சனி, அக்டோபர் 31, 2020

அறிஞர் ந. சுப்பு ரெட்டியார் அவர்களின் 105 ஆம் ஆண்டு அகவை நாள் சிறப்பு பொழிவு கம்பனில் உருக்காட்சிகள்

 கம்பனில் உருக்காட்சிகள்  காணொளியைக் காண பின்வரும்தொடுப்பினை இயக்குக. 


தேம்பாவணியில் அறக்கருத்துகள் முனைவர் மு.பழனியப்பன்


siragu thembavani1

தமிழ்மொழி இலக்கியங்கள் அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்ற நான்கு பொருள்களை வெளிப்படுத்துவனவாகும். இந்நால்வகைப் பொருள்களையும் அடிப்படையாகக் கொண்டு பண்டைக்காலம் முதல் இன்றைய காலம் வரை தோன்றிய இலக்கியங்கள் அவ்வக்காலச் சூழல்களை விளக்குவனவாக அமைந்தன. தமிழ்ச் சமுதாயததின் நாகரீகத்தையும், வாழ்வியல் முறைமைகளையும் எடுத்துக்காட்டுவனவாகவும் அமைந்துள்ளன. சங்ககால இலக்கியம் முதல் இக்கால உரைநடை இலக்கியங்கள் வரை முன் குறிப்பிட்ட நால்வகைப் பொருள்களும் அவற்றின் அடிப்படையில் தமிழர்தம் வரலாற்றுச் செய்திகளும் அமைந்துள்ளன என்பதை மறுக்க இயலாது. நால்வகைப் பொருள்களும் தமிழிலக்கியங்களுக்கு இன்றியமையாதன என்பதைத் தமிழ் இலக்கண நூல்கள் வரையறுத்துக் காட்டுகின்றன.

இன்பமும் பொருளும் அறனும் என்றாங்கு
அன்பொடு புணர்ந்த ஐந்திணை என்ப”
அறம், பொருள், இன்பம் வீடு அடைதல் நூற்பயனே”
நாற்பொருள் பயக்கும் நடை நெறித்தாகி

என்ற இலக்கண வரிகளில் அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்ற நான்கு பொருளையும் தமிழ் இலக்கியங்கள் அடிப்படையாகக் கொள்ள வேண்டும் என்ற அறம் பெறப்படுகின்றது.

இந்நால்வகைப் பொருள்களில் அறம் என்பது மக்களின் வரையறுக்கப்பட்ட ஒழுங்குமுறை வாழ்க்கையினைக் குறிப்பிடுவதாகும். பொருள் என்பது தமிழர்களின் அக வாழ்வையும், புறவாழ்வையும் குறிப்பிடுவதாகும். இன்பம் என்பது அவ்விரு வாழ்க்கையினாலும் ஏற்படுகின்ற மகிழ்வைக் குறிப்பிடுவதாகும். வீடு என்பது வரையறுக்கப்பட்ட ஒழுக்க நெறியில் அக வாழ்வையும், புற வாழ்வையும் அமைத்துக் கொண்டு, அவற்றால் ஏற்பட்ட இன்ப துன்பங்களை அனுபவித்து, அவற்றின் பயனாகிய பேரின்பம் பெற்றுப் பிறவியை நீக்கிக் கொள்வதைக் குறிப்பிடுவதாகும்.

அறு என்ற அடிச்சொல்லில் தோன்றிய அறம் என்ற சொல் பல பொருள்களைக் கொண்டு விளங்குவதாகும். அறம் என்ற இச்சொல்லிற்குக் கீழ்வரும் பொருள்கள் அறிஞர்களால் கூறப் பெறுகின்றன.

1. மனிதன் தனக்கென வரையறுத்துக் கொண்ட ஒழுக்க முறைகளின் தொகுதியே – முழுநிறை வடிவமே அறம் எனக் கூறுவர்.
2. மனிதன் தனக்கென வரையறுத்துக் கொண்டதோடு அன்றி அவ்வக் காலத்தில் ஆளுவோர், சமயங்கள், சமூக நிறுவனங்கள் ஆகியவை வகுத்துக் கொடுத்தவையும் அறம் எனப்பட்டன என்பது கருதத் தக்கது.
3. அறமாவது மனு முதலிய நூல்களில் விதித்தன செய்தலும், விலக்கியன ஒழிதலும் ஆம்.
4. அன்புச் செய்கையும், இரக்கச் செய்கையும் அறம் எனப்படும். மனத்தால் நினைப்பதும்
வாயால் பேசுவதும் அறம் ஆகி விடாது. செயலாக நிகழ்வதே அறம் எனப் போற்றப்பட்டு வந்தது.
5. அறம் என்பது தக்கது தக்கதனைச் சொல்லி நிற்றலுமாம் .
இவ்வாறு அறம் என்ற சொல்லிற்குப் பொருள் கூறப் பெற்றுள்ளன. இத்தகைய அறம் பற்றிய கருத்துகள் கிறித்துவ இலக்கியமான தேம்பாவணி நூலில் விரிந்து காணப் பெறுகின்றன. அவற்றில் ஒருசிலவற்றை அதிலும் முன்பகுதியில் இடம் பெற்றுள்ள அறக் கருத்துகளைச் சுட்டிக் காட்டுவது இக்கட்டுரையின் நோக்கமாகும்.

தேம்பாவணி

கிறித்துவ சமயத்தார் தமிழுக்கு அளித்த இலக்கியக் கொடைகளில் முதன்மை பெறுவது தேம்பாவணி ஆகும். இதனைத் தந்தவர் இத்தாலிய நாட்டுக் கவிஞர் சோஜப் பெஸ்கி என்ற வீரமாமுனிவர் ஆவார். இவர் தமிழ்நாட்டில் சமயப்பணி ஆற்றுவதற்காக கி.பி. 1711 ஆம் ஆண்டு மே 8ஆம் நாள் மதுரைக்கு வந்தார். இவர் தமிழ், வடமொழி, தெலுங்கு ஆகிய மூன்று மொழிகளையும் கற்றுத் தேர்ந்தார். சுப்பிர தீபக் கவிராயரிடம் இவர் தமிழ் பயின்றார். தான் பெற்ற தமிழ்ப் புலமையால் சூசையப்பர் வரலாற்றைச் செந்தமிழ்க் காவியமாகத் தேமபாவணி என்ற பெயரில் இயற்றினார். இந்நூல் கிறித்துவத் தமிழ்க் காவியங்களில் தலைமை சான்றது. இதனால் மதுரைத் தமிழ்ச் சங்கம் இந்நூலின் நயங்களைப் பாராட்டி அவருக்கு வீரமாமுனிவர் என்ற பட்டம் அளித்தது. எனவே வீரமாமுனிவர் என்ற பெயரைத் தந்த மாபெரும் இலக்கியம் தேம்பாவணி ஆகும்.

சிந்தாமணிப் பாடல்களின் சாயலையும், கம்ப இராமாயணத்தின் சந்தத்தையும் பின்பற்றித் தேம்பாவணியின் பாடல்கள் அமைந்துள்ளன. முனிவரது தமிழ் அறிவையும், சமயப் பற்றையும் தேம்பாவணியில் பரக்கக் காணலாம். தேம்பாவணி அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்ற நான்கு உறுதிப் பொருள்களை உணர்த்தும் பெருங்காப்பியங்களின் வரிசை நூலைச் சேர்ந்ததாகும். இது மூன்று காண்டங்களைக் கொண்டது. 3615 செய்யுட்களையும், 36 படலங்களையும் கொண்டதாகும். காப்பிய இலக்கணப்படி நாட்டுப்படலம், நகரப் படலம் கூறிய பின், காப்பியத் தலைவனாகிய வளன் வரலாறு கூறப்பெறுகிறது. இது வேதநூல் முறையைக் கர்ண பரம்பரைக் கதையோடும், புனைந்துரைகளுடனும் கூறி மங்கல முடிவைக் கொண்டு நிறைவு பெறுகிறது. இதில் திருக்குறள், நாலடியார் உள்ளிட்ட நூல்களில் காணப்படுகின்ற அறக்கருத்துகள் தழுவப் பெற்று இந்நூலில் அமைந்துள்ளன எனலாம்.

இந்நூலைச் சிந்தாமணியைப் போல முதற்கர்பியம் எனக் குறிப்பிடுவர். இந்நூலின் முதற்படலமாக விளங்குவது நாட்டுப்படலம். அப்படலத்தில் இடம் பெற்ற அறக் கருத்துகளைக் காணுகின்ற பொழுது பண்டைத் தமிழ் நீதி இலக்கியங்களின் உணர்வைப் பெற முடிகிறது.

1. ஆசிரியரின் அறம்

ஆசிரியர் எனப்படுவோர் தான் முதலில் நன்கு கல்வியைக் கற்றுப் பிறகு மாணவர்களுக்கு ஐயம் ஏற்படாத வண்ணம் கல்வியைப் புகட்ட வேண்டும். இதனைத் தேம்பாவணி இயற்கைக் காட்சியை வருணிக்கும் பொழுது இவ்அறக் கருத்தை வலியுறுத்துகிறது.

“படித்தநூல் அவை பயன்பட விரித்துரைப பவர்போல்,
தடித்தநீல் முகில் தவழ்தலை பொலிந்தபொன் மலையே,
குடித்த நீரெலாம் கொப்புளித்து, அமுதென அருவி
இடித்து, அறாஒலி எழத் திரை எறிந்து உருண்டு இரிவ.”
(நாட்டுப்படலம், பா. 4)

இப்பாடலின் பொருள் – படித்த நூற்பொருளை மாணவர்களின் கூட்டம் பயன்பெறும் வண்ணம் ஓசையோடும், விரித்து உரைப்பவர் போலச் சூல் கொண்ட நீல மேகம் தவழ்கின்ற அழகிய மலைகள், தாம் குடித்த நீரைக் கொப்பளித்தமையால் அமுதம் போன்ற அருவிகள் ஓசையை எழுப்பி, அலையை வீசி உருண்டு ஓடின என்பதாகும்.

இப்பாடலில் ஆசிரியர்க்கு உரிய அறம் கூறப்படுகிறது. மேகநீரை மலை வாங்கிக் கொண்டு அருவியாகக் கொப்பளித்தல் என்ற உவமை மூலம் அந்த அறம் விளக்கப்படுகிறது. அதாவது ஒரு ஆசிரியர் தான் கறபிக்கக் கூடிய பாடத்தை உள்வாங்கிக் கொண்டு மாணவர்களுக்கு நல்ல ஓசை இன்பத்தோடு விரிவாக எடுத்துரைக்க வேண்டும் என்ற அறம் கூறப்படுகிறது. இதனையே நன்னூலும் நல்லாசிரியர் இலக்கணம் கூறும் பகுதியில்,

குலனருள் தெய்வம் கொள்கை மேன்மை
கலைபயில் தெளிவு கட்டுரை வன்மை”
என்று குறிப்பிடுகிறது.

2. கற்ற சான்றோரின் அறநிலை

கல்வியை நன்கு கற்ற சான்றோர்கள் உலக இன்பங்களை வெறுத்து வீட்டுப் பேற்றை விரும்பி நிற்பர். எனவே சான்றோர்க்கு உரிய அறம் உலக இன்பத்தைவிடப் பேரின்பத்தை விரும்புவதே ஆகும். இதனைத் தேம்பாவணி கிழ்வரும் பாடலில் குறிப்பிடுகிறது.

அஞ்சி லாஎதிர் அடுக்கிய கல்லெலாம் கடந்தே .
எஞ்சி லாஎழில் இழதைத்தநீள் மருதமும் நீக்கித்,
துஞ்சி லாநதி, தொடர்ந்துஅகல் கருங்கடல் நோக்கல்,
விஞ்சை யாரெலாம் வெறுத்துவீடு இவறிய போன்றே”
(நாட்டுப்படலம், பா. 8)

இப்பாடலின் பொருள் – அருவியாக வீழ்ந்து ஆற்று நீராக ஓடிய நீர், குறிஞ்சியையும் மருதத்தையும் கடந்து, நெய்தல் நிலமாகிய கடலில் போய்க் கலந்தது. இது எதனைக் காட்டுகிறது என்றால் அறிவுடையோர் உலக இன்பங்களைத் துறந்து வீடு பேற்றை விரும்பியதைப் போன்றது ஆகும்.

இதில் கூறப்பெற்றுள்ள அறம் சான்றோர்கள் உலக இன்பங்களை வெறுத்து, வீடு பேறாகிய இன்பத்தைப் பெறுவார்கள் என்பதாகும். இதனையே திருக்குறளும்,

சார்புஉணர்ந்து சார்பு கெடஒழுகின் மற்றுஅழித்துச்
சார்தரா சார்தரு நோய்
இக்குறளின் குறிப்பு உலக இன்பங்களில் சாராது தான் சார வேண்டிய மெய்ப்பொருளைச் சார்ந்தால் பிறவி அறும் என்ற அறமாகும்.

3. ஐம்பொறிகள் அடக்கும் அறம்

மனிதனின் வாழ்வுக்குத் துன்பம் தருவன ஐம்புலன்களால் ஏற்படும் உணர்வுகளாகும். அவ்வுணர்வுகளை அடக்கி வாழ்வதுதான் சான்றோர்களாகிய முனிவர் பெருமக்களின் அறமாகும். இதனைத் தேம்பாவணியின் கீழ்வரும் பாடல் உணர்த்துகிறது.

செறி உலாம் புனல் சிறைசெய்து, பயன்பட ஒதுக்கி,
வெறி உலாம் மலர் மிடைந்து, அகல் வயல்வழி, விடுவார்
பொறி உலாம் வழி போக்கிலது இயல்பட அடக்கி,
நெறி உலாவு அறம்நேர், அவை நிறுத்தினர் போன்றே”
(நாட்டுப்படலம், பா. 10)

இப்பாடலின் பொருள் – ஆறாக ஓடிவரும் நீரை ஏரியில் தேக்கி வைத்து, வயலுக்குப் பயன்படும் வண்ணம் வாய்க்கால் வழியாக நெறிப்படுத்தி உழவர்கள் வயல்களில் பாயவிடுவர். இது எதனைக் காட்டுகிறது என்றால் பொறிகள் வழியாக மனத்தைச் செல்ல விடாது, அதனை அடக்கி அறவழியில் செலுத்துகின்ற சான்றோரின் செயலைப் போன்றது என்பது இதன் பொருளாகும்.

இப்பாடலில் இடம்பெறும் அறம், ஐம்புலன்களின் வழியே மனம் செல்லாதவாறு தடுத்து அறவழியில் செலுத்துவது தான் மனித உயிரின் கடமையாகும் என்பதாகும். இவ்அறத்தைச் சங்க இலக்கியங்களில் ஒன்றான அகநானூறும் வலியுறுத்துகிறது.

விழையா உள்ளம் விழையும் ஆயினும்
கேட்டவை தோட்டியாக மீட்டு ஆங்கு
அறனும் பொருளும் வழாஅமை நாடித்
தன்தகவுடைமை நோக்கி மற்று அதன்
பின்னாகும்மே முன்னியது முடித்தல்”

என்பது பாடற் பகுதியாகும். இப்பாடலின் கருத்து – மனதை அதன் விருப்பப்படி செல்லவிடாது, கேள்விச் செல்வத்தால் அறனும் பொருளும் வழாது, தன் பெருமையை நோக்கி அறிவைச் செலுத்துதல் எண்ணியதை முடிப்பதற்குரிய ஆற்றலைத் தரும் என்பதாகும். எனவே ஐம்புலன் அடக்கினால் நல்நெறி செல்லலாம் என்பது அறிவுறுத்தப் பெறுகிறது.

4. அறமற்ற பொருளை விரும்பாமை

ஐம்புலனை அடக்கி வாழும் சான்றோர் பெருமக்கள் அறம் அல்லாத நிலையில் தங்களிடத்தில் பொருள் வந்து சேருமானால் அதனை வெறுத்து ஒதுக்கிவிடுவர் என்பதை இயற்கை வருணனை மூலம் கீழ்வரும் தேம்பாவணிப் பாடல் குறிப்பிடுகிறது.

நோக்க, இன்புஉளம் நுகர, ஒண் முளரியோடு ஆம்பல்
நீக்க லாது . எலா நீர்மலர் களையெனக் கட்டல்,
ஆக்கம் ஆக்கினும் அறனிழந்து ஆவது கேடென்று
ஊக்க(ம்) மாண்பினர், ஒருங்குஅவை ஒழிக்குதல் போன்றே”
(நாட்டுப்படலம், பா. 13)

இப்பாடலின் பொருள் – வயலில் முளைத்துள்ள ஒளி மிக்கதும், மணம் கொண்டதுமான தாமரைப் பூவினையும், ஆம்பல் பூவினையும் உதவாத களைகள் என்று உழத்தியர் பிடுங்கி எறிவர். இது எதனைக் காட்டுகிறது என்றால் அறநெறி தவறி வரும் செல்வம் ஆக்கத்தை உண்டாக்கினாலும், கெடுதலை உடையதே என்று சான்றோர் அதனை நீக்கி விடுவர் என்பது பாட்டின் பொருளாகும். இப்பாடலில் நெல்விளையும் வயலில் நெல்லுக்கு மாறாக (அழகும் மணமும் பொருந்திய தாமரை மலர்கள் உள்ளிட்டவை சிறந்தவை என்றாலும் அவை களையாகக் கருதப்படும் என்ற இயற்கை நிகழ்வு இடம் பெற்றுள்ளது)

இப்பாடலில் இடம்பெற்ற அறம், அறநெறி தவறிய செல்வம் இன்பம் பயக்கும் என்றாலும், சான்;றோர் அதனை ஏற்க மாட்டார்கள் எனக் கூறப்பெற்று, அறநெறி தவறிய நிலையில் செல்வத்தைச் சேர்க்கக் கூடாது என்று கூறப்பெற்றுள்ளது. இச்செய்தியைப் பிற தமிழ் இலக்கியங்களும் சுட்டிக் காட்டுகின்றன.

அறன்ஈனும் இன்பமும்ஈனும் திறன் அறிந்து
தீதுஇன்றி வந்த பொருள்
என்று திருக்குறளும்,
அறத்தின் ஈட்டிய ஒண்பொருள் அறவோன்
திறத்து வழிப்படூஉம் செய்கை போல”

என்று மணிமேகலையும், அறத்தினால் வருவதுதான் சிறப்புடைய பொருளாகும் என்பதை வலியுறுத்துகின்றன.

5. விருந்தோம்பல் அறம்

தமிழகத்தில் வழங்கி வரும் அறங்களில் தலைமை சான்றது விருந்தோம்புதல் அறமாகும். வந்த விருந்தை உபசரித்து, வரவிருக்கும் விருந்தை எதிர்பார்த்தல்தான் அறம் என்று திருக்குறள் குறிப்பிடும். இத்தகைய விருந்தோம்பல் அறத்தை வலியுறுத்தும் வண்ணம் தேம்பாவணியில் கீழ்க்கண்ட பாடல் அமைந்துள்ளது.

இருந்து ஓடிய திரு, இங்கணில் இனிது அன்புற இடலால்,
பருந்தோடுறும் நிழலென்று, உயர் பயன் ஈன்றிடும் எனவே,
மருந்தோடுஇகல் அரிதுஅன்பு, உளம் மலிகின்றன மரபோர்,
விருந்தோடுஉண விருகின்றனர் இலையென்று, உளம் மெலிவார்”
(நகரப்படலம், பா. 63)

இப்பாடலின் பொருள் – செருசலேம் நகரத்து மக்கள் அறம் செய்யாதிருந்தால் செல்வங்கள் ஓடி விடுமே என்று கவலைப்படுகின்றனர். ஏனென்றால் நகரத்தில் உள்ள வீடுகளில் இருந்து இனிதாகவும், அன்பாகவும் அறம் செய்தால் பருந்தின் நிழல் தொடர்ந்து வருவது போல அறம் தங்களைத் தொடர்ந்து வரும், இன்ப உலகத்தைத் தரும் என்ற அறத்தை உணர்ந்தவர்கள் அந்நகரத்து மக்கள். ஆனால் அறத்தைச் செய்வதற்குரிய விருந்தினர்கள் வரவில்லையே, அவர்களை உபசரிக்க முடியவில்லையே என்று வருந்துகிறார்கள் என்பது பொருள்.

இப்பாடலில் கூறும் அறம் – விருந்தினர்க்கு உணவு படைக்கும் அறம் பொருட் செல்வத்தைக் காக்கும். விருந்தினரைப் பெறமுடியாது எருசலேம் நகரத்து மக்கள் வாடுவதால் அறம் செய்யாத நிலை ஏற்படுகிறது. அதனால் பொருளின் பயனும், அறத்தின் பயனும் கிடைக்காமல் போய் விடுகிறதே என்ற அறக்கருத்து இடம்பெற்றுள்ளது. இவ்விருந்து புரத்தல் அறத்தைக் கீழ்வரும் திருக்குறளும் வலியுறுத்துகிறது.

அகன்அமர்ந்து செய்யான் உறையும் முகன்அமர்ந்து
நல்விருந்து ஒம்புவான் இல்

இத்திருக்குறள் முகமலரச்சியோடு விருந்தினரை வரவேற்று உபசரிப்பவன் இல்லத்தில் திருமகள் அதாவது செல்வமகள் இனிது அமர்ந்து உறைவாள் என்று அறத்தைத் வலியுறுத்துகிறது.

6. இல்லற, துறவற மேன்மை

அறத்தின் மே;னமையைத் தமிழ் இலக்கியங்கள் இல்லறம் என்றும் துறவறம் என்றும் வகைப்படுத்தி அவற்றின் சிறப்பினை எடுத்துக் கூறுவனவாகும். இந்த இருவகைப் பிரிவு வள்ளுவர் காலத்திலேயே தொடங்கி விட்டது. திருவள்ளுவர் அறத்துப்பாலில் இல்லற இயல் என்றும் துறவற இயல் என்றும் பிரித்துக் குறட்பாக்களைத் தந்துள்ளார். அதோடு மட்டுமல்லாது,

அறன் எனப்பட்டதே இல்வாழ்க்கை அஃதும்
பிறன் பழிப்பதில்லாயின் நன்று

என்ற குறள்வழியும் அவ்விருவகையைப் பதிவு செய்துள்ளார். இக்குறட்பாவிற்கு உரை எழுதிய பரிமேலழகர், இக்குறட்பாவில் இல்வாழ்க்கை என்பதால் இல்லறமும், அஃது என்ற சொல்லால் துறவறமும் குறிக்கப் பெற்றுள்ளது என்ற முறையில் பொருள் தந்துள்ளார். இந்த இல்லற, துறவறத்தைத் தேம்பாவணி சுட்டிக்காட்டி, இரண்டு அறங்களும் தேவை என்பதை வலியுறுத்துகிறது.

ஈரறம் பிரிந்து நோக்கில், இயம்பிய துறவின் மாட்சி
பேரறம் ஆவ தன்றி, பிரிவிலா இரண்டு, தம்முள்
ஓரற மாகச் சேர்க்கில், உறுதியும் பயனும் ஓங்கத்
தேர்அற மாகும் என்றான் செழுந்துறைக் கேள்வி மூத்தோன்”
(பாவமாட்சிப் படலம், பா.40)

இப்பாடலின் பொருள் – இல்லறம், துறவறம் என்ற இரண்டில் துறவறமே சிறந்தது என்றாலும், இரண்டையும் ஓர் அறமாகக் கொண்டு வாழ்ந்தால் வாழ்வில் உறுதியும் பயனும் கிடைத்திடும் என்று முதியவன் கூறினான் என்பது பொருளாகும்.

இதில் கூறப்பெற்ற அறம், இல்லறம் துறவறம் இரண்டையும் அனுபவித்து அதில் மேன்மை அடைவதுதான் தக்க அறம் என்பது கூறப்பெற்றுள்ளது.

இல்லறத்தின் சிறப்பையும், அது துறவறத்திற்கு ஒப்பாக அமையும் என்பதைத் திருக்குறளும் வலியுறுத்துகிறது.
ஆற்றின் ஒழுக்கி அறன்இழுக்கா இல்வாழ்க்கை

நோற்பாரின் நோன்மை உடைத்து
என்பது அக்கருத்துடைய குறளாகும்.

7. இன்னா செய்தாரைப் பொறுத்தல்

உலகில் சமயநெறிகள் அனைத்தும் மக்களின் வாழ்வியலுக்கு ஏற்ற நெறிமுறைகளைக் குறிப்பிடுகின்றன. நெறிமுறைகளில் மிக இன்றியமையாததாக மனிதர் குலத்திற்குக் கூறப்பெறுவது மன்னிக்கும் குணம் அனைவருக்கும் வேண்டும் என்பதாகும். அதிலும் தனக்குத் தீங்கு செய்தவர்களின் தீமையைப் பொறுத்து அவர்களை மன்னித்தல வேண்டும் என்பது சிறந்த அறமாக எல்லாச் சமயமும் கூறுகின்றன. தேம்பாவணியில் இக்கருத்தை வலியுறுத்தும் பாடல் கீழ்வருமாறு அமைந்துள்ளது.

துய்யம் தாய்உரித் தொடர்பினார், சுடப்புகன் றவர்க்கும்
மய்யம் தாவிய மனத்துஎழும் அன்பின் நன்று இயற்றல்
நொய்அம் தாதுகள் நோவ, உள் குடைந்துஇமிர் அளிக்கும்
செய்அம் தாமiரை நினைப்ப, நல் விருந்துஇடும் போன்றே”
(ஈரறம் பொருத்து படலம், பா. 60)

இப்பாடலின் பொருள் – தூய மனமுடைய தாய் போன்ற அன்புடைய வளனாரும் மரியாளும் தங்களைப் பற்றிக் கொடிய சொற்களால் ஏசியவர்களுக்கும், தங்களுடைய மனத்தில் தோன்றிய அன்பினால் அவர்கள் கூறியதைப் பொருட்படுத்தாது அவர்களுக்கு விருந்து படைத்தனர். அது எது போல என்றால், குளிர்ந்த இலைகளையும், தாதுக்களையும் உடைய பூக்கள், தாதுக்களை உண்பதற்காகத் துன்பப்படுத்திய வண்டுகளுக்குத் தேனைக் கொடுப்பது போல என்று இப்பாடல் குறிப்பிடுகிறது.

இப்பாடலில் தீய சொற்களைக் கூறித் துன்பப்படுத்தியவர்களுக்கும் நல்லதே செய்ய வேண்டும் என்ற அறத்தை இப்பாடல் குறிப்பிடுகிறது.
இதனைக் கீழ்வரும் நீதி இலக்கியப் பாடலும் குறிப்பிடுகிறது.

உபகாரம் செய்ததனை ஓராதே தங்கண்
அபகாரம் ஆற்றச் செயினும் – உபகாரம்
தாம்செய்வ தல்லால் தவற்றினால் தீங்கூக்கல்
வான்தோய் குடிப்பிறந்தார்க் கில்”

இப்பாடலில் இடம் பெற்ற அறம் – நற்குடிப் பிறந்தார்கள் தாங்கள் செய்த ; உதவியை எண்ணாது,தங்களுக்கு அபகாரம் செய்தவர்களுக்கும் மீண்டும் நல்லதே செய்தல் நல்லோரின் அறமாகும் என்பதாகும்.

8. ஊழ்வினைக் கோட்பாடு

உலகச் சமயங்கள் அனைத்தும் ஏற்றுக்கொண்ட கோட்பாடு வினைக்கோட்பாடு ஆகும். முன்வினைப் பயனை அடுத்த பிறவியில் அனுபவிப்பதும், இப்பிறவியில் செய்த வினையின் பயனை அடுத்த பிறவியில் அனுபவிப்பதும் வினைக்கோட்பாடாகும். நல்வினை செய்தால் புண்ணியத்திற்கு ஆளாகி இன்பத்தை அனுபவிப்பர். தீவினை செய்தால் பாவத்திற்கு ஆளாகித் துன்பத்தை அடைவர். இக்கோட்பாடு கிறித்துவ சமயத்திலும் உண்டு என்பதைத் தேம்பாவணி பல இடங்களில் குறிப்பிடுகிறது. இதனை வளனார் கூறுவது போலத் தேம்பாவணி கீழ்வரும் பாடல்களில் குறிப்பிடுகிறது.

வினை முதிர்ந்து விளித்தனர ஆவிபோய்,
முனைமுதிர்ந்த அழல் முதிர் பூதியில்,
கனைமுதிர்ந்த பனிப்பொடு, எக் காலமும்
புனைமுதிர்ந்த சிறை புதைந்து ஓவுமால்”
(காண்டம் – 3, பாடல், 86)
செய்த நற்றவ வாள்கொடு, தீவினை
கொய்தபின், இறந்து ஆவிகுளிர்ந்து, அருள்

பெய்த நெஞ்சு, பெயர்கில பேரின்பம்
எய்த ஆண்டகை கண்டுஎன்றும் வாழுமால் “.
(காண்டம் -3, பாடல்; -87)
இருவ கைப்படும் இவ்வுயிர் விட்டு,இடை
வருவ கைப்படும் மற்றுயிர், தன்வினை
ஒருவ கைப்படும் ஒப்பினைத் தீயுலகு
அருவகைப் படும் அல்லலில், வீயுமால்”
(காண்டம் -3, பாடல் – 88)

இப்பாடல்களின் பொருள் – (சூசையிடம் சிவாசிவன் என்பவர் உபதேசம் கேட்கிறார். அந்த உபதேசத்தில் இப்பாடல்கள் அமைந்துள்ளன)
தீவினை செய்து இறந்துபட்டவர்கள் தீவினைக்கு உரிய சிறையாகிய நரகில் வீழ்வர். அந்நரகத்தில் இருக்கும் பேய்கள் அவர்களுக்குத் துன்பம் செய்யும்.

தவம் எனும் வாளால் தீவினையை அறுத்து நல்வினை செய்தவர்கள் இறந்த பிறகு வானுலகத்தை அடைந்து, அருள் பெற்றுப் பேரின்பத்தை எய்தி இறைவனைக் கண்டு தொழுவார்கள். இரண்டிற்கும் நடுவே நின்றவர் இவ்வுலகில் சிலகாலம் வாழ்ந்து, துன்பங்களை அடைந்து, பிறகு ஞானம் பெற்று இறையருளைப் பெறுவார்கள் என்ற செய்தியை இப்பாடல்கள் தருகின்றன.

இவற்றால் உணர்த்தப் பெறுகின்ற அறம் ஒரு பிறப்பில் தீவினை செய்தவர்கள் நரகத்தில் வீழ்ந்து துன்பப்படுவர். நல்வினை செய்தவர்கள் தங்கள் தவத்தால் துன்பத்திலிருந்து நீங்கிப் பேரின்பத்தை அடைவர்.

தீயவராகவும் நல்லவராகவும் வாழ்ந்தவர்கள் அனுபவிக்க வேண்டிய துன்பங்களை அனுபவித்த பிறகு, இறையருளைப் பெறுவர் என்ற அறக்கருத்து கூறப்படுகிறது.

இந்த ஊழ்வினைச் செய்தியைத் திருக்குறள் பத்துப் பாக்களில் குறிப்பிடுகிறது. ஊழ் என்ற அதிகாரத்திற்கு உரை எழுதிய பரிமேலழகர், ஊழ் என்பது இருவினைப் பயன் செய்தவனையே சென்று அடைதற்கு ஏதுவாகிய நியதிஎன்று உரை எழுதியுள்ளார்.

இம்மை செய்தன யான்அறி நல்வினை
உம்மைப் பயன்கொல் ஒருதனி யுழந்தித்
திருத்தகு மாமணிக் கொழுந்துடன் போந்தது”

என்று சிலப்பதிகாரத்தில் மாடல மறையோன் கோவலனின் துன்பத்திற்குக் காரணத்தை விதியின் பயனாகக் கூறுவதையும் இங்கு நினைவு கொள்ளலாம்.

இவ்வாறு ஊழ்வினைக் கோட்பாடுகள் பண்டைக்காலம் தொட்டுத் தேம்பாவணி வரை சமுதாய நம்பிக்கையாக இருந்தமை புலனாகின்றது.

9. முதன்மை ஊழ்

மானிடத் தோற்றம் பற்றிக் கிறித்துவ சமயத்தில் வழங்கப்பெறும் ஆதம், ஏவாள் நிகழ்வைத் தேம்பாவணி மூன்றாவது காண்டத்தில் ஞாபகப் படலத்தில் குறிப்பிடுகிறது. அந்நிகழ்வு இடம் பெற்ற சூழல் சூசை சிவாசிவனுக்கு ஊழ்வினை பற்றிக் கூறும் இடத்தில் அமைந்துள்ளது. சிவாசிவன் சூசையை நோக்கி, எனக்கு ஓர் ஐயம் உள்ளது. கற்றறிந்த எங்கள் முன்னோர் ஊழ்வினை உண்டென்று சொல்லியிருக்கிறாரே, அது என்னஎன்று கேட்கிறார். அதற்குச் சூசை, நீ சொன்ன விதி பற்றிய வேதநூல் கருத்தைக் கூறுகிறேன், கேள். இறைவன் உலகத்தைப் படைத்தபின் முதல் மனிதராகிய ஆதம், ஏவாளைப் படைத்து ஒரு அழகிய சோலையின்கண் வைத்தார். இச்சோலையில் ஒரு மரத்தின் கனியைத் தவிர மற்ற எல்லாவற்றையும் நீங்கள் உண்ணலாம் என்று அனுமதித்தார். குறிப்பிட்ட அந்த மரத்தின் கனியை உண்ணக் கூடாது. உண்டால் இறந்து போவீர்கள் என்று கூறினார். ஆனால் ஏவாள் தீவினையின் (அலகை எனும் பேய்) தூண்டுதலால் அக்கனியைப் பறித்து உண்டதோடு, கணவனுக்கும் கொடுத்து உண்ணச் செய்தாள். அதனால் அக்கனி அவர்களுக்கு நஞ்சாகி, வானத்து நன்மைகள் அத்தனையையும் ஒழித்தது. இதுவே முதல் ஊழ்வினை ” என்று நிகழ்வைக் குறிப்பிடுகிறார். (காண்டம் – 3, ஞாபகப் படலம் – பாடல் 108 முதல் 117 வரை)
எனவே கிறித்துவமத முதல்வினைக் கோட்பாடு இயற்கைக்கு மாறாக இறைவனின் ஆணையை மீறி, முதல் மனிதர்கள் செய்த தீவினைதான் ஊழின் தொடக்கமாக அமைந்தமை பெறப்படுகிறது.

முடிவு

பிற நாட்டைச் சார்ந்த நல்லறிஞர்கள் தமிழுக்கு அளித்த கொடைகளில் முதன்மையானது வீரமாமுனிவர் தந்த தேம்பாவணிக் காவியம் ஆகும். காப்பியத்திற்கு உரிய இலக்கணங்கள் பொருந்தி பாடப்பெற்ற இக்காவியம் தமிழர்தம் மரபுகளையும், கொள்கைகளையும் குறைவு படாது விளக்கும் ஒரு பெரு நூலாகும். தேம்பாவணியின் ஆசிரியர் வீரமாமுனிவர் தமிழ்நாட்டில் கிறித்துவப்பணி செய்தபொழுது தமிழை நன்கு கற்று, சிலப்பதிகாரம், சிந்தாமணி உள்ளிட்ட காப்பியங்களைக் கற்று, அவைகளின் சாயலில் தேம்பாவணியைப் படைத்துள்ளமை பெருமைக்கு உரியதாகும். தமிழ்க் காப்பியங்களின் சந்தங்களும், அமைப்புக்களும் பொருந்தும் வண்ணம் தேம்பாவணி பாடப் பெற்றுள்ளது. தமிழ்க் காப்பியங்களுக்கு ஏற்ப அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்ற நான்கு பொருள்களை வலியுறுத்தும் காப்பியமாகவும் இது அமைந்துள்ளது. அறத்தை வலியுறுத்தும் வண்ணம் தமிழ் மக்களின் அறக்கோட்பாடுகளைத் தேம்பாவணி தன்னகத்துக் கொண்டு விளங்குகிறது. அவற்றில் ஒரு சிலவற்றை இக்கட்டுரை எடுத்துக் காட்டியுள்ளது. இதன் மூலம் தேம்பாவணியின் சிறப்பையும், அயல்நாட்டாரின் தமிழ் உணர்வையும் அறிய முடிகிறது.

நக்கண்ணையார் பாடல்களின் அடிநாதம் முனைவர் மு.பழனியப்பன்


siragu pen pulavar1

சங்க இலக்கியப் பெண்பாற் புலவர்களில் குறிக்கத்தக்கவர் நக்கண்ணையார் ஆவார். இவர் பெருங்கோழியூர் நாயகனின் மகள் என்ற குறிப்பும் பெறப்படுகின்றது. பெருங்கோழியூர் என்பது தற்காலத்தில் புதுக்கோட்டை மாவட்டத்தில்  உள்ள பெருங்களுர் என்று வரலாற்று ஆசிரியர்கள் கருதுகின்றனர். இவரின் தந்தையின் குலப்பெயரின்படி இவர் மரக்கலம் செலுத்தும் குலம் சார்ந்தவர் என்பதும் அறியக் கிடைக்கின்றது.

இவர் இருந்த ஊருக்கு தித்தன் என்பவனின் மகனான போரவைக் கோப்பெரு நற்கிள்ளி வந்துசேருகிறான். உறையூரில் இருக்கும் தன் தந்தையிடம் கொண்ட முரண்பாட்டால் பல ஊர்கள் தாண்டி பெருங்கோழியூருக்கு இவன் வந்து சேர்கிறான். வந்த அவனை ஊர் முன்னவர்கள் பாதுகாக்கின்றனர்.

அப்போது அவ்வூருக்கு ஒரு மல்லன் வருகிறான். அவன் ஆமூர் என்ற ஊரைச் சார்ந்தவன். அம்மல்லன் மற்போர் சண்டையில் வல்லவன். அவன் இவ்வூருக்கு வருகை தந்து தன்னுடன் சண்டையிட யாராவது வர இயலுமாக என்று கேட்க அவ்வூர் இளைஞர்களில் யாரும் முன்வராத நிலையில் போரவை கோப்பெரு நற்கிள்ளி முன்வருகிறான். இருவருக்கும் சண்டை நடைபெறுகிறது. சண்டையில் யார் வெற்றி பெற்றார் என்பதை கடைசி வரை ஊரார்கள் சொல்ல முன்வரவில்லை. இருவரும் சரிசமமாக போர் செய்தனர். ஆனால் நக்கண்ணையார் தன் பாடலில் நற்கிள்ளி வென்றான் என முடிவை அறிவிக்கிறார். அப்பாடலில் போரவை நற்பெருங்கிள்ளியைத் தன் தலைவன் என்று உரைக்கிறார்.

தன்னை உளப்படுத்திய இக்குறிப்பு காரணமாக இவரின் இக்காட்சி தொடர்பான பாடல்கள் புறநானூற்றில் இடம்பெறச்செய்யப் பெறவைக்கப்பெற்றுள்ளன. ஒரு பெண் தான் காதலிப்பவன் யார் என வெளிப்பட தெரிவிக்கக் கூடாது, ஓர் ஆடவன் தான் காதலிப்பவள் பெயரை வெளிப்படுத்தக் கூடாது என்ற நிலையில் இப்பாடல் சுட்டி ஒருவர் பெயர் கொள்ள வைத்து முறையால் அகப்பாடலில் இருந்து விலக்கப்பெற்று, அதே நேரத்தில் இப்பாடலின் வரலாற்றுக்குறிப்பு, கவிச்சிறப்பு கருதி விடவும் முடியாமல் புறநானூற்றில் இடம்பெறச் செய்யப்பெற்றுள்ளது.

அப்பாடல் பின்வருமாறு

என்னைக்கு ஊர் இஃது அன்மையானும்
என்னைக்கு நாடு இஃது அன்மையானும்
ஆடு ஆடு என்ப ஒரு சாரோரே
ஆடு அன்று என்ப ஒரு சாரோரே
நல்ல பல்லோர் இருநன்மொழியே
அம்சிலம்பு ஒலிப்ப ஓடி எம்இல்
முழாஅரைப்போந்தை பொருந்திநின்று
யான்கண்டனன் அவன் ஆடுஆகுதலே|| (புறநானூறு. 85)

என்ற பாடல் அதுவாகும். இப்பாடலில் ஊரார் தன் ஊர் சார்ந்தவன் கிள்ளி அல்ல என்பதால் அவன் பக்கம் சாராமல் நிற்கின்றனர் என்பது தெரியவருகிறது. ஆனால் உண்மையில் வென்றவனாக கிள்ளியை நக்கணையார் காணுகிறார்.

மேலும் கிள்ளி பற்றிய பற்பல குறிப்புகளை அவர் தம் புறநானூற்றுப் பாடல்களில் பதிவு செய்துள்ளார். கிள்ளி புல்லரசி உணவையே தற்போது உண்டுவந்தாலும், அவன் போரில் வெற்றி பெறும் அளவிற்குத் திறம் பெற்றுள்ளான். அவன் ஊரின் வெளியே ஓரிடத்தில் பாதுகாப்பாக தங்கியுள்ளான். அவனை எண்ணி என் மனம் வாடுகிறது. என் உடல் பசலை பூக்கின்றது.

ஊர்த் திருவிழாவிற்கு உப்பு விற்க வந்த உமணர்கள்  விழா முடிந்தபின் பொலிவற்று, சோம்பித்திரிவர். ஆனால் உழவர்கள் மகிழ்வுடன் தம் தொழில் காணப் புறப்படுவர். உமணர் போன்று நானும் மள்ளர் போன்று கிள்ளியும் உள்ளோம். போர் என்றால் மகிழ்வுடன் கிள்ளி வெளிவருவான்.  என் வருத்தத்தை அவன் அறிவானா? என்ற ஏக்கத்துடன் ஒரு பாடலை அவர் பதிவு செய்துள்ளார்.

என்னை புற்கை உண்டும் பாருந்தோளன்னே
யாமே புறஞ்சிறை இருந்தும் பொன்அன்னம்மே
போர் எதிர்ந்து என்னை போர்க்களம் புகினே
கல்லென் பேர் ஊர் விழவுடை ஆங்கண்
ஏமுற்றுக் கழிந்த மள்ளர்க்கு
உமணர் வெரூஉம் துறையன் னன்னே (புறநானூறு, பாடல். 84)

இப்பாடலின் வழியாக நக்கண்ணையார் ஒருதலைக்காதலாக கைக்கிளையாகக் கிள்ளியைக் காதலித்துள்ளார் என்பது தெரியவருகிறது.

இதற்குத் திணை வகுத்த பழைய புறநாநூற்று திணைப்பகுப்பாளர்கள் இதற்குக் கைக்கிளைத் திணை என்று குறித்துள்ளனர். எனவே கைக்கிளை அன்புடைக் காமம் இல்லை என்பதால் அதனைச் சங்க அக இலக்கியங்களில் சேர்க்கும் மதிப்பை பெறவில்லை என்பது இதன்வழி தெரியவருகிறது. இருப்பினும் புறநானூற்றில் இப்பாடல்கள் சேர்க்கப்பெற்றிருப்பது என்பது புறத்திற்கு மாறான துறைகள் என்றாலும் புறப்பகுப்பு நெகிழ்வுடையது என்பதைக் காட்டுவதாக உள்ளது.

மற்றொரு பாடலில் நக்கண்ணையாரின் காதல் இன்பம் இன்னும் பெருகுகிறது. தலைவனை எண்ணி இத்தலைவி வருந்துகிறாள். இதன் காரணமாக அவள் உடல் மெலிகிறாள். இம்மெலிவால் வளையல்கள் அவளறியாமல் கழன்று விழுகின்றன. இதனால் அதனை மறைக்க அவள் யாது செய்யலாம் என எண்ணுகிறாள். அப்போது கிள்ளியைத் தழுவினால் இவ்வருத்தம் போகும் என்று அவள் மனம் சொல்லுகிறது. ஆனால் ஊர் தூற்றும் என்பதையும் அவள் மனம் அறிவுறுத்துகிறது. இவ்விரு நிலைபோல ஊரும் அவனின் வெற்றியை ஏற்கவும் இல்லை. மறுக்கவும் இல்லை என்று மற்போர் நிகழ்வை இப்பாடல் உறுதி செய்கின்றது.

இவ்வாறு மூன்று பாடல்கள் இவர் படைத்தனவாகப் புறநானூற்றுத் தொகுப்பில் கிடைக்கின்றன. இப்பாடல்கள் அகப்பாடல்கள், அகச்சாயல் மிக்க பாடல்கள் என்றபோதும், இதில் தலைவன் தலைவி பெயர்கள் அறியப்பட்டுள்ளதாலும், கைக்கிளை நிலையில் அமைந்ததாலும் புறப்பாடல்களுக்குத் தள்ளப்பெற்றுள்ளன.

பெண்கள் தங்கள் பாடல்களில் பிறர் காட்சிகளை, பிறர் செயல்பாடுகளைப் பாடுவதைவிட தம் வாழ்க்கையைப் பாடுகின்றனர் என்பது இப்பாடல்கள் வழி அறியவருகின்றது. மேலும் இவர்களின் தன் வெளிப்பாடு அக்காலத்தில் ஆண்புலவர்கள் மையத்தில் ஏற்கப்படுவதாக இல்லை என்பதை இப்பாடல்கள் புறப்பாடல்களாக ஆக்கப்பெற்றிருப்பதன் வாயிலாக அறியமுடிகின்றது.

இருப்பினும் இவர் அகப்பாடல்கள் பாடுவதிலும் வல்லவராக இருந்துள்ளார் என்பதை அகத்தொகுப்பில் இடம்பெற்றுள்ள பாடல்கள் காட்டுகின்றன.

அகநானூற்றில் 252 ஆம் எண்ணுடைய பாடலும், நற்றிணையில் 19, 87 ஆம் எண்களுள்ள பாடல்களும் இவரால் பாடப்பெற்றுள்ளன. இவற்றில் இவரின் அகப்பாடல் புனைதிறம் வெளிப்படுகின்றது.
நற்றிணைப்பாடல்கள் இரண்டின் கருத்துகளும் பின்வருமாறு.

87 ஆம் பாடல் தலைவி தலைவன் பிரிந்தபோது அவனைக் கனவில் கண்டு மகிழ்ந்து பாடியதாக அமைகின்றது.
மாமரத்தில் ஒரு வெளவால் தூங்குகின்றது. அதன் கனவில் சோழர் குடி பிறந்த அழிசி என்பவனுக்கு உரிமையான காட்டில் உள்ள நெல்லிக்கனியும் அதன் சுவையும் இடம்பெறுகின்றது. இதனைக் கண்ட வெளவால் மகிழ்வது போல நானும் தலைவனைக் கனவில் கண்டு மகிழ்கின்றேன் என்பது இப்பாடலின் பொருளாகும்.

இப்பாடலிலும் இவரின் நிறைவேறாத தலைவனின் நெருக்கம் பாடப்பெற்றுள்ளது. மேலும் இவர் காட்டிய உவமை மாற்றோர் காட்டும் உவமைகளை விட மாறானது. வெளவால் உவமை என்பது வேறுபட்ட வித்தியாசமான உவமை. பெண்கள் நுணுக்கமாகவும், தங்களுக்கு அருகில் இருப்பதையும் உவமையாக ஆக்கும் படைப்பு எளிமை வாய்ந்தவர்கள் என்பது இதன்வழி தெரியவருகிறது.

தலைவியை கூடி நீங்கிய தலைவனைப் பார்த்து விரைவில் மணம்செய்து கொள் என்று தோழி சொல்லியதாக நற்றிணையின் 19 ஆம் பாடல் அமைகின்றது. சுறாமீனின் முன்பகுதி கொம்பு போல இலைகளைக் கொண்டது தாழை. தாழையின் அரும்பு யானையின் தந்தம் போல வெளிப்புறப்படுவது. அப்படிப்பட்ட தாழை மலர்ந்து மணம் வீசி அப்பகுதியை திருவிழாக் காணும் ஊர் போல் மணமூட்டுகின்றது. இத்தகைய பெருமை வாய்ந்த ஊரின் தலைவனே நீ தலைவியை விட்டுத் தேர்ப்பாகன் செலுத்தப் பிரிகிறாய். ஆனால் இவள் நீ பிரிந்தபின் நீ வருவதாகச் சொன்ன நாள் வரை உயிருடன் இருக்கமாட்டாள். அவ்வளவு துன்பத்தில் இருக்கிறாள் என்பது இப்பாடலின் பொருளாகும்.

இங்கும் தலைவியின் துயரம் பெரிதுபட பேசப்படுகிறது. நக்கண்ணையார் பாடல்களில் தலைவனைப் பெறாத தலைவியின் துயரமே நிரம்பிக்கிடக்கிறது என்பதை இதன்வழி உணரமுடிகின்றது.

இப்பாடலில் தாழைப் புதருக்கு இவர் காட்டியுள்ள பொருத்தம் பெண்படைப்பின் அடையாளமாக விளங்குகின்றது.

அகநானூற்றில் இவர் பாடிய பாடல் இவரின் நுண்ணறிவைக் காட்டுவதாக உள்ளது. புலியானது தன் இரையை வலப்பக்கத்தில் வீழ்த்தி உண்ணும். இடப்பக்கத்தில் வீழ்த்துவது என்பது அதற்குப் பிடிக்காத ஒன்று. அப்படி வீழ்த்திய விலங்கின் தசையை அது உண்ணாது. ஏனென்றால் புலியின் இடதுகை பாய்ச்சலால் அடிபடும் விலங்கு வலது புறம் விழவேண்டும். புலியின் இடது கைக்கே இத்தனை பலம். அந்தப்புலியை ஒரு யாளி வென்றது. அது யானையின்மீது மேலும் பாய்ந்தது. இந்த வழியாக வரும் தலைவன் நிலையை எண்ணி தலைவி வருந்துகிறாள்.

தலைவியை அடைய புலி, யாளி, யானை போன்றன வழி இடையூறு செய்வதைப்போல, தலைவியை அடையப் பலர் தடையாக இருந்துள்ளனர். அவர்களின் வலிமை பெரியது. அதனைக் கடந்துத் தலைவன் தலைவியை  அல்லது தலைவி தலைவனை அடைய வேண்டும் என்ற சவாலின் வெளிப்பாடே இப்பாடல் என முடியலாம்.

இவ்வாறு தலைவன் தலைவி இணைவில் ஏற்படும் இன்னலைப் பாடுகிறார் நக்கண்ணையார். ஏனெனில் அது அவர் வாழ்வில் விளைந்த நிகழ்வு. அதையே முதன்மைப்படுத்தி அவர் பாடல்களாக ஆக்கியுள்ளார் என முடியலாம்.



முனைவர் மு.பழனியப்பன்

பண்டிதமணியும் தமிழும் – பாகம் – 3 முனைவர் மு.பழனியப்பன்

 




Oct 23, 2020
 


தமிழகத்தின் இயற்கை வளம், இலக்கிய வளம் என்பது சிற்றூர், பேரூர் என்று வேறுபாடில்லாமல் அனைத்து ஊர்களின் வளங்களினாலும் ஏற்பட்டதாகும். தமிழ் வளர்த்த பெருமக்கள் பலர் தோன்றிய ஊர்கள் சிற்றூர்கள் என்பது எண்ணுதற்குரியது. தமிழுக்கு உலக அளவில் பெருமை பெற்றுத் தந்த ஒரு சிற்றூர் மகிபாலன்பட்டி என்று தற்காலத்தில் அழைக்கப்பெறும் பூங்குன்றம் என்ற சங்க காலத்தில் அழைக்கப்பெற்ற ஊர் ஆகும். இந்த ஊரினைச் சார்ந்தவர் சங்கப் புலவரான கணியன் பூங்குன்றனார் ஆவார். இவரின் ‘‘யாதும் ஊரே, யாவரும் கேளீர்’’ என்று தொடங்கும் பாடல் உலகப்புகழ் பெற்றதாகும். ஐக்கிய நாடுகள் சபையில் உலக இலக்கியங்களின் ஒப்பற்ற வரிகள் எழுதப்படுகின்ற காலத்து இந்தியாவின் இலக்கியப்பெருமையைக் காட்ட இந்த ஒரு பாடலடியை எழுதுவற்கு ஐக்கிய நாடுகள் சபையார் முன்வந்தார்கள் என்றால் அந்த ஊரின் பெருமை பாராட்டத்தக்கதாகும். இத்தகைய ஒப்பற்ற இலக்கியப் பாடல் எழுந்த ஊர் பூங்குன்றம் என்ற ஊராகும். இந்த ஒரு பாடல் இந்தியாவின் பண்பாட்டையும், அதன் மத,மொழி, இனச் சார்பின்மையையும் எடுத்துரைக்கும் பெற்றியது ஆகும்.

இத்தகு பெருமை பெற்ற இவ்வூரில் பிறந்தவர் பண்டிதமணியார். சங்க இலக்கியப் பின்புலம் பெற்ற இவ்வூரில் பிறந்த பண்டிதமணியார் தமிழார்வம் பெற்றிருந்தது என்பது இம்மண்ணின் குணம், மணம் ஆகும். தமிழ்ப் புகழ் பொலிந்த மண்ணில் பிறந்தவர் பண்டிதமணியார். பண்டிதமயணியாரின் இயற்பெயர் கதிரேசன் என்பதாகும். வாழ்க்கை வரலாற்றினை விவரிக்கும் இக்கட்டுரையில் பண்டிதமணி என்ற பட்டத்தைப்பெறும் வரையிலும் கதிரேசன் என்றே பண்டிதமணியார் சுட்டப்பெறுகிறார். பண்டிதமணி என்ற பட்டத்தைப் பெற்ற பின்னர் பண்டிதமணியார் என்ற பெயரிலேயே இவ்வாழ்க்கை வரலாற்றை உரைக்கும் கட்டுரை அவரை விளிக்கின்றது,

சங்ககாலப் பின்னணி


சங்க காலத்தில் பூங்குன்றம் என்ற இந்த ஊரைத் தலைமையிடமாகக் கொண்டு இருபத்துநான்கரை கிராமங்கள் அமைந்த பூங்குன்ற நாடு என்ற நாடு உருவாக்கம் செய்யப்பெற்றிருந்திருக்கிறது என்று கருத்துரைக்கிறாரி் ஆய்வாளர் சோமலே(பண்டிதமணி, ப.10) இவ்வூர் சார்ந்து கிடைக்கும் கல்வெட்டுகளிலும் பூங்குன்ற நாடு என்ற வழக்கு இடம்பெற்றுள்ளது. இங்குள்ள குகைக்கோயில் ஒன்றில் ‘‘பூங்குன்ற நாட்டுப் பூங்குன்றத்துடையார்’’ என்ற குறிப்பு காணப்படுவதாக சதாசிவப் பண்டாரத்தார் குறிக்கின்றார். (மேலது.ப.13) மேலும் இவ்வூரில் உள்ள ஒரு குன்றுக்கு இன்றும் பூங்குன்றம் என்ற பெயர் வழங்கப்பெற்று வருகின்றது. இதுதவிர இக்குன்று சார்ந்து கோயில் கொண்டுள்ள அம்பிகைக்குப் பூங்குன்றத்துநாயகி என்ற பெயரும், அய்யனாருக்குப் பூங்குன்றத்து அய்யனார் என்ற பெயரும் வழங்கி வருகின்றன. இதன் காரணமாக இவ்வூரின் பழமை தெரியவருகின்றது. இவ்வளவில் பூங்குன்றம் என்ற ஊரும் நாடும் சங்ககாலம் முதலே தமிழகத்தின் தலைசிறந்த பகுதியாக, இலக்கிய வளம் கொழிக்கும் பகுதியாக விளங்கியதை மேற்கண்ட குறிப்புகளால் அறியமுடிகின்றது.

மணிமுத்தாறு ஓடும் அழகிய கிராமம் பூங்குன்றம் ஆகும். மேலும் இதனை ஒட்டி அமைந்த குன்றுகளும் சிறு காடுகளும் இவ்வூருக்கு அழகு சேர்ப்பன. இவ்வூர் சற்று உள்ளடங்கிய பகுதியாக இப்பகுதியில் விளங்குவதால் இன்னமும் இவ்வூர் போக்குவரத்து வசதிகளில் சற்றுப் பின்தங்கியே உள்ளது. இங்குள்ள மணிமுத்தாறு பெருகினால் ஊரில் உள்ள மக்கள் வெளியில் செல்ல இயலாது. யாரும் ஊருக்குள் வரவும் இயலாது.

இவ்வூரின் தற்காலப் பெயர் மகிபாலன்பட்டி என்பதாகும். மகிபாலன் என்ற அரசன் முற்காலத்தில் ஆண்டதன் காரணமாக இதன் பெயர் அவ்வரசன் பெயரினால் மகிபாலன்பட்டி என வழங்கப்பெற்றதாக ஒரு வாய்மொழி வரலாறு இவ்வூரில் வழங்கி வருகின்றது. சங்க காலச் சிறப்பு மிக்க பூங்குன்றம் எனப்பட்டுப் பிற்காலத்தில் மகிபாலன்பட்டி என்று அழைக்கப்பெற்ற இந்த மண்ணே (பண்டிதமணியார்) கதிரேசனார் பிறந்த மண்ணாகும்.

சிவகங்கை மாவட்டத்தில் திருப்புத்தூர் வட்டத்தில் தற்போது இருந்துவரும் இந்த ஊர் பழைய காலத்தில் பாண்டி நாடு எனப்பட்ட பகுதியின் ஒரு அங்கமாக விளங்கியுள்ளது. தமிழ் வளர்த்த பாண்டிப் பகுதியில், தமிழ் இலக்கியம் பூத்த மண்ணில் பெரும்புலவர் கதிரேசனார் தோன்றியது என்பது அம்மண்ணிற்கு இன்னமும் பெருமை சேர்க்கத்தக்கதாக உள்ளது.

பண்டிதமணியார் பிறந்த இனம் நகரத்தார் இனம் ஆகும். இவ்வினத்தார் இந்த ஊரில் சீரோடும் சிறப்போடும் வாழ்ந்து வருகின்றனர். ஒன்பது நகரக்கோயில்களை அடிப்படையாக வைத்து அவ்வகையில் பிரிவுகளைச் சமைத்து சிவவாழ்வினை வாழ்ந்து வரும் வணிகக் குடியினர் நகரத்தார்கள் ஆவர். இவ்வொன்பது பிரிவுகளில் வயிரவன் கோயில் என்ற கோயிலின் அடிப்படையில் வந்த நகரத்தார் குடியில் பிறந்தவர் கதிரேசனார்..

பெற்றோர்

கதிரேசனாரைப் பெற்றெடுத்த பெருமக்கள் முத்துக்கருப்பன், சிகப்பி ஆகியோர் ஆவர். இவர்களுக்கு 16.10.1881 ஆம் நாள் பிறந்த குழந்தையே கதிரேசன் ஆவார். இவர் பிறந்த நாளைத் தமிழில் குறிப்பிடவேண்டும் என்றால் விசு ஆண்டு புரட்டாசி மாதம் இரண்டாம் நாள் வெள்ளிக்கிழமை அன்று திருவாதிரை நட்சத்திரத்தில் பிறந்தவர் கதிரேசன் ஆவார்.

இவர் தனது பெற்றோரின் அருமை, பெருமை கருதி, அவர்களை எண்ணி, அவர்களுக்குத் தன் நூல்களைக் காணிக்கையாக்கியுள்ளார் பண்டிதமணி. உரைநடைக்கோவையின் முதல் பகுதியானது தந்தையார்க்கும், இரண்டாம் பகுதி தாயார்க்கும் காணிக்கையாக்கப்பெற்றுள்ளது. இக்காணிக்கையை அழகான பாடல்களாகக் கதிரேசனார் வரைந்துள்ளார்.

தந்தையைப் பற்றிய பாடல் பின்வருமாறு.

‘‘செந்தமி ழமிர்தத் திவலையும் உலகிற்
றிகழ்வட மொழிமணி சிலவும்
முந்துறப் பெறுதற் கறிவொளி யுதவி
முன்னுமென் சிறுபரு வத்தே
நந்தலில் புகழை நிறுவியெம் இறைவன்
நல்லடி யடைந்தவென் அரிய
தந்தையின் அருளை நினைவுறீஇ யுருகுந்
தன்மைக்கீ தறிகுறி யாமால்’’

(உரைநடைக்கோவையின் உரிமையுரை)
என்ற இப்பாடலில் தன் தந்தையார் பற்றிய நினைவுகளைத் தொகுத்தளித்துள்ளார் பண்டிதமணி. இப்பாடலுக்கு எளிமையான அளவில் உரையும் தந்துள்ளார் பண்டிதமணி. அவ்வுரை பின்வருமாறு.

‘‘கற்றுவல்ல பெரியோர் அவைகளில் சிறியேனாகிய யானுங் கலந்து பயன் எய்துதற்குரிய நல்லறிவு பெறுதற்குக் காரணிகராகிய என் அரிய தந்தையார் அவர்களின் அருட்பெருக்கை நினைந்து, நினைந்து உருகுதற்கு அறிகுறியாக இந்நூலை வெளியிட்டு அவ்வருட்கு இதனை உரிமைப்படுத்துகிறேன்’’ என்ற இப்பாடலின் உரையில் தந்தையின் அருளை எண்ணி எண்ணி உருகும் மகன் தான் எனக் கூறிக்கொள்வதில் பெருமை அடைகின்றார் கதிரேசனார். தான் பிறந்து ஏறக்குறைய நாற்பதாண்டுகள் கழிந்த நிலையில் தன் தந்தைக்கு நன்றிப் பெருக்கினைச் செய்யும் இனிய புதல்வனின் நிலையை இப்பாடல் உலகிற்குக் காட்டுகின்றது. மேலும் தான் தமிழ் அமிர்தத்தை, வடமொழியைக் கற்கத் தடைசெய்யாது அவ்விருப்பத்தை வளர்க்க உதவியமைக்காகத் தந்தைக்கு இவர் நன்றி பாராட்டுகின்றார். இக்காலத்தில் தந்தையும் தாயரும் அயல்மொழிக் கல்வியில் நாட்டம் கொண்டு அதற்காகச் செலவழித்துத் தன் குழந்தைகளைப் படிக்க வைப்பதைக் காணும்போது தமிழறிவைத் தந்த இந்தத் தந்தையைத் தாயைப் பாராட்டித்தான் ஆகவேண்டும்.

கதிரேசனாரின் தாயாரைப் பற்றிய பாடல் உரைநடைக்கோவை இரண்டாம் பகுதியில் காணிக்கைப் பாடலாக அமைக்கப்பெற்றுள்ளது.

‘‘என்னையீன் றெடுத்தென் உடல்நலம் பேணி
இருந்தமிழ்ப் புலவர் தங் குழுவில்
துன்னியான் இருப்பக் கண்டுள மகிழ்ந்து
சொலற்கரும் உதவிகள் புரிந்து
முன்னையான் செய்த நல்வினைப்பேற்றின்
முதிர்ச்சியால் நெடிதுநாள் புரந்த
அன்னை யினருளை நினைவுறீஇ யுருகற்
கமையடை யாளமீ தாமால்’’
(உரைநடைக்கோவை, இரண்டாம் பகுதி, உரிமையுரை)
இப்பாடலில் தன்னைத் தாய் நெடிது நாள் காத்ததாகக் குறிக்கின்றார் கதிரேசனார். இளம்பிள்ளை வாத நோயால் பாதிக்கப்பெற்ற குழந்தைக்குத் தாய், வெளியில் சொல்ல இயலாத பல நிலைகளில் உதவியாகவேண்டும் என்பதையும் அவ்வளவில் பெருத்த உதவியைக் கதிரேசனாரின் தாய் செய்தார் என்பதையும் இப்பாடல் எண்ணி அத்தாய்க்கு நன்றி செலுத்துகின்றது,

இளம்பிள்ளை வாத நோய் காரணமாகத் திருமணம் தள்ளிப்போன காலத்தில் மகனையும் தன்னையும் ஆற்றி வாழ்நாள்களை வீழ்நாள்களாக ஆகாமல் காத்த பெருமை தன் அன்னைக்கு உண்டு என்பதால் இத்தகைய அருமைப் பாடலைக் கதிரேசனார் பாடியுள்ளார்.

இதற்கும் அவரே உரை கண்டுள்ளார். ‘‘ அறிவு வளர்வதற்கு இடனாக உள்ள என் உடலை நன்கு பேணி வளர்த்து, எனக்கு உறுதுணையாம்படி உபசரித்து யான் கலைநலம் பெறுதற்குப் பெரிதும் துணையாக இருந்தவர்களும், புலவர் குழுவிற் சிறியேனும் ஒருவனாக இருக்கும் நிலை கண்டு, உள மகிழ்ந்து நீண்ட நாட்களாக என்னைப் பாதுகாத்து வந்தவர்களும் ஆகிய என் இனிய அன்னையார் அவர்களின் அருட்பெருக்கை உன்னியுன்னி உருகுதற்கு அடையாளமாக இந்நூல் வெளியிட்டு அவ்வருட்கு இதனை உரிமைப்படுத்துகிறேன்’’ (உரைநடைக்கோவை, உரி்மையுரை) என்ற கதிரேசனாரின் இப்பாடல் உரை இவர் தாயாரின் அருமை பெருமைகளை எடுத்துரைப்பதாக உள்ளது. மேலும் புலவர் குழுவில் கதிரேசனார் இருந்து அணி செய்வதைப் பார்க்கும் பெருமை இவரின் தாயருக்குக் கிடைத்தது. தந்தையார் இவரின் சிறுவயதிலேயே இறந்துவிட்டார் என்ற குறிப்பும் இப்பாடலில் பொதிந்து கிடக்கின்றது. இவ்வாறு தன் பெற்றோரை நினைந்து நினைந்துப் போற்றி, நன்றிப் புரப்பவராக பண்டிதமணி விளங்குகின்றார்.

கதிரேசனாரின் இளமைப் பருவத்தில் முதல் இரண்டரை ஆண்டுக்காலம் உடல் நலத்திற்கு எக்குறையும் வராமல் நலமாகவே இருந்தது. இக்காலத்திற்குப் பிறகு அவருக்கு ஏற்பட்ட சுரநோய் காரணமாக அவருக்கு இளம்பிள்ளை வாதம் என்ற நோய் தாக்கியது. இந்நோயின் கடுமை காரணமாக கதிரேசனாரின் இடது கை, இடது கால் ஆகியன வலுவிழந்து அவரால் மற்ற குழந்தைகள் போல உடனுக்குடன் தன் வேலைகளைப் பார்த்துக் கொள்ள இயலமுடியாத நிலை ஏற்பட்டது.

இந்நோய் தாக்கியதன் காரணமாக அவர் பிறந்து ஏழு ஆண்டுகளுக்குப் பின்னரே கதிரேசனார் திண்ணைப் பள்ளிக்கு அனுப்பப்பெற்றார். இருப்பினும் அங்கும் அவர் ஏழு மாதங்கள் மட்டுமே கல்வி கற்றார். ஆத்திச்சூடி, உலக நீதி போன்ற எளிய செய்யுட்கள் இத்திண்ணைப் பள்ளி வாயிலாகக் கதிரேசனாருக்கு அறிமுகமாயின. இதுபோன்று பல நூல்கள் தமிழில் இருப்பதை அவர் அறிந்ததால் அந்நூல்களைப் பெற்றுப் படிக்கவேண்டும் என்ற எண்ணம் கதிரேசனாருக்குத் தோன்றியது.

அத்தகைய பெருமை மிக்க நூல்கைளை அவர் தேடினார். அந்நேரத்தில் கம்பராமாயணம், திருத்தொண்டர் புராணம் போன்றன அவருக்குப் படிக்கக் கிடைத்தன. இவை ஏதோ முன்னர் படித்த உணர்ந்த நூல்கள் போல அவருக்குப் பொருள் புரிந்தன. மூலபாடங்களே அவருக்கு எளிதில் பொருள் விளங்கிப் புரிபட ஆரம்பித்தன. இவ்வாறு தனக்குக் கிடைக்கும் நூல்கள் அனைத்தையும் தொடர்ந்து கற்றுவரும் பழக்கத்தை அவர் மேற்கொண்டார்.

கதிரேசனார், அவரின் குடும்ப வழக்கப்படி தன் பதினோராம் வயதில் வணிகத்தில் ஈடுபட ஆரம்பித்தார். இலங்கைக்குச் சென்று வணிகம் செய்து வரலானார். இலங்கை நாட்டில் உள்ள கம்பளை, நுவரேலியா ஆகிய ஊர்களுக்கு இடைப்பட்ட வழியில் அமைந்துள்ள இரட்டைப் பாதை என்னுமிடத்தில் உள்ளத் தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்கு அரிசி, புடவை ஆகியவை விற்பனை செய்யும் வணிகத்தை அவர் மேற்கொண்டார். யாழ்ப்பாணத்து அறிஞர்கள் பலரின் தொடர்பும் இக்காலத்தில் பண்டிதமணிக்குக் கிடைத்தது.

இவ்வாறு வணிகம் செய்து பொருளீட்டி வரும் காலத்தில், மூன்றாண்டுகள் கழிந்த நிலையில் கதிரேசனாரின் தந்தை இந்தியாவில் இறந்த செய்தி அவருக்கு எட்டியது. உடனே கதிரேசனார் இந்தியா திரும்பினார்.குடும்பத்தின் மூத்த பிள்ளை இவர் என்பதால் குடும்பத்தைச் சுமக்க வேண்டிய சுமை இவரை மீளவும் இலங்கை செல்லவிடாமல் தடுத்தது. இந்தியாவிலேயே இருந்துத் தன் குடும்பத்தைக் காக்க வேண்டிய கடமைக்கு ஆளானார் கதிரேசனார். நோயின் வாட்டத்தைப் போக்க பல மைல் தூரம் நடந்து செல்வது என்பது அவருக்குப் பிடித்தமான பொழுதுபோக்கு. சுண்டைக்காடு. வேலங்குடி போன்ற மகிபாலன்பட்டியை ஒட்டிய கிராமங்களுக்கு நடந்து சென்று தன் நோயை ஆற்றினார் கதிரேசனார்.

கதிரேசனாருக்குப் பதினான்கு வயது நெருங்கும்போது இளம்பிள்ளை வாத நோய் அவரைப் பெரிதும் வருத்தத் தொடங்கியது. இதன் காரணமாக ஊன்றுகோல் கொண்டே நடக்கும் நிலைக்கு ஆளானார் கதிரேசனார். வீட்டிலேயே பெரும்பான்மைக் காலம் உறையும் நிலைக்கு அவர் தள்ளப்பட்டார்.

அந்நிலையில் தன் வீட்டுச் சன்னலின் அருகே இருந்து கொண்டு வருவோர் போவோருடன் உரையாடி தன் ஊர், நகர, நாட்டுச் செய்திகளை அறிந்து கொள்வது என்பது இவருக்குப் பிடித்த மற்றொரு பொழுதுபோக்கு ஆகும். அக்காலத்தில் செய்திகளைத் தாங்கிவந்த சுதேச மித்திரன் இதழை தன் இல்லத்திற்கு வரவழைத்து அதன் வழியாக உலகச் செய்திகளை அவர் அறிந்துகொண்டார். பல தமிழ் இலக்கிய நூல்களை இக்காலத்தில் விடாமல் கற்றுவந்தார். அவரின் தமிழறிவு பெருகிய காலம் இதுவேயாகும்.

இக்காலத்தில் தன் வழிபடு கடவுளான விநாயகப் பெருமானை வணங்கி அவரையே குருவாகக் கொண்டுக் கதிரேசனார் கற்ற நூல்கள் பலவாகும். தமிழ்ப்புலவர், இலக்கணக் கடல் அரசஞ் சண்முகனார் என்பரைத் தன் ஆசானாக் கொண்டுக் கற்ற நூல்களும் பல. அரசஞ் சண்முகனார் கதிரேசனார் இல்லத்தில் தங்கி அவருக்குத் தமிழ் நூல்களைப் போதித்தார். அரசஞ் சண்முகனாரை மற்றொரு பிள்ளையாகக் கருதிச் சிவப்பி ஆச்சி வளர்த்தார்கள். அந்த அளவிற்கு கதிரேசனாருக்கும், அரசஞ் சண்முகனாருக்கும் நெருங்கியத் தமிழ்த் தொடர்பு ஏற்பட்டது. இத்தொடர்பால் இலக்கணப் புலமையும், இலக்கியப் புலமையும் செழிக்கப் பெற்றார் கதிரேசனார். தன் ஆசிரியராக விளங்கிய அரசஞ் சண்முகனார் பொருள் இன்றி வற்றியபோது அவருக்கு அவ்வப்போது பொருள் உதவிகள் செய்து தன் நன்றியினைக் கதிரேசனார் தெரிவித்து வந்தார்.

தமிழைக் கற்றுத் தேறியது போலவே, வடமொழியையும் கற்றுத் தேர வேண்டும் என்ற ஆர்வம் கதிரேசனாருக்கு ஏற்பட்டதால், அம்மொழியைக் கற்ற தருவை நாராயண சாஸ்திரியாரிடம் மாணவராக அமைந்தார். அவரிடம் ஐந்தாண்டுகள் சமஸ்கிருதப் பயிற்சி பெற்றார். அவர் வழியாகப் பாணினி, வியாகரணம், வடமொழிக் காவியங்கள், நாடகங்கள் போன்றவற்றைக் கற்றார். இதன் காரணமாக வடமொழி அறிஞராக பண்டிதமணி விளங்க முடிந்தது.

இவற்றோடு சைவ சித்தாந்தப் புலமையும் தனக்கு நிரம்ப வேண்டும் என்று கதிரேசனார் எண்ணினார். இதற்காகத் தக்க ஒருவரைத் தேடியபோது காரைக்குடியைச் சார்ந்தச் சித்தாந்த வித்தகர் சொக்கலிங்க ஐயா என்பவரின் அறிமுகம் கிடைத்தது. அவரிடம் சைவ சிந்தாந்த பாடத்தை இரண்டாண்டுகள் கேட்டார். இச்சொக்கலிங்க ஐயா கதிரேசனாரின் இலக்கியப் பேச்சினைக் கேட்டு மகிழ்ந்தவர். ஒரு முறை இவரின் இலக்கியப் பேச்சினைப் பாராட்டிய இவர் சமயத்துறையிலும் கதிரேசனார் முன்நிற்கக் கேட்டுக்கொண்டார். அதனடிப்படையிலேயே கதிரேசனார் சைவ சித்தாந்தம் கற்கும் எழுச்சியை, வழியைப் பெற்றார்.

இவ்வளவில் கதிரேசனாரின் இலக்கிய இலக்கண அறிவு, வடமொழி அறிவு, சைவ சித்தாந்த அறிவு ஆகியன மேம்பட்டன. இவ்வறிவை மேலும் விரிவாக்கச் சான்றோர் பலரை நேரிலும் கடிதங்கள் வாயிலாகவும் தொடர்பு கொண்டார் கதிரேசனார்.

மு.ரா. கந்தசாமிக் கவிராயர், மறைமலையடிகள் போன்ற பலரது அறிமுகம் கதிரேசனாருக்கு அரசஞ் சண்முகனார் வழி கிடைத்தது. உ, வே. சாமிநாதையர், கவிமணி தேசிக விநாயகம் பிள்ளை, ஞானியாரடிகள், ரா. ராகவையங்கார், வெள்ளக்கால் சுப்பிரமணிய முதலியார்ஈ, நாவலர் சோம சுந்தர பாரதியார் போன்றோருடன் இவர் நட்பு கிளைத்து வளர்ந்தது.

மறைமலையடிகளைச் சந்திக்க நாகப்பட்டிணம் வரை சென்று வருவார் கதிரேசனார். அவ்வாறு செல்லும்போது ஒரு பயணத்தின்போது, சைவ சித்தாந்த சமாஜத்தின் சார்பில் நடந்த விழாவில் கதிரேசனார் உரையாற்றும் வாய்ப்பினைப் பெற்றார். இதுவே சொற்பொழிவுத் துறையில் கதிரேசனார் கால் பதித்த முதல் நிகழ்வாகும்.

இதன் பின்னர் ஞானியார் அடிகளாரின் நட்பு கிடைக்கப்பெற்று அவரின் பேச்சாற்றலை அறிந்து அவரைத் தன் முன்னோடியாகக் கொண்டு பேச்சுத்துறைக்குள் நுழைந்தார் கதிரேசனார். செட்டி நாட்டில் பல இடங்களில் கதிரேசனார் பொழிவுகளை ஆற்றினார்.

கதிரேசனாரின் சொற்பொழிவுகளை அப்படியே அச்சாக்கம் செய்யுமளவிற்கு அவை பொருத்தமுறத் தயாரிக்கப்படும். தேவையான விளக்கங்கள், மேற்கோள்கள், சிந்தனைகள் முதலானவை சேர்க்கப்பெற்று அப்பொழிவுகள் கனமாக இருக்கும். மேலும் பேச்சின் நிறைவில் பேசியதன் சாரம் அப்படியே சுருங்கிய நிலையில் எடுத்துரைக்கப்படும். இவரின் பேச்சுரைகளே உரைநடைக் கோவைகளாக இரு தொகுதிகளாகப் பின்னாளில் தொகுக்கப்பெற்றன. அந்த அளவிற்குச் சொற்பொழிவை ஒரு கலையாகக் கதிரேசனார் ஆற்றி வந்தார்.

இலக்கியப் பயிற்சியோடு சமுதாய நலமும் சிறக்கத் தொண்டுகள் ஆற்றியவர் கதிரேசனார். கண்டவராயன் பட்டி என்ற ஊரில் இருந்து மகிபாலன்பட்டிக்கு வரும் பாதை நலமுடையதாக இருக்காது. மழை பெய்துவிட்டால் வண்டிமாடுகள் வண்டியை இழுக்க வெகு சிரமப்படும். தன் பயணத்திற்கு மாட்டுவண்டியையே நம்பிய இருந்த கதிரேசனார் இப்பாதையைச் சீரமைக்க ஒருவரைத் தேடினார். அக்காலத்தில் மகிபாலன் பட்டியில் இருந்து தேவகோட்டையில் உள்ள ஒரு செல்வம் மிக்கக் குடும்பத்திற்கும் வாரிசு இல்லாத காரணத்தால் தத்துப் பிள்ளையாகச் சென்ற திரு வீரப்பச் செட்டியார் என்பவரை அணுகினார். அவரின் பொருளுதவியால் தன் சொல்லுதவியால் திருந்திய பாதை ஒன்றைக் கதிரேசனார் நிறுவினார். இப்பாதையே இன்றும் பேருந்துகள் செல்லும் பாதையாக உள்ளது.

மேலும் இவ்வூருக்கு அஞ்சலக வசதி, கல்விக்காக மங்கல விநாயகர் வித்தியாசாலை, மோட்டார் போக்குவரத்து போன்றவற்றை ஏற்படுத்தித் தந்த்தில் கதிரேசனாரின் பங்கு பெரிதாகும். இவ்வாறு தான் வாழ்ந்த ஊரில் சமுதாயச் சேவையை ஆற்றியவர் கதிரேசனார். இந்நன்றியை நினைவூட்டும் வண்ணம் ஊரில் நடுவில் இவரின் சிலை தற்போது நிறுவப்பெற்றுள்ளது. சிலைவடிவில் கதிரேசனார் நின்று நிலவி இன்னமும் இவ்வூர் வளமும் நலமும் பெற வாழ்த்துரைத்து வருகின்றார்.

கதிரேசனாருக்கு செட்டி நாட்டில் மக்கள் தரமான கல்விச் செல்வத்தைப் பெறுவதற்கான பள்ளிகள், கல்வி நிறுவனங்கள் இல்லை என்ற மனக்குறை இருந்து வந்தது. அதனை நிறைவிக்க வேண்டும் என்ற பேரார்வம் அவர் மனதில் நாளும் எழுந்து கொண்டே இருந்தன.

இக்காலத்தில் இவர் பலவான்குடியில் மணிவாசகர் சங்கம் என்ற ஒரு அமைப்பினை ஏற்படுத்தினார். அதன் வழி சமய அறிவை மக்களுக்குப் புகுத்தி வந்தார். அவ்வூரின் சிவநேசர் திருக்கூட்டத்தின் முதல் தலைவராக இருந்தும் அவர் தொண்டாற்றினார்.

தொடர்ந்து தயாரின் வேண்டுகோளுக்குச் செவி சாய்த்து இராமேசுவரம் வரை அவர் தலயாத்திரை மேற்கொண்டார். கதிரேசனார் வாழ்வில் திருமணம் முதலான நல்ல நிகழ்வுகள் நடைபெறவேண்டும் என்பதற்காக ஏற்படுத்தப்பட்ட தலயாத்திரை இதுவாகும். இத்தல யாத்திரையைத் தமிழ் யாத்திரையாக மாற்றிக் கொண்டார் கதிரேசனார். இராமநாதபுரத்தில் இருந்த இராகவையங்காரைச் சந்தித்து அவரின் நட்பினைப் பெற்றார். அவர் வழியாகப் பாண்டித்துரைத் தேவரைச் சந்தித்து நான்காம் தமிழ்ச் சங்கத்தின் புலவர் அவையில் இடம்பெறச் செய்யப்பெற்று அணிபெற்றார். தமிழ்ச் சங்கத்தின் தொடர்பு அவருக்கு என்றைக்கும் இருப்பதாக வளர்ந்துவந்தது.

செட்டிநாட்டில் தமிழ் வளர்க்கும் நிறுவனம் ஒன்றை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்ற அவரின் அவா மேலைச்சிவபுரி என்ற சிற்றூரில் இருந்த தனவணிகர்களால் நிறைவேறியது. 1909 ஆம் ஆண்டு மேலைச்சிவபுரியில் சன்மார்க்க சபை என்பதை அவர் நிறுவ எண்ணம் கொண்டார். இவ்வூருக்கு அக்காலத்தில் சிவப்பட்டி என்றே பெயர். திரிந்து வழங்கும் அப்பெயரை மேலைச்சிவபுரி என்ற இலக்கியப் பெயரால் அழைத்தவர் கதிரேசனார். இவ்வூரில் கதிரேசனாரின் தமக்கையார் மணம் முடிக்கப் பெற்றிருந்தார். இதன் காரணமாக அடிக்கடி கதிரேசனார் இவ்வூருக்கு வரும்படியாயிற்று. இவர் இவ்வூருக்கு வரும்போதெல்லாம் அங்கு சைவமும் தமிழும் தழைத்தோங்கும் நல்லெண்ணம் கொண்ட வ.பழ. சா குடும்பம் என்றழைக்கப்படும் குடும்பத்தைச் சார்ந்த பழனியப்பச் செட்டியார் அவர்களையும், அவரது தம்பி அண்ணாமலைச் செட்டியார் அவர்களையும் சந்தித்து உரையாடுவது வழக்கம்.

அண்ணன், தம்பி இருவரும் தமிழார்வமும் தமிழ்ப் புலவர்களை ஆதரிக்கும் குணமும் மிக்கவர்கள். இவர்களிடம் கதிரேசனார் பேசும்போதெல்லாம் இலக்கியம், சமயம் வளர்க்கும் அமைப்பு ஒன்றை உருவாக்க வேண்டும் என்று கூறிவருவார். அதற்குக் காட்டாக நான்காம் தமிழ்ச் சங்கத்தையும், கரந்தைத் தமிழ்ச் சங்கத்தையும் எடுத்துக்காட்டுவார். இவரின் பேச்சில் கவரப்பட்ட இருவரும் மேலைச் சிவபுரியில் சன்மார்க்க சபை தொடங்க முன்வந்தனர்.

சன்மார்க்கம் என்பதற்குக் கதிரேசனார் தரும் பொருள் எண்ணத்தக்கது. தன்னைச் சார்ந்தாரைப் பசுத்துவ நீக்கிப் பதித்துவமீந்து சிவபிரனோ டிரண்டறக் கலப்பிப்த்து அசைவறு நிலையாகிய பேரானந்தப் பெருவாழ்விற் றலைப்படுத்துவது இச் சன்மார்க்கம் என்பது கதிரேசனார் சன்மார்க்கத்திற்குக் காட்டும் பொருளாகும். வள்ளலார் கண்ட சன்மார்க்கம் இதனின்று வேறானது என்றாலும் இவ்விரு சன்மார்க்கங்களும் மாறானவை அல்ல. முக்தி நெறியைத் தலைப்படுதற்கு உரிய வழி சன்மார்க்கம் என்பதால் அந்நெறியை வழங்க மேலைச்சிவபுரியில் நிறுவப்பட்டதே சன்மார்க்க சபையாகும்.

இச்சபையின் தோற்றம் ஆயிரத்துத் தொள்ளாயிரத்து ஒன்பதாம் ஆண்டு மே மாதம் பதிமூன்றாம் நாள் நடைபெற்றது. இந்நாள் திருநாவுக்கரச சுவாமிகள் குருபூசைக்குரிய நாள் ஆகும். இந்நாளில் சபையைத் தொடங்கலாம் என எண்ணிய கதிரேசனார் இந்நாளைக்குச் சில நாள்கள் முன்னர் மேலைச்சிவபுரி வந்து சேர்ந்தார். அந்நேரம் வ.பழ.சா குடும்பத்தின் முன்னவர் பழனியப்பன் கொழும்பு சென்று இருந்தார். எனவே அவரின் தம்பி அண்ணாமலையாரைக் கண்டு சபையைத் தொடங்கும் நாள் குறித்தும், உடன் செய்ய வேண்டுவது குறித்தும் கதிரேசனார் உரையாடினார்.

திருநாவுக்கரசு சுவாமிகளின் குருபூசை நாளி்ல் அவருக்குக் குரு பூசை நடத்தி அன்னதானம் அளித்து மாலையில் அறிஞர்களைக் கொண்டுச் சொற்பொழிவாற்றச் செய்வது என்ற அமைப்பில் சபையின் துவக்க நாள் திட்டமிடப்பெற்றது. இருப்பினும் அண்ணாமலையார் இதற்கு ஓரளவே ஒப்புதல் தந்துப் பணிகளைச் செய்தார். அண்ணன் வராத குறை அவர் மனதில் இருந்தது. அண்ணனில்லாமல் சபை தொடங்குவதில் அவருக்கு சற்றுப் பின்னடைவு இருந்தது. ஆனாலும் அண்ணன் பழனியப்பர் சபை தொடங்கும் நாளன்று வந்து சபையின்தொடக்க விழாவில் கலந்து கொண்டார். இது நன்னிமித்தமாகவும், அனைவர் மனத்தை மகிழச் செய்வதாகவும் இருந்தது.

தி்ட்டமிட்டப்படி மேலைச்சிவபுரியின் ஆதிகாலத்து, விநாயகர் கோயிலான சாமிநாத விநாயகர் சன்னதியில் அப்பெருமானுக்கு அபிடேக ஆராதனை செய்யப்பெற்றது. அதன்பின் திருநாவுக்கரசு நாயனாரின் புராணம் வாசிக்கப்பட்டது. அவருக்குக் குருபூசை நடத்தப்பட்டது. இதனைத் தொடர்ந்து அன்னதானம் வழங்கப்பெற்றது.

மாலை மூன்று மணியளவில் மகாவித்வான் அரசன் சண்முகனார் தலைமையேற்க, மு.ரா. கந்தசாமிக் கவிராயர்,கீழச் சீவல்பட்டி வித்வான் பீமகவி, தேவகோட்டை சொ. வேற்சாமி கவிராயர், வேந்தன்பட்டி புலவர் வாத்தியார் ஆகியோர் சொற்பொழிவாற்றினர். இவ்விழாவின்போது சாமிநாத விநாயகர் மீது பதிற்றுப் பத்தந்தாதி என்பதைக் கதிரேசனார் பாடினார். இக்கவிகளிளைக் காண்கையில் இவரின் கவியாற்றல் மிகுதியாக வெளிப்பட்டு இருப்பதைக் காணமுடிகின்றது.

மேலைச்சிவபுரி சன்மார்க்க சபை இவ்வளவில் தொடக்கம் பெற்றது. இதன் தலைவராக வ.பழ.சா. பழனியப்பச் செட்டியார் விளங்கினார். நாளும் சபை வளர அவர் சிந்தனை கொண்டார்.

ரூபாய் பன்னிரண்டாயிரம் செலவில் சபைக்கு ஒரு கட்டிடம் உருவாக்கப்பெற்றது. இச்சபையின் துணை நிறுவனங்களாக கணேசர் செந்தமிழ்க்கலாசாலை, தொல்காப்பியர் நூலகம் ஆகியன உருவாக்கப்பெற்றன.

சபையின் வாயிலாக திங்கள் தோறும் சமய இலக்கியச் சொற்பொழிவுகள் நடத்தப்பெற்றன. ஆண்டுதோறும் ஆண்டுவிழா நடத்தப்பெற்றது. இவ்வாண்டுவிழாக்களில் தமிழகத்தின் தலைசிறந்த புலவர்கள் கலந்து கொண்டனர். பக்கத்து ஊர்களில் இருந்து இந்நிகழ்வைக் காண வரும் அன்பர்கள் மாட்டுவண்டியில்தான் வரவேண்டும். அவ்வாறு வரும் மாடுகளுகளின் உணவிற்காக வைக்கோல் போர் உருவாக்கும் பணிதான் ஆண்டுவிழாவின் முதல் பணியாக சபையாருக்கு இருந்தது. இதனடிப்படையில் காணுகையில் இச்சபையின் இலக்கியபணி, மக்கள் பணி சிறந்தது என்பதை உணரமுடிகின்றது. அனைத்து உயிர்களுக்கும் உணவளித்துப் புரக்கும் செயலே சன்மார்க்கம் என்பதை எண்ணிச் சபையார் மாடுகளுக்கும் விருந்துவைத்து, மக்களுக்கும் இன்சுவை, சொற்சுவை விருந்து படைத்து, வந்திருக்கும் புலவர்களுக்கும் தங்குவதற்கு ஏற்ற வகையில் குடில்கள் அமைத்துச் செய்த திருப்பணி தமிழுக்கும் சைவத்திற்கும் ஆற்றிய செம்மைப் பணியாகும்.

தொடர்ந்து சபையும் வளர்ந்தது. அதன் துணை நிறுவனங்களும் வளர்ந்தன. கணேசர் செந்தமிழ்க் கலாசாலையில் தமிழ்ப்பாடங்கள் நடத்தப்பெற்று முறையே தேர்வுகளும் வைக்கப்பெற்றன. இப்பணிகளைப் கதிரேசனாரும் அரசன் சண்முகனாரும் பகிர்ந்துக் கவனித்துக் கொண்டனர்.

கதிரேசனார் கலை உள்ளமும், கல்வி அவாவும் சன்மார்க்க சபை கண்ட காரணத்தால் ஓரளவிற்கு அமைதி பெற்றன. இவரின் பொருளாதாரத்திற்கும் வ.பழ.சா குடும்பத்தார் வழி செய்தனர். பர்மாவிலும், மலாய் நாட்டிலும் நடைபெறும் வணிகத்தில் கதிரேசனாருக்கு பங்கு ஏற்படுத்தப்பெற்றது, இவ்வாறு பற்பல நிலைகளில் தமிழ் உயரவும், கதிரேசனாரின் நிலை உயரவும் வ.பழ.சா குடும்பத்தார் உதவினர்.

சபையின் இரண்டாம் ஆண்டுவிழாவின்போது பண்டிதமணி அவர்கள் பேசிய பேச்சுரை நாட்டுக்கோட்டை நகரத்தார்களின் சீர்திருத்தம் என்பதாகும். இதனை நூலாக வெளியிட்டு நூல் வெளியிடும் பணியிலும் தன்னை ஈடுபடுத்திக்கொண்டது சன்மார்க்கசபை.

சபையின் மூன்றாம் ஆண்டு விழா நெருங்குகையில் வ.பழ. சா குடும்பத்தின் முன்னவர் பழனியப்பர் உடல் நலிவுற்று இறைவனடி சேர்ந்தார். தொடர்ந்து சபையின் பணிகளைப் பழனியப்பருக்குப் பின்னவரான அண்ணாமலையார் கவனித்து வரத் தொடங்கினார். சபையின் வைப்பு நிதியாக ரூபாய் ஐம்பதாயிரம் என்ற நிலையில் இவ்வமைப்பு வலுப்பெற்றது. இச்சபையின் பெருமையும் இதனை தன் வழியால் நடத்தி வரும் கதிரேசனாரின் புகழும் இணைந்துத் தமிழகமெங்கும் பரவத் தொடங்கின.