவுகின்றனஎன்ற இந்தக் கருத்து நாட்டுபுற இலக்கியம் வரலாற்று ஆவணமாகத் திகழ்வது என்பதை எடுத்துக்காட்டுகின்றது.
இக்கருத்துக்களால் பின்வரும் முடிவுகளுக்கு வரமுடிகின்றது.
நாட்டுப்புறம் என்பது மொழி, இனம், பண்பாடு போன்றவற்றால் ஒருங்கிணைந்த ஒரு மக்கள் கூட்டத்தைக் குறிப்பது என்றும், அதன் வாய்மொழி இலக்கிய வெளிப்பாடு என்பது பாடல் வடிவில், பாடல் சார்ந்த கதை வடிவில், விடுகதைகள், சொலவடைகள் போன்றனவாக வெளிப்படலாம் என்றும் இவற்றை மொழியியல், உளவியல் போன்ற துறைகள் வழியாக ஆராய்வது என்பது நாட்டுப்புற இயல் ஆய்வு என்பன மேற்கண்ட கருத்துக்களின் அடிப்படையில் பெறப்படும் கருத்துக்களாகும். மேலும் நாட்டுப்புற இலக்கியம் பரவும் தன்மையைப் பெற்றது, அது வரலாற்று ஆவணமாகவும், வரலாற்றுப் பதிவாகவும் கருதும் பெருமைக்கு உரியது என்பதும் மேற்கருத்துகளின் வழிப் பெறப்படுகின்றது.
siragu-children5
நாட்டுப்புற இலக்கியத்தைப் பலவகைப்படுத்தலாம். நாட்டுப்புறப் பாடல்கள் என்பது நாட்டுப்புற இலக்கியத்தின் மிக முக்கியமான பகுப்பாகும். வாயில் பிறந்து, செவிகளில் உலவி, காற்றில் மிதந்து கருத்தில் இனிப்பவை. என்று பிறந்தது, எவரால் பிறந்தது என எடுத்துச் சொல்ல இயலாதது. கிராமத்து மக்களுடன் நெருங்கியத் தொடர்புடையது. நாட்டார் பாடல், பாமரர் பாடல், பரம்பரைப் பாடல், கிராமியப் பாடல், மக்கள் பாடல், என்றெல்லாம் அழைப்பர். நாட்டார் பாடல்கள்கிராமத்து மண்ணின் மணம் கமழ்பவை, காற்றில் மிதப்பவை. ஓசை வடிவில் நின்று கொண்டிருப்பவை. வாழையடி வாழையாக ஒருவர் பாட மற்றவர் கேட்க வந்தவை. இசை சிறகால் கலைவானில் பறந்து கொண்டிருப்பவை. இவற்றில் உணர்ச்சி இருக்கும், ஓசை தவழும், தாளக்கட்டு புரளும். ஆனால் இலக்கண வரம்பற்றவைஎன்று நாட்டுப்புறப்பாடல்களின் இயல்புகளை அறிஞர் சுட்டுவர்.
நாட்டுப்புற மக்களால் பாடப்படும் பாடல்கள் நாட்டுப்புறப்பாடல்கள் ஆகும். நாட்டுப்புறப்பாடல்கள் நாட்டுப்புற மக்களின் வாழ்வோடு பின்னிப் பிணைந்துள்ளன. மனிதனின் பிறப்பு முதல் இறப்பு வரையுள்ள நிகழ்வுகள் நாட்டுப்புறப்பாடலின் பொருளாகின்றனஎன்று நாட்டுப்புறப்பாடல்களுக்கு விளக்கம் அளிக்கின்றார் சு. சக்திவேல்.
கவிதை இலக்கியத்திற்கு என்றுள்ள சம்பிரதாயங்களைச் சற்றும் பொருட்படுத்தாமல் தானே எழுந்து, தான் விரும்பியவாறு வீசும் தென்றல் போலவும், தம் மனம் போல் பொங்கிச் சுரக்கும் தண்சுனை போலவும், சுற்றியிருக்கும் யாரையும் எண்ணாமல் ஏதோ பேசும் மழலைக் குழந்தை போலவும் இயல்பாகப் பொங்கிப் பெருகுவது நாடோடிப்பாடல்என்று நாடோடிப் பாடல்களாக நாட்டுப்புறப்பாடல்களைக் காண்கிறார் சண்முகசுந்தரம்.
நாட்டுப்புறப்பாடல்கள் நெகிழ்ந்த தொடரமைப்பைச் சார்ந்தவை ஆகும். எழுத்திலக்கியத்தைப் போன்று நாட்டுப்புறப்பாடல்களில் எதுகை, மோனை, இயைபு, இரட்டைக்கிளவி ஆகியவற்றைக் காணமுடிகின்றது. நாட்டுப்புறப் பாடல்களுக்கு அடிவரையறை இல்லை என்று நாட்டுப்புறப்பாடல்களின் தன்மைகளை ஆய்வாளர் எடுத்துக்காட்டுகின்றனர்.
இவை தவிர நாட்டுப்புறக் கதைகள், விளையாட்டுகள், விடுகதைகள், சொலவடைகள் போன்ற பல வகைகள் நாட்டுப்புற இலக்கியத்தின்பால் அமைந்துள்ளன.
பல்வேறு அறிஞர்கள் பகுத்த பகுப்புகளை அடிப்படையாக வைத்துக் கொண்டு அனைவரது கருத்துகளும் ஒருங்கே அமையுமாறு நாட்டுப்புற இலக்கிய வகைகளை ஆறு. இராமநாதன் பின்வருமாறு பிரித்துக் கட்டமைத்துள்ளார்.
நாட்டுப்புறப் பாடல்கள்
  1. தாலாட்டு
  2. குழந்தை வளர்ச்சி நிலைப்பாடல்கள்
  3. விளையாட்டுப் பாடல்கள்
  4. தொழிற்பாடல்கள்
  5. வழிபாட்டுப்பாடல்கள்
  6. இரத்தல் பாடல்கள்
  7. இழப்புப் பாடல்கள்
இவை மேலும் பகுப்பிற்கு உள்ளாகின்றன.
தாலாட்டின் வகைகள்
siragu-children6
  1. தாய் பாடுவது
  2. பாட்டி பாடுவது
  3. அத்தை பாடுவது
  4. சகோதரி பாடுவது
  5. செவிலி பாடுவது
குழந்தை வளர்ச்சிநிலைப் பாடல்கள்
  1. தவழல் பாடல்கள்
  2. உண்ணல் பாடல்கள்
  3. சாய்ந்தாடல்
  4. கை வீசல்
  5. கை தட்டல்
  6. அம்புலி
  7. நாப்பயிற்சி
விளையாட்டுப் பாடல்கள்
விளையாட்டுப் பாடல்கள் பொதுவாக இரு வகையில் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. அவை உடற்பயிற்சி விளையாட்டு, வாய்மொழி விளையாட்டு என்பனவாகும். அவற்றிற்கும் உள் பிரிவுகள் உண்டு.
உடற்பயிற்சிப் பாடல்கள்
siragu-children
  1. சடுகுடுப் பாடல்
  2. திம்பிப் பாடல்
  3. கண்ணாமூச்சிப் பாடல்
  4. வெயிலா நிழலாப் பாடல்
  5. ஏழாங்காய்ப் பாடல்
  6. கோலிப் பாடல்
வாய்மொழி விளையாட்டு
  1. வேடிக்கைப் பாடல்கள்
  2. வினா விடைப்பாடல்கள்
தொழிற்பாடல்கள்
தொழிற்பாடல்களிலும் இருவகைகள் உண்டு. அவை 1. வேளாண்மைத் தொழில்கள், வேளாண்மையில்லாத தொழில்கள் என்பனவாகும்.
வேளாண்மைத் தொழில்கள்
  1. ஏர்ப்பாடல்
  2. ஏற்றப்பாடல்
  3. நடவுப்பாடல்
  4. களைவெட்டும் பாடல்
  5. அறுவடைப் பாடல்
  6. பொலி பாடல்
வேளாண்மை இல்லாதத் தொழில்கள்
  1. நெல் குற்றும் பாடல்
  2. சுண்ணாம்பு இடிக்கும் பாடல்
  3. பாரஞ் சுமக்கும் பாடல்
  4. வண்டியோட்டும் பாடல்
  5. மீன்பிடிப்புப் பாடல்கள்
வழிபாட்டுப் பாடல்கள் என்பது அடுத்த வகையாகும். இதுவும் இருவகைப்படும். பெருந்தெய்வ வழிபாடு, சிறுதெய்வ வழிபாடு என இருவகைப்படுகின்றது. இவற்றுள் சிறு தெய்வ வழிபாட்டுப் பாடல்கள்
  1. பூசைப் பாடல்
  2. விளக்குக் கேள்விப் பாடல்
  3. நோன்புப் பாடல்
ஆகிய மூன்று வகைகளாகப் பிரிக்கப்படுகின்றது.
கொண்டாட்டப் படல்கள் என்பது சிறப்பு, பொது என இருவகைப்படுகின்றது.
சிறப்புக் கொண்டாட்டப் பாடல்கள்
  1. சமுதாயக் கொண்டாட்டம்
  2. குடும்பக் கொண்டாட்டம்
என இருவகைப்படுகின்றது.
                சமுதாயக் கொண்டாட்டம் என்ற வகையில்
                                1. சமயந் தொடர்பானவை
                                2.சமயந் தொடர்பற்றவை
என இருவகையாகவும்
                                சமயந்தொடர்பானவையில்
                                1.இந்து சமயம் தொடர்பானவை
                                2. பிற சமயந் தொடர்பானவை
என்று இருவகையாகவும்,
சமயம் தொடர்பற்றவை என்ற பகுப்பில்
  1. பிரச்சார, ஊர்வலப்பாடல்
  2. பிறந்தநாள் விழா ஊர்வலப்பாடல்
என இருவகைகளாகவும் பகுக்கப்படுகின்றன.
குடும்பக் கொண்டாட்டப் பாடல்களில்
  1. காதணிவிழாப் பாடல்
  2. மஞ்சள் நீராட்டு விழாப்பாடல்
  3. வளைகாப்பு விழாப் பாடல்
  4. மணவிழாப் பாடல்
என்ற நான்கு வகையாகவும். இந்நான்கில் மணவிழாப்பாடல் என்பது
  1. நலுங்குப்பாடல்
  2. ஊஞ்சல் பாடல்
  3. சம்பந்தப் பாடல்
என்ற மூவகை படுவதாகவும் பகுக்கப்பெறுகின்றது.
கொண்டாட்டப் பாடல்களில் மற்றொரு வகையான பொது என்ற பிரிவில்
  1. பொதுமக்கள் நிகழ்ச்சிகள்
  2. கலைஞர்களின் நிகழ்ச்சிகள்
என்ற இருவகைப்படுகின்றன.
பொது மக்கள் நிகழ்ச்சிகள் என்பதில்
  1. கும்மிப் பாடல்கள்
  2. கோலாட்டப் பாடல்கள்
ஆகியன அமைகின்றன.
கலைஞர்களின் நிகழ்ச்சிகள் என்ற பகுப்பில்
  1. கதைத்தொடர்பு நிகழ்ச்சிகள்
  2. கதைத் தொடர்பில்லா நிகழ்ச்சிகள்
ஆகிய இரண்டும் அமைகின்றன.
கதைத் தொடர்பு நிகழ்ச்சிகள் என்ற பகுப்பில்
  1. கதைப்பாடல்
  2. வில்லுப் பாடல்
  3. தெருக் கூத்துப்பாடல்
  4. தோல் பொம்மலாட்டப் பாடல்
  5. கொலைச் சிந்து
ஆகியன அமைகின்றன.
                இரத்தல் பாடல்கள் என்ற பகுப்பில்
  1. குடு குடுப்பைப்பாடல்
  2. குறிசொல்லிப் பாடல்
  3. உண்டிப்பிலிகாரர் முதலிய பிச்சைக்காரர் பாடல்
ஆகியன அமைகின்றன.
இழத்தல் பாடல்கள் பல்வேறு பகுப்புகளை உடையதாக உள்ளது. இதன் பொதுப் பிரிவுகள் இரண்டாகும். அவை உயிர் இழப்புப் பாடல்கள், பிற இழப்புப் பாடல்கள் ஆகியனவாகும்.
உயிர் இழப்புப் பாடல்கள் என்பன இருவகைப்படும்.
  1. மகளிர் பாடுவன (ஒப்பாரி)
  2. கலைஞர் பாடுவன
இவற்றில் கலைஞர் பாடுவன மேலும் இருவகைப்படுகின்றன.
  1. மாரடிப்பாடல்
  2. கைலாசப் பாடல்
ஆகியன அவ்விரு வகையினவாகும்.
பிற இழப்புப் பாடல்கள் என்ற பகுப்பில்
  1. உரிமை இழப்புப்பாடல்
  2. பொருள் இழப்புப் பாடல்
  3. மான இழப்புப் பாடல்
  4. உயிர் வாழும் நம்பிக்கை இழப்பு
ஆகிய பாடல்கள் அமைகின்றன.
இவ்வாறு பெருத்த அளவில் நாட்டுப்புறப்பாடல்களை வகைமை செய்து அளித்துள்ளார் ஆறு. இராமநாதன். இவற்றுள் ஒன்று சிறுவர் பாடல்கள் ஆகும். இச்சிறுவர் பாடல்கள் ஆறு.இராமநாதன் கருத்தின்படி குழந்தை வளர்ச்சி நிலைப்பாடல்கள், விளையாட்டுப் பாடல்கள் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் அமைவனவாகும்.
இவ்வகையில் நாட்டுப்புறப் பாடல்கள் என்பது விரிந்த வகைகள், விரிந்த களங்கள் கொண்டது ஆகும். ஒவ்வொரு நாட்டுப்புறத்தின் சிறந்த அடையாளங்கள் இந்நாட்டுப் புறப்பாடல்கள் ஆகும்.
-தொடரும்

thanks to siragu 

வெள்ளி, நவம்பர் 18, 2016

நகரத்தார் தரும சாசனத்தின் வழி அறியலாகும் நகரத்தார் வரலாறு



siragu-nagarathaar2
நகரத்தார்கள் வரலாறு, பெருமை, புகழ், சிறப்பு போன்றவற்றைக் காலந்தோறும் இலக்கியங்கள் பதிவு செய்துவந்துள்ளன. இவை தவிர கல்வெட்டுகள், பட்டயங்கள் போன்றனவும் நகரத்தார் பெருமைகளை வரலாறுகளைக் காட்டுகின்றன. அவற்றைத் தொகுத்து நகரத்தார் வரலாற்றினைத் தகுந்த முறையில் கட்டமைக்க வேண்டியுள்ளது. அதன் ஒரு பகுதியாக நகரத்தார் அறப்பட்டயம் ஒன்றில் குறிக்கப்பெற்றுள்ள நகரத்தார் பெருமைகளை, வரலாறுகளை இக்கட்டுரை எடுத்துரைக்கின்றது.
நகரத்தார் அறப்பட்டயங்கள் என்ற நூல் கோவிலூர் ஆதீனத்தால் தற்போது வெளியிடப்பெற்றுள்ளது. இந்நூலில் இடம்பெற்றுள்ள வ.சுப. மாணிக்கம் அவர்களின் பதிப்புரை குறிக்கத்தக்கது. பல செய்திகளை, ஆய்வுக்கண்களை இப்பதிப்புரை திறந்து வைக்கின்றது.
siragu-nagarathaar6
கி.பி. 1600 முதல் அதாவது பதினாறாம் நூற்றாண்டு முதல் 1800ஆம் ஆண்டு அதாவது பதினெட்டாம் நூற்றாண்டு வரை சில அறச் செயல்களைக் குறிப்பாக பழனி பாதயாத்திரை குறித்தான தகவல்களைப் பட்டயங்களாக நகரத்தார் எழுதிக் கொண்டுள்ளனர். இப்பட்டயங்களில் குறிப்பிட்டபடியே இன்றுவரை பழனி பாதயாத்திரை நடைபெற்று வருகிறது என்பது  குறிப்பிடத்தக்கது. ஓலைச்சுவடிகளில் எழுதப்பெற்ற இத்தகவல்கள் அடங்கிய தொகுப்பு பல நிலையில் அச்சாக்கம் பெற்று மீளவும் கோவிலூர் ஆதீனத்தால் வெளியிடப்பெற்றுள்ளது.
இப்பட்டயங்களில் பல செய்திகள் இடம்பெற்றுள்ளன. அவற்றில் நகரத்தார் பற்றிய வரலாறுகளை மட்டும் எடுத்துரைக்கும் நிலையில் இக்கட்டுரை அமைகிறது.
‘‘நகரச் சாசன அட்டவணை’’ என்ற தலைப்பிட்ட பகுதியில் இடம்பெற்றுள்ள நகரத்தார் தர்ம சாசனம் என்ற சாசனத்தில் முதல் பகுதியில் உள்ள  பட்டயத்தில் இடம்பெற்றுள்ள நகரத்தார் பெருமைகள் பின்வருமாறு.
siragu-nagarathaar5
சோழ மண்டலமாகிய காவேரிப் பூம்பட்டிணத்தில் பிறந்தவர்கள்
சோழ நாட்டில் உள்ள காவிரிப்பூம்பட்டிணம் என்ற இடத்தைப் பூர்வீகமாகக் கொண்டவர்கள் நகரத்தார்கள்.
உயுரு வன வணிகர்
‘உயுரு’ என்பது விலாமிச்சை என்ற செடியைக் குறிக்கும். இச்செடியின் வேர் மணமுள்ளதாக இருக்கும். தற்போது வாசனைக்காகப்  பயன்படுத்தும் வெட்டிவேர் வேறு, இதுவேறு. விலாமிச்சை என்ற செடிகள் அடர்ந்த வனத்தில் இருந்த வணிகர்கள் நகரத்தார்கள் என்று அறியமுடிகிறது.
Asian Civilization Museum
மகாமகுட வணிகர்
தலையில் மகுடம் சூடிக்கொள்ளும் உரிமை நகரத்தார்களுக்கு இருந்ததால் இவர்கள் மகுட வைசியர்கள் என்று அழைக்கப்பெற்றனர்.
நாகலோகத்தில் றெற்றின வணிகர்
ஒரு காலத்தில் நாகலோகத்தில் இருந்த வணிகர்கள் நகரத்தார்கள் ஆவர். அதனை இத்தொடர் குறிப்பிடுகிறது. இத்தொடரில் உள்ள ‘‘றெற்றின’’ என்பதைத் ‘‘தெற்றின’’ என்று பொருள் கொண்டால் நாகலோகத்தில் சற்று இடறுதல் ஏற்பட்டு குடிபெயர்ந்த வணிகர்கள் நகரத்தார்கள் ஆவர் என்ற வரலாறு தெரியவரும்.
தங்கமேருறை கண்டவர்கள்
தங்க மயமான மேரு மலையை மதிப்பிட்டவர்கள் நகரத்தார்கள்.
மதயானையை நிறை கண்டவர்கள்
மதம் பிடித்த யானையின் எடையைக் கண்டறிந்தவர்கள் நகரத்தார்கள் என்று இத்தொடருக்குப் பொருள் சொல்ல இயலும்.
இந்த இரண்டு பெருமைகளுக்கும் மற்றொரு சான்று உள்ளது. பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த முத்துக்குட்டிப்புலவர் என்பவர் பெரிய கருப்பண்ண சாமியைப் போற்றி ஒரு பாடல் பாடியுள்ளார். இம்முத்துக்குட்டிப் புலவர் நாட்டரசன் கோட்டை கண்ணுடைய நாயகியைப் போற்றி ஒரு பள்ளு இலக்கியம் பாடியுள்ளார். இவர் பவுசை என்ற ஊரில் உள்ள கருப்பண்ணசாமியை ஒரு பாடலில் போற்றுகிறார். அதில் இடம்பெறும் நகரத்தார் பெருமைகள் பின்வருமாறு.
‘‘வீறாக மதயானை நிறைகண்ட வணிசேகர்
மேருவை உரைத்து அறிந்தோர்
மிக்க தெய்வங்கள் குருதாய் தந்தை அல்லாமல்
வேந்தரைக் கும்பிடதோர்
மாறாகப் புகழ்பெற்ற எழுநகர் மரபுள்ள
வணிகர் நகரப் பிரதாபர்’’
என்ற அடிகளில் நகரத்தார் பெருமைகளை முத்துக்குட்டிப்புலவர் குறிப்பிடுகின்றார். இப்பாடலடிகளிலும் மதயானையை அளந்து சொன்ன பெருமையும், மேரு மலையின் தரத்தினை அளந்து சொன்ன பெருமையும் இடம்பெற்றுள்ளது.
முக்கியமாக வேந்தரைத் தொழாதவர்கள் நகரத்தார்கள் என்பதும். அவர்கள் பெற்றோர் மீதும், குருநாதர் மீதும் பற்றுடையவர்கள் என்பதும் இப்பாடல்வழி தெரியவருகிறது.
siragu-nagarathaar3
காவேரியைப் பஞ்சால் அடைத்தவர்கள்
காவிரி ஆற்றின் பெருக்கத்தைப் பஞ்சு கொண்டு அடைத்துத் தன்னைக் காப்பாற்றிய பெருமை மிக்கவர்கள் நகரத்தார்கள். இதன் காரணமாக பஞ்சு வணிகத் தொடர்பும் வெள்ளத்தைக் கட்டுப்படுத்தும் ஆற்றலும் நகரத்தாரிடம் இருந்தது என்பதை அறியமுடிகிறது.
ஔவை தன்தமிழுக்குப் பொற்பாடகம் கொடுத்தவர்கள்
நகரத்தார்களின் தமிழ் மீதான பற்று இத்தொடரில் வெளிப்படுகிறது. ஔவையாரின் தமிழுக்கு பொன்குடம் கொடுத்தவர்கள் நகரத்தார்கள் என்பது இத்தொடரின் பொருள்.
‘மடிச்சீலை பெருக’ வென்று வாழ்த்தி வரம் பெற்றவர்கள்
மடிச் சீலை என்ற தொடர் மடியில் வைத்திருக்கும் பணப்பை என்று பொருள்படும். பணப்பை பெருகவேண்டும் என்று வரம் பெற்றவர்கள் நகரத்தார்கள் என்பது இதனால் பெறப்படும் கருத்தாகும். சீலை என்ற வழக்கு இன்னும் நகரத்தார் தம் பேச்சுவழக்கில் உள்ளது.
கம்பனார் கோவிலைக் கனகத்தால் மேய்ந்தவர்கள்
கம்பனார் என்ற சொல் கச்சி ஏகம்பனே என்ற பட்டினத்தார் பாடலடியை அடியொற்றிப் பார்க்கும் நிலையில் காஞ்சிபுரத்தில் உள்ள ஏகாம்பரநாதர் கோவிலைக் குறிப்பதாகும். இக்கோவிலுக்குப் பொன்னால் ஓடு வேய்ந்தவர்கள் நகரத்தார்கள் என்பது குறிக்கத்தக்கது. தொண்டை மண்டலத்தில் காஞ்சிபுரத்தில் சில காலம் வாழ்ந்தவர்கள் நகரத்தார்கள் என்பது இக்குறிப்பின்வழி வெளிப்படுகிறது.
மேலும் பல பெருமைகள் நகரத்தார்களுக்கு உண்டு. நகரத்தார்கள் பவளத்தால் கல்யாண வாசலுக்குக் கால் நாட்டும் உரிமை பெற்றவர்கள். இவர்கள் தண்ணீர் கயிறுக்குத் தங்கக்கயிறு போட்டவர்கள். அதாவது தண்ணீர் பற்றாக்குறை உள்ள இராமநாதபுரப்பகுதிகளுக்கு வந்தபோது தண்ணீரின் இன்றியமையாமை கருதி தங்கக்கயிறு போட்டுத் தண்ணீர் இழுத்தவர்கள் நகரத்தார்கள் என்று புரிந்து கொள்ளவேண்டும்.
சோழ மண்டலத்தில் வேந்தர்களுக்கு முடி சூட்டும் உரிமை பெற்றவர்கள் நகரத்தார்கள். இவர்களின் கொடி- சிங்கக்கொடி. சிங்காதனத்தில் இவர்கள் அமர உரிமை உண்டு. சீரக மாலை இவர்கள் அணிந்து கொள்ளும் மாலையாகும். வெள்ளை யானை இவர்களின் வாகனம். பாண்டிய மன்னன் தன் நாட்டிற்கு இவர்களை அழைத்தபோது பொன்னால் செய்யப்பட்ட தேர் ஏறி வந்தவர்கள் இவர்கள்.
o    கல்வாச நாடாகிய இளசைநகர் (இளையாற்றங்குடி) தன்னில் பூவசியறாக வந்தவர்கள். (இளையாற்றங்குடியில் முதன்முதலில் குடியேறியவர்கள்)
o    குலசேகரபுரத்தைச் சார்ந்தவர்கள்.
o    தேனாறு உடையவர்கள்
o    பாண்டி நாட்டு ஆச்சாரியர் பதம் போற்றுபவர்கள்.
o    திருப்புனல்வாசல் தேசிகனைப் பணிபவர்கள்
o    கல்வாச நாடு, 2. நேமமனாடு, 3. கேரள சிங்கவளநாடு, 4.பிரமமூர் நாட்டில் வீரபாண்டியபுரம் பெருந்திருவான கேரள சிங்க வளநாடு 5. வீரபாண்டிபுரம், 6. மருதாந்தபுரம் 7. சீர் குளத்தூர், 8. பிரம்பூர் நாட்டில் சூடாமணிபுரம், 9 கானாடு  ஆகிய ஒன்பது நாடுகளில் தற்போது வாழ்பவர்கள்.
o    ஏழு கோவில்கள் உடையவர்கள். (ஒன்பது கோயில்கள் என்பது பின்னால் தோன்றியது. முதலில் ஏழு கோயில்கள் மட்டுமே நகரத்தார்களுக்கு உரியது)
o    இருபத்தியிரண்டு கோத்திரம் உடையவர்கள்
1.    ஒக்கூருடையான்.
2.    பேருமாரூருடையான்.
3.    கிங்கினிக் கூருடையான்.
4.    பட்டணசாமி கழனிவாசல் உடையான்
5.    திருவேட்பூருடையான்
6.    திருவப்பூருடையான்.
7.    இன்னலமுடையான்.
8.    ஏழகப் பெருந்திருஉடையான்
9.    குளத்தூருடையான்
10.    பெருகுளத்தூருடையான்
11.    மண்ணூருடையான்
12.    உறையூர் உடையான்
13.    மணலூர் உடையான்
14.    குளத்தூருடையான்.
15.    கண்ணூருடையான்
16.    அருமிபாக்கூருடையான்
17.    கரும்பூருடையான்
18.    புகலிடம் கொடுத்த பட்டணமுடையோர்
முதலான கோத்திரங்கள் நகரத்தாருக்கு உரியன. (இருபத்தியிரண்டு என்ற குறிப்பில் கிடைப்பன பதினெட்டு மட்டுமே) இச்செய்திகள் அனைத்தையும் இப்பட்டயம் குறிப்பிடுகிறது.
இப்பட்டயம் பழனி பாதயாத்திரை பற்றிய குறிப்புகளைத் தருகிறது என்றாலும் அதில் குறிக்கத்தக்க அளவில் நகரத்தார் குலப் பெருமையை எடுத்துரைத்துள்ளது. இப்பகுதிகள் நகரத்தார் வரலாறாகக் கொள்ளத்தக்கன. இவற்றில் உள்ள செய்திகளைச் சான்றுகள்தேடி நிறுவவேண்டுவது அவசியமாகும்.
http://siragu.com/?p=22225

ஞாயிறு, நவம்பர் 13, 2016

காரைக்குடி கம்பன் கழகத்தின் ;நவம்பர் மாதக் கூட்டம் 2016

காரைக்குடி கம்பன் கழகத்தின் ;நவம்பர் மாதக் கூட்டம் வெகு சிறப்புடன் இன்று நடைபெற்றது. கோட்டையூர் கவிதாயினி வள்ளி முத்தையா அவர்கள் எழுதிய எம்.எஸ். பிள்ளைத்தமிழ் நூலை இசைவாணர் நித்யஸ்ரீ மகாதேவன் வெளியிட புதுக்கோட்டை பாரதி பாபு அவர்கள் பெற்றுக்கொண்டு பிள்ளைத்தமிழ் நூலை அறிமுகம் செய்தார்கள். வெளியிட்டு நித்ய ஸ்ரீ அவர்கள் சிறப்பானதொரு இசையுரையை வழங்கினார். வள்ளி முத்தையா அவர்கள் எழுதிய காப்புப் பாடலில் n;தாடங்கி எம்எஸ் அவர்களின் கிருஷ்கானத்துடன் நிறைவுசெய்தார்கள். எப்படிப் பாடினரோ என்ற த

























லைப்பில் திருச்சி விஜயசுந்தரி அவர்கள் எம்.எஸ் பற்றி சிறப்புரையாற்றினார். முன்னதாக செல்வி கவிதா அவர்கள் எம்.எஸ். நினைவாக அவர்தம் பாடல்களைப் பாடினார். சிகப்பி இல்லத்தின் மூத்த வளங்களுள் ஒருவரான சிறுகூடல் பட்டி முத்தாத்தாள் ஆச்சி அவர்கள் கந்தனைப் பாராட்டிப் பாடல்கள் பாடினார்கள். மிகஅதிகமான அளவில் இன்றைக்கு காரைக்குடி பெருமக்கள் வருகைதந்திருந்தனர். கார்கள் நிற்க இடமில்லாமல் வெளிpயிடங்களில் நிறுத்தப்பெற்றன. எம்எஸ் பிள்ளைத்தமிழ் இருபது ரூபாய் விலையில் கிடைக்கிறது. இப்புகைப்படங்களில் சில முக்கியமான நிகழ்வுகளைப் படம்பிடித்துள்ளேன் காரைக்குடி அழகப்பா பல்கலைகயின் முன்னைப் பதிவாளர் மாணிக்கவாசகம் அவர்களை பதிவரங்க முகப்பில் கம்பன் கழகப் பதிவேட்டில் பதிவு செய்ய வைத்துள்ளோம். பதிவாளரையே பதிய வைக்கச் செய்த பெருமை எங்களைச்சாரும்.
காசிஸ்ரீ அருசோ அவர்கள் இந்நிகழ்ச்சிக்கு வருகைதந்தார். அன்னாரின் நிகழ்ச்சிகளை ஒத்தி வைத்துவிட்டு வருகைதந்ததுமிக்க மகிழ்ச்சியை அளிக்கிறது. இராம இராமநாதன் அவர்களும் வருகைதந்திருந்தார். ஊட்டி கல்லூரியின் முன்னைப் பேராசிரியர் மாணிக்கவாசகம், அழகப்பா கல்லூரி மு;ன்னைப் பேராசிரியர் கதி கணேசன் , அழகப்பா பல்ககைலயின் பாலசுப்பிரமணியம், செந்தமிழ்ப்பாவை ஆகியோரின் வருகையும் குறிக்கத்தக்கது,

வியாழன், நவம்பர் 03, 2016

8. சிவபெருமான் ஆடிய வையை ஆடல்




8. சிவபெருமான் ஆடிய வையை ஆடல்

சிவபெருமான் ஆடிய திருவிளையாடல் அறுபத்துநான்கு ஆகும். இதனைத் திருவிளையாடல் புராணம் அழகிய பாடல்களாகப் பதிவு செய்துள்ளது. பரஞ்சோதியார் பாடிய திருவிளையாடல் புராணம் 3362 பாடல்களை உடையது. திருவிளையாடல் புராணப் பாடல்கள் எளிமையும் இனிமையும் நிரம்பின. ஆரம்ப நிலையில் தமிழ் படிக்க முயல்பவர்கள் கூட இப்புராணத்தைப் படித்து இன்புற இயலும். அந்த அளவிற்கு எளிமைத் தமிழ்நடை கொண்டது திருவிளையாடல் புராணம்.

ஆண்டவன் ஆடிய ஒவ்வொரு திருவிளையாட்டும் ஒவ்வொரு வகையில் சிறந்தது. வந்திக் கிழவிக்காக வைகைக்கரையை அடைக்கச் சென்ற திருவிளையாட்டு சொல்லவும், ரசிக்கவும் இனிமை உடையது. மண் சுமந்த படலம் என்ற பெயரில் அமைந்துள்ள இத்திருவிளையாட்டு மிகவும் சிறப்பானது.

வைகை ஆறு பெருக்கெடுத்து ஓடுகிறது. அதன் வெள்ளம் அளவு கடந்து மதுரைக்குள் பாய்ந்து மதுரை மக்களைத் துன்பத்தில் ஆழ்த்தியது.

இதன் காரணமாக மதுரை மக்கள் அனைவரையும் வைகை ஆற்றின் கரையைப் பலப்படுத்தச் சொல்லி ஆணையிடுகிறான் அரசன். வீடுகளில் இருந்த ஆண்மக்கள் ஒவ்வொருவரும் இப்பணியில் ஈடுபட்டு மதுரையைக் காக்க முனைகின்றனர். வீட்டில் ஆண்மக்கள் இல்லாதவர்கள் கூலியாளை அழைத்துத் தமக்கு ஒதுக்கப் பெற்ற இடத்தைப் பலப்படுத்த முனைகின்றனர். அன்று கூலியாள்களும் கிடைக்கவில்லை.

வந்திக் கிழவிக்கு கணவன் இல்லை, குழந்தைகள் இல்லை, உறவினர் இல்லை, நட்புடையோர் இல்லை, மற்றவர்கள் இல்லை, எனவே, அவள் கரையை அடைக்க வழி காணாது தவித்தாள். தன் தவிப்பை மதுரைச் சொக்கநாதரிடம் அவள் முறையிட்டாள்.

“பிட்டு விற்று உண்டு வாழும் பேதையேன் இடும்பை என்பது
எட்டுணையேனும் இன்றி இரவி எங்கு எழுகென்றிருந்த நான்
மட்டு நின்னருளால் இங்குவைகினேன் இன்று வந்து
விட்டதோ இடையூறு ஐயமீனவன் ஆணையினாலே”


என்று அவள் கலங்குகிறாள்.

மதுரையில் எக்கவலையும் இல்லாமல் சொக்கநாதர் அருளால் பிட்டு விற்றுக் கொண்டே பிழைத்து வந்த வந்திக் கிழவியின் வாழ்வு நேற்று வரை இனிதாகத்தான் இருந்தது. சூரியன் எந்தப்பக்கம் உதித்தால் எனக்கென்ன என்று கவலைப்படாமல் இருந்த இக்கிழவியின் வாழ்வில் இன்று துன்பம் வந்தது. மீன் கொடியை உடைய பாண்டியனின் வெள்ளம் தடுக்கும் ஆணையால் கரை அடைக்க ஆள் இல்லாததால் துன்பம் வந்து சேர்ந்தது. மதுரை நாயகனே நீயே இத்துன்பத்தைத் தீர்ப்பாய்” என்று வந்திக் கிழவி இறைவனிடம் வேண்டினாள். இவளின் வருத்த மொழிகள் சிவபெருமானை எட்டின. அவர் தானே கூலியாளாக மண் சுமக்கக் கிளம்பினார். கசங்கிய அழுக்கேறிய ஆடை, தலையில் சிம்மாடு, அதன் மீது கவிழ்க்கப்பட்ட கூடை, தோளில் மழுங்கிய மண்வெட்டி என்ற கோலத்தில் இறைவன் மதுரை வீதியில் கூலியாளாக வந்தான். வந்தவன் இறைவன் கூலி கொடுத்து என்னை வேலைக்கு எடுத்துக் கொள்பவர் யாராவது இங்குஉண்டா? என்று கூறிக் கொண்டே வந்தார். இந்தச் சொற்கள் அமுதம் என வந்தியின் காதுகளில் விழுந்தன. அவள் மகிழ்ந்தாள். குழந்தை பெறாதவள் குழந்தையைப் பெற்றது போலக் கூலியாள் ஒருவனைக் கண்டு மகிழ்ந்தாள். கூலிக்குப் பதிலாகப் பிட்டு தருவதாக உடன்படிக்கை ஏற்பட்டது. தாய்ப்பால் அமுதம் போன்று இருந்த பிட்டினை வந்திக்கிழவி தர வயிறு நிறைய உண்டார் கூலியாளாகிய பெருமான். உண்ணும் பொழுது தான் உண்ணும் உணவு சோமசுந்தரப் பெருமானுக்கு உரியது என்று சொல்லிக் கொண்டார். இதன் பின் அவர் கரையை அடைக்க வேண்டிய இடம் காட்டப் பெற்றது. தான் வந்தியின் கூலியாள் என்பதைப் பதிவு செய்துவிட்டு அவர் கரையை அடைக்க முனைந்தார். அப்போது அவர் ஆடிய திருவிளையாட்டு எல்லாத் திருவிiளாயடல்களையும் விட நகைச்சுவை தருவது. கரையை அடைக்க வந்தவர், அந்தத் தொழிலைச் செய்யாமல் என்னென்னவோ செய்தார். அவற்றைப் பரஞ்சோதி முனிவர்அழகாகக் காட்டுகிறார்.

“வெட்டுவார் மண்ணைமூடி மேல்வைப்பார் பாரமெனக்
கொட்டுவார் குறைத்தெடுத்துக் கொடுபோவார் சுமடுவிழத்
தட்டுவார் சுமையிறக்கி எடுத்ததனைத் தலைபடியக்
கட்டுவார் உடன்சுமந்து கொடுபோவார் கரைசொரிவார்”


அந்தக் கூலியாள் மண்ணை வெட்டுகிறார். பின்பு தட்டில் அம்மண்ணை அள்ளுவார். அதனைத் தலையில் வைப்பார். பாரம் அதிகமாக இருக்கிறது என்று தட்டைக் கீழே இறக்கி மண்ணைக் கொஞ்சம் தள்ளுவர். மீண்டும் எடுத்து வைக்க முயலுவார். அப்போது தலையில் இருந்த சும்மாடு கீழே விழுந்துவிடும். அவர் சும்மாட்டைச் சரி செய்வார். அதன் பின் மண்தட்டை எடுத்துத் தலையில் வைப்பார். சற்று தூரம் நடப்பார். கொண்டு போய் மண்ணைக் கொட்டியதாகப் பேர் செய்வார்.

இப்படியே ஒருமுறை, இருமுறைதான் மண்ணைக் கொட்டியிருப்பார். அதற்குள் இவருக்குச் சோர்வு வந்துவிடுகிறது. பக்கத்தில் இருந்த ஆலமரத்தின் அடியில் படுத்து உறங்க ஆரம்பித்து விட்டார். சிறிது கண்ணயர்ந்தார். இது ஆலமரத்தடியில் தட்சிணாமூர்த்தி பிரான் நிட்டையில் இருந்த தோற்றம் போல இருந்தது. உடன் இருந்தவர்கள் சனகாதி முனிவர்கள் போல் காட்சி தந்தனர். இவரின் யோக நிட்டைக்கு இடையூறு செய்யாமல் அவர்கள் மௌனமாக வேலை பார்த்தனர். உறங்கிய தட்சிணாமூர்த்திப் பிரான் பின்பு எழுந்தார். மீளவும் பசிப்பது போலிருந்தது. உடனே வந்திக் கிழவி இருந்த இடத்திற்குச் சென்று, பிட்டை வாங்கிக் கேட்டு உண்டார். மீளவும் வெட்டும் பணியைத் தொடங்கினார்.

இப்போது வேறு திருவிளையாட்டை ஆரம்பிக்கிறார்.

“எடுத்த மண்கூடையோடும் இடறி வீழ்வார் போல் ஆற்றின்
மடுத்திட வீழ்வார் நீத்திவல்லை போய்க் கூடைதள்ளி
எடுத்து அகன்கரை மேல்ஏறி அடித்தடித்து ஈரம்போக்கித்
தொடுத்த கட்டவிழ்ப்பார் மீளத்துன்னுவர் தொடுவர் மண்ணை”


மண்கூடையோடு சென்றவர் விழுபவர் போல விழுந்தார். இதன்காரணமாக வையைஆற்றில் மண்கூடை வெள்ளத்தில் அடித்துச் செல்லப்படுகிறது. உடனே அதனைக் கைப்பற்ற அந்தக்கூலியாள் நீச்சலடித்துச் செல்கிறார். கூடையை ஒரு வழியாகக் கைப்பற்றி விடுகிறார். அந்தக் கூடையைக் கரைக்குக் கொண்டுவந்து அதன் ஈரம் போகும்படி மணலில் அடிக்கிறார். இதன் காரணமாக மண்சுமக்கும் கூடையின் கட்டுகள் நெகிழ்கின்றன. அதனை இறுக்கக் கட்டும் வேலையைப் பார்க்கிறார். பிறகு மண்ணைத் தொடலாமா வேண்டாமா என்று யோசித்து நிற்பார்.


மண்சுமக்கும் கூடையைச் சரி செய்தாகிவிட்டது. அடுத்து எதைச் சரி செய்யலாம் என்று அவர் மனம் எண்ணுகிறது. மண்வெட்டியைச் சரி செய்கிறார். மண்வெட்டியைச் சுழற்றுகிறார். மண்வெட்டியின் ஆப்பினை அசைத்துப் பிடுங்கி மீளவும் அடிக்கிறார். இதற்குள் பசி வந்து விடுகிறது. மடியில் கட்டி வைத்திருந்த பிட்டினை எடுத்து உண்கிறார். அருகிருந்தவர்களுக்கும் அந்தப் பிட்டினைத் தந்து அவர்களின் வேலையையும் கெடுக்கிறார். இப்படி எல்லா வேலைகளும் நடைபெறுகின்றன. ஆனால் கரை அடைக்கும் வேலை மட்டும் நடைபெறவில்லை. வந்திக் கிழவியின் கரை அடைக்கப்படவில்லையே என்று கணக்காளர்கள் கேட்கும் நிலையில் இவர் அசையாது சும்மா நிற்கிறார். இதனைக் கண்ட அவர்கள் மிரளுகிறார்கள்.

“பித்தனோ இவன்தான் என்பார் அல்லது பேய்கோட்பட்ட
எத்தனோ இவன்தான் என்பார் வந்தியை அலைப்பான் வந்த
எத்தனோ இவன்தான் என்பார் இந்திரசாலம் காட்டும்
சித்தனோ இவன்தான்என்பார் ஆரென்று தெளியோமென்பார்”


மண்அள்ள வந்த கூலியாள் பித்தனா, பேய் பிடித்தவனா, வந்திக் கிழவியை எத்திப் பிழைக்க வந்தவனா, அல்லது இந்திரவித்தை செய்யும் சித்தனா யார் என்று அவர்களுக்த்தெரியவில்லை. உங்களுக்காவது தெரிகிறதா. வந்தவர் யார் என்று...?
thanks to muthukamalam