திங்கள், டிசம்பர் 31, 2018

பிரார்த்தனை

பிரார்த்தனை


Religious Leader Mahatma Gandhi 1869 - 1948
பிரார்த்தனை வலிமை வாய்ந்தது. பிரார்த்தனை கடவுள் சார்ந்த விசயம் என்று கருதுபவர்கள் ஒரு புறம் இருக்க, பிரார்த்தனை என்பது நம்பிக்கை சார்ந்த விசயம் என்பது உறுதி. ஒருவரின் மீது நம்பிக்கை வைக்கிறோம். நாளை இதனை இவர் செய்து தருவார் என்று நம்பிக்கை வைக்கிறோம். நாளை அந்த நேரம் வரும் வரை இந்த நம்பிக்கை மட்டுமே நம்மிடம் உள்ளது. செயல் செய்து முடித்தபின்புதான் நம்பிக்கை செயல் வடிவம் பெற்று வெற்றி பெறுகிறது.
உலக வாழ்வில் வாழ்நாள் முழுவதும் நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தி ஆன்மபலத்தைத் தருவது பிரார்த்தனை. கடவுளின் மீது அசையாத நம்பிக்கையை ஏற்படுத்துவது பிரார்த்தனை.
காந்தியடிகளின் மொழிகளில் சொன்னால் ‘‘பிரார்த்தனை வாக்கு வன்மையைக் காட்டுவதற்கு உரியதன்று. உதட்டிலிருந்து எழும் வணக்கமும் அல்ல அது. இருதயத்திலிருந்து எழுவதே பிராத்தனை. ஆகையால் அன்பு ஒன்றைத் தவிர வேறு எதுவுமே அங்கே இல்லாதவாறு உள்ளத்தூய்மையை நாம் அடைந்து விடுவோமாயின் எல்லாத் தந்திகளையும் தக்க சுருதியில் கூட்டி, வைத்துவிடுவோமாயின் தானே இனிய கீதும் எழுந்து இறைவன் அருளைக் கூட்டுவிக்கும்.
பிரார்த்தனைக்குப் பேச்சு தேவையில்லை. புலன்களின் முயற்சி எதுவும் அதற்கு வேண்டியதில்லை. உள்ளத்திலிருந்து காமக் குரோதிகளை எல்லாம் போக்கிப் புனிதமாக்கிக் கொள்ளுவதற்குத் தகுந்த சாதனை பிரார்த்தனை என்பதில் எனக்குச் சிறிதளவும் சந்தேகமே இல்லை. ஆனால் அத்துடன் முழுமையான அடக்கமும் அமைந்திருக்க வேண்டும்” காந்தியடிகள் பிரார்த்தனை என்பதை அன்பு, உள்ளத்தூய்மை கொண்ட சாதனையின் வடிவமாகக் காண்கிறார். அவரின் பிரார்த்தனை அவரை பல நெருக்கடியான நேரங்களில் கடவுளின் காட்சியைக் காட்டியிருக்கிறது.
‘‘சமயத்தின் சாரத்தைப்பற்றியோ, கடவுளைப்பற்றியோ, அவர் நம்முள் எப்படி வேலை செய்கிறார் என்பதைப் பற்றியோ எனக்கு அப்பொழுது தெரியாது. அச்சமயம் கடவுள் என்னைக் காப்பாற்றினார் என்பதை மாத்திரம் தெளிவற்ற முறையில் நான் அறிந்தேன்.
சோதனை நேர்ந்த சமயங்களிலெல்லாம் அவரே என்னைக் காத்தார். ‘‘கடவுள் காப்பாற்றினார் ’’ என்ற சொற்றொடருக்கு நான் இன்று ஆழ்ந்த பொருள் கொள்ளுகிறேன் என்பதை அறிவேன். என்றாலும், அதன் முழுப்பொருளையும் நான் இன்னும் அறிந்துகொள்ளவில்லை என்றே உணர்கிறேன்.
அதன் முழுப்பொருளையும் அறிந்து கொள்வதற்கு, மேலான அனுபவம் ஒன்றே உதவமுடியும். என்றாலும், ஆன்மீகத்துறையிலும், வக்கீலாக இருந்தபோதும், ஸ்தாபனங்களை நடத்தியபோதும், ராஜீய விசயத்திலும் எனக்குச் சோதனைகள் நேர்ந்த சமயங்களிலெல்லாம் கடவுளே என்னைக் காப்பாற்றினார் என்று சொல்ல முடியும்.
நம்பிக்கைக்கே ஒரு சிறிது இடம் இல்லாதபோதும், உதவுவோர் உதவத் தவறித் தேற்றுவாரும் ஓடிவிட்ட சமயத்திலும், எப்படியோ அந்த உதவி வந்துவிடுவதைக் காண்கிறேன். ஆனால், எங்கிருந்து அது வருகிறது என்பதை நான் அறிவேன். இறைவனை வேண்டுவதும், பூசிப்பதும், பிரார்த்திப்பதும் மூட நம்பிக்கைகள் அல்ல. உண்பதும், பருகுவதும், அமர்வதும், நடப்பதும் எவ்விதம் உண்மையான செயல்களோ அவற்றைவிடவும் அதிக உண்மையான செயல்களோ அவை. அவை மட்டுமே உண்மையானவை. மற்றவையாவும் பொய்யனாவை என்று சொல்வதும் மிகையாகாது.”
பிரார்த்தனை எவ்வளவு அழகானது. எவ்வளவு வலிமையானது என்பது காந்தியடிகளின் சத்தியமாக உணர்ந்திருக்கிறார். உணரவும் வைத்திருக்கிறார்.
காந்தியடிகள் செல்லும் இடங்களில் எல்லாம் சர்வ சமய கூட்டுப் பிரார்த்தனை என்பது முன்னேற்பாடாக நடைபெற்றுக் கொண்டே இருக்கும். மக்கள் அமைதி, அன்பு, ஒழுக்கம், நன்னம்பிக்கை போன்றவற்றை அறிந்து நடந்திட பிரார்த்தனைக் கூட்டங்கள் உதவுவனவாகும்.
பிரார்த்தனைக் கூட்டங்களினால் மத, இன. சாதி வேறுபாடு நீங்கி ஒற்றுமை ஏற்படுகிறது. காந்தியடிகளின் இயல்பான குணங்களுள் ஒன்று அவர் யாரையும் வேறுபடுத்திப்பார்க்காதவர். பழகாதவர். அனைவரையும் ஒன்றென மதித்து நடந்தவர்.
‘‘உறவினர் என்றோ வேற்று மனிதர் என்றோ என் நாட்டினர் என்றோ பிறநாட்டினர் என்றோ, வெள்ளையர், வெள்ளையரல்லாதார் என்றோ, இந்துக்கள் மற்ற மதத்தினரான இந்தியர் என்றோ, முஸ்லிம்கள், கிறிஸ்தவர்கள், பார்ஸிகள், யூதர்கள் என்றோ வேற்றுமை உணர்ச்சி எனக்கு இருந்ததே இல்லை. இவ்விதப்பாகுபாபடு எதையும் கற்பித்துக்கொள்ள முடியாததாக என் உள்ளம் இருந்தது என்று சொல்லலாம் இது என் சுபாவத்தோடு ஒட்டியதாகவே இருந்ததால், இதை எனக்கு இருந்த விசேட குணம் என்று நான் கூறிக்கொள்ளுவதற்கில்லை. என்னளவில் எந்தவிதமான முயற்சியும் இல்லாமலேயே அது எனக்கு ஏற்பட்டதாகும். ஆனால் அகிம்சை, பிரம்மச்சாரியம், அபரிக்கிரகம் அதாவது உடைமை வைத்துக் கொள்ளாமை, புலனடக்கம் ஆகிய நற்குணங்களை வளர்த்துக்கொள்வதற்காக நான் இடைவிடாது முயன்று வந்தேன் என்பதையும் முற்றும் உணர்ந்திருக்கிறேன்”
இந்த உணர்வையே காந்தியடிகள் ஒவ்வொரு இந்தியரிடத்திலும், உலக மாந்தர் அனைவரிடத்திலும் காண விரும்பிய உணர்வாகும். மக்கள் அனைவரும் பாகுபாடற்றவர்கள், வேறுபாடு அற்றவர்கள் என்ற நல்லெண்ணம் வலுப்பட வேண்டும். வேண்டப்படுவதும் அறிவோனாக இறைவன் இருக்கிறான். வேண்ட முழுவதும் தருவோனாக இறைவன் இருக்கிறான்.
“வேண்டி, நீ யாது அருள் செய்தாய், யானும்,
அதுவே வேண்டின் அல்லால்,
வேண்டும் பரிசு ஒன்று உண்டு என்னில்,
அதுவும், உன் தன் விருப்பு அன்றே?”
என்று மாணிக்கவாசகர் பாடுகிறார்.
நான் எது வேண்டினாலும் தரக் கூடியவன் ஆண்டவன். அத்தகையவனிடத்தில் நான் ஒன்று கேட்கிறேன் என்றால் அதை அவன் தருகிறான் என்றால் கேட்கச் செய்தவனும் அவனே, கேட்டுத் தந்தவனும் அவனே தான்.  இவ்வகையில் பிரார்த்தனை பல வேண்டுதல்களைக் கேட்க வைக்கிறது. தர வைக்கிறது. பெற வைக்கிறது.
காந்தியடிகளுக்கு மிகப்பிடித்தமான பிரார்த்தனை வைஷ்ணவோ ஜனதோ என்ற பாடல். இளமை முதல் அவரின் மனதிற்கு விருப்பமான பாடலாக அது இருந்தது. அவர் சற்று சோர்வுறும் பொழுதில் எல்லாம் அந்தப்பாடலை இசைக்கச்சொல்லி புத்துணர்ச்சி பெறுவார்.
உறவென மனிதர்கள்
உலகு உள யாரையும்
வணங்குபவன்
உடல்மனம் சொல் இவற்றில்
அறமெனத் தூய்மை காப்பவன்
உண்மையான பக்தன்
என்று இந்தப் பாடல் முழங்குகிறது.
எனவே பிரார்த்தனை வலிமையாம். அந்த வலிமையை வேண்டிப் பெறுவது காந்திய வழியாகும்.

நன்றி் சிறகு.காம்

சனி, டிசம்பர் 01, 2018

துறவி


Siragu Kasturba-Gandhi2
மோகன் தாஸ் கரம் சந்த் காந்தி என்பவரை மகாத்மாவாக பரிணமிக்கச் செய்தவர்களில் மிகப் பெரிய பங்கு அன்னை கஸ்தூரி பாய் அவர்களுக்கு உண்டு. காந்தியடிகளுக்கு இளம் வயதிலேயே திருமணம் நடைபெற்றது. இளம் வயது முதலே கஸ்தூரி பாய் அவர்களுடன் கலந்து பழகிய காரணத்தினால் காந்தியடிகளுக்கு மிகச் சிறந்த துணைவியாக அன்னை கஸ்தூரிபாய் விளங்கினார்.
அன்னை கஸ்தூரிபாய் அவர்களும் காந்தியடிகளுக்கு பல வழிகளில் வழிகாட்டியாக, காந்தியக் கொள்கைகளை ஏற்பவராக சிறந்த சத்யாகிரகியாக விளங்கியனார். இளம் வயதிலேயே திருமணம் ஆன காரணத்தினால் காந்தியடிகள் கஸ்தூரிபாயை தன் விருப்பப்படி அமைத்துக்கொள்ள விரும்பினார். கஸ்தூரிபாயை ஆலயத்திற்கு அடிக்கடி போகக் கூடாது, தோழிகளுடன் உரையாடக் கூடாது என்றெல்லாம் காந்தியடிகள் கட்டுப்படுத்தியதுண்டு. இதற்குக் கட்டுப்பட்டும் கட்டுப்பாடாமலும் கஸ்தூரிபாய் நடந்து வந்தார். கட்டுப்பட்டபோது மகிழ்ந்த காந்தியடிகளில் கட்டுப்படாதபோது வருத்தப்படமால் இருக்க இயலவில்லை. தன் அதிகாரத்துக்குக் கட்டுப்பட்டவர்கள் கட்டுப்பாட்டை மீறும்போது கோபம் வரும் என்பதை அறிந்துகொள்ள இந்த அனுபவங்கள் காந்தியடிகளுக்குக் கைகொடுத்தன.
சில நேரங்களில் தன் வழியில் முழுவதும் கஸ்தூரி பாய் நடக்கவில்லை என்று காந்தியடிகள் வருத்தப்பட்டதுண்டு. அவர் மீது சந்தேகப்பட்டது கூட நடந்திருக்கிறது. இருவரும் பல நாள்கள் பேசாமல் இருந்துள்ளனர். இப்படி நடந்ததெற்கெல்லாம் அன்பே காரணம் என்பதை அறிந்து கொள்ளவேண்டும் என்பது காந்தியடிகளின் வாதம்.
‘‘நான் அவளிடம் கடுமையாக நடந்து கொண்டதற்கு எல்லாம் அன்பே காரணம். மனைவி என்றால் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதற்கு அவள் உதாரணமாக விளங்கும்படி செய்யவே நான் விரும்பினேன். அவள் தூய வாழ்க்கை நடத்தி நான் கற்றவைகளை அவளும் கற்பதன் மூலம் எங்கள் இருவருடைய வாழ்க்கையும் எண்ணங்களும் ஒன்றாக இருக்கும்படி செய்யவேண்டும் என்பது என் அபிலாஷை” என்பது காந்தியடிகளின் எண்ணம்.
காந்தியடிகள் தன் மனைவியின் நிலை பற்றி நிறையச் சிந்தித்து கஸ்தூரிபாய் அவர்களைப் புரிந்து கொள்ள முயன்றிருக்கிறார். அதற்குப் பல சம்பவங்கள் துணை செய்துள்ளன.
ஒருமுறை தன் மனைவி கஸ்தூரிபாய் மீது சந்தேகப்பட்டதை வருத்தத்துடன் காந்தியடிகள் தெரிவிக்கிறார். ‘‘ஒரு வேலைக்காரனைத் தவறாக சந்தேகித்துவிட்டால் அவன் வேலையை விட்டுப் போய்விடுவான். அதே போல மகனைச் சந்தேகித்தால் தந்தையின் வீட்டை விட்டே அவன் வெளியேறிவிடுவான். நண்பனைத் தவறாகச் சந்தேகித்தால் நட்பை முறித்துக்கொள்ளுவான். மனைவி, தன் கணவன் பேரில் சந்தேகம் கொண்டால் சும்மா இருந்துவிடுவான். ஆனால் அவள் மீது கணவன் சந்தேகம் கொண்டுவிட்டாலோ அவளுக்கு நாசமே! அவள் எங்கே போவது? என் மனைவியையும் நான் இந்தகைய நிர்கதியான நிலைமைக்குக் கொண்டுபோய் விட்டதை எண்ணி என்னால் மறக்கவே முடியாது. என்னை மன்னித்துவிடவும் முடியாது என்று சந்தேக நிலைப்பாட்டைப் பற்றி காந்தியடிகள் குறிப்பிடுகிறார்.
சந்தேகம் என்ற காரணத்தால் நட்பை நண்பர்கள் இழக்கலாம். மகனும் தந்தையும் பாசத்தை இழக்கலாம். ஒரு முதலாளி சந்தேகம் காரணமாக நல்ல வேலைக்காரனை இழக்கலாம். ஆனால் ஒரு மனைவி கணவனைச் சந்தேகப்பட்டால் எதுவும் செய்துவிட இயலாது என்ற நிலைப்பாடு எவ்வளவு துன்பமானது என்பதைத்தான் காந்தியடிகள் உணர்த்துகிறார். அதே நிலைப்பாடுதானே கணவன் சந்தேகப்பட்ட நிலையிலும் எதுவும் செய்ய இயலாதவனாக இருக்க வேண்டும். மாறாகக் கணவன் விவாகரத்து, புறம் தள்ளுதல் போன்றவற்றிற்குப் போதல் எவ்வகையில் நியாயம் என்பதே இங்கு காந்தியடிகளின் வாதம்.
Siragu Kasturba-Gandhi1
கணவன் மனைவி என்ற உறவுப் பிணைப்பு என்பது புனிதமானது. ஒருவரை ஒருவர் புரிந்து கொண்டு இணைந்து வாழ்வது என்பது சாதனை. அந்தச் சாதனையில் அதிகம் விட்டுக்கொடுக்கவேண்டியவர்கள் பெண்களாக இருக்கிறார்கள் என்பதைச் சொல்லத் தேவையில்லை.
துறவி யார் என்று ஒரு கேள்வி கேட்டால் மனைவிதான் துறவி என்கிறார் ஒரு கவிதைக் கணவர்.
நீ பிறந்திட்ட ஊரினை, உறவை
நின்னருள் தந்தையைத் தாயை
ஆவிநேர் அண்ணன் தம்பியை மற்றும்
அன்புடைத் தங்கையைப் பிறரைக்
காவலன் என்று வந்த என் வடிவம்
கண்டதும் துறந்து என்பின் வந்தாய்
தேவியே நின்றன் துறவு மேம்பாட்டைத்
தியாகத்தை வியப்பது எவ்வாறே!
இந்தக் கவிதைக் கணவன் ஒருவர் தன் தியாக மனைவிக்கு நன்றி தெரிவிக்கும் நிலையில் எழுதியிருக்கிறார். என்பின் வந்தவள் என்ற சொற்சேர்க்கையில் மனைவி கணவனை முன்னிறுத்தித் தான் பின் நிற்கவேண்டும் என்ற மரபு ஆர்வம் இருப்பதை உணர்ந்து கொள்ளமுடிகின்றது.
தன் தந்தை, தாய், தம்பி, தங்கை, அண்ணன், அக்காள் என்ற சொந்தங்களை தன்னைப் பார்த்த உடனே துறந்து வந்த மனைவியைப் பாராட்டும் இந்த மனப்பாங்கு ஒவ்வொரு கணவரிடத்திலும் வரவேண்டும். மனைவியிடத்தில் நன்றி தெரிவிக்க வேண்டியவர்கள் இந்தக்கவிதையைப் பரிசாக மனைவிக்கு அளிக்கலாம்.
தன்னுடைய உறவுகள் அனைத்தையும் கணவன் என்ற ஓர் உறவு உருவானபின் விட்டுவிடுகிறது மனைவியின் உள்ளம். தன் உறவுகளுடன் ஒன்றி வாழ்ந்த மனைவி, அன்றிலிருந்து அவர்களில் இருந்து வேறாய் இருக்க வேண்டியவளாகிறாள். மற்றொரு குடும்பத்தின் உறவுகளுடன் அன்பு செய்ய வேண்டியவளாகிறாள்.
மகாத்மா காந்தியடிகள் அன்னை கஸ்தூரிபாயின் பொறுமையைப் போற்றுகிறார். பெண்களே பொறுமையின் அவதாரம் என்பது காந்தியடிகளின் கருத்து.
‘‘மனைவி கணவனின் வாழ்க்கைத் துணைவியும் தோழியுமே அன்றி அவனுக்கு அவள் அடிமையல்ல என்பதையும், அவனுடைய சுக துக்கங்களில் எல்லாம் அவனோடு சமபங்கு வகிப்பவள் என்பதையும், கணவனைப் போல் தன் வழியில் அவள் நடந்து கொள்ள சுதந்திரம் உண்டு என்பதையும் தெரிந்து கொண்டேன்.” என்ற காந்தியடிகளின் மொழிகள் ஒவ்வொரு கணவனும் பின்பற்ற வேண்டிய, சொல்லவேண்டிய எண்ண வேண்டிய மொழிகள்.
ஒவ்வொரு மனைவியும் கணவனின் புரிதலுக்கு ஏற்ப நடந்து கொள்ளவேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பினை நிறைவேற்றவேண்டும். ஒருமுறை கஸ்தூரிபாய் அவர்கள் மிகக் கடுமையாக நோயால் தாக்கப்பெற்றிருந்தார். அவரை மீட்டெடுக்க அசைவ உணவு தரப்படவேண்டும் என்று மருத்துவர்கள் ஆலோசனை கூறினர். கஸ்தூரிபாயின் உடல் நலம் கருதி காந்தியடிகளும் இதற்குச் சம்மதித்தார். கஸ்தூரிபாயைச் சம்மதிக்கவும் செய்தார். ஆனால் கஸ்தூரிபாய் அசைவ உணவு எடுத்துக்கொள்வதை மறுத்தார். மேலும் அசைவ உணவு உண்ணச் சொல்லிக் கட்டாயப்படுத்தும் மருத்துவமனையை விட்டு உடன் கிளம்பச் சொன்னார்.
ஒரு வெற்றி பெற்ற குடும்பத்தின் தலைவர்களாக கஸ்தூரிபாயும், காந்தியடிகளும் விளங்கியதால் அவர்களின் குடும்பம் உலகம் போற்றும் குடும்பமாக நிலைத்து நிற்கிறது.

புதன், நவம்பர் 07, 2018

கும்பமுனி அல்ல! நாஞ்சில் நாடன்


siragu-naanjil naadan1
நாஞ்சில் நாடன் சிறந்த சிறுகதை எழுத்தாளர். அவரின் சூடிய பூ சூடற்க என்ற சிறுகதைத் தொகுதி சாகித்திய அகாதமியின் விருது பெற்றுள்ளது. இவரின் எழுத்துக்களில் தன் அனுபவக்கூறு மிகுந்து காணப்படுகிறது. இவரின் எழுத்துப் பழக்கம், இவரின் நடவடிக்கைகள் ஆகியவை கும்பமுனி என்ற பாத்திரத்தின் வழியாக வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. பல கதைகளில் கும்பமுனி என்ற கதாபாத்திரம் இடம்பெறுகிறது. இப்பாத்திரத்திற்குத் துணைப் பாத்திரமாக கண்ணுப்பிள்ளை என்ற பாத்திரமும் அமைகின்றது.
மனைவியின்றித் தனிக்கட்டையாக வாழ்ந்து வரும் கும்பமுனிக்கு, கண்ணுப்பிள்ளைதான், தேநீர், உணவு போன்றவற்றைத் தயாரித்துத் தரும் பணியாளர் ஆவார். இவர் காலை முதல் இரவு வரை கும்பமுனியுடன் வாழ்ந்துவிட்டுப் பின் தன் இல்லம் திரும்பி, அதன் பிறகு நாளைக் காலை வருவது என்று பணி செய்பவர். இவர் அடிக்கடி ஊர் நடப்புகள் பற்றியும், கும்பமுனியின் நடவடிக்கைகள் பற்றியும் விமர்சனப்படுத்தும் விமர்சனகர்த்தாவாகக் கதைகளில் காட்டப்பெறுகிறார். இவரின் விமர்சனங்களுக்குப் பதில் தருபவராக கும்பமுனி படைக்கப்பெற்றுள்ளார். இவர் இருவரது உரையாடலில் எள்ளலும், நகைச்சுவையும், எரிச்சலும், இயலாமையும் தொனிக்கும்.
நாஞ்சில் நாடன் படைத்துள்ள கும்பமுனி என்ற கதா பாத்திரம் நாஞ்சில் நாட்டு இலக்கியவாதிகள் மூவரின் கலப்பு என்கிறார் ஜெயமோகன். “கும்பமுனி மூன்று மனிதர்களின் கலவை என இப்போது தோன்றுகிறது. நகுலன் முதன்மையாக. கொஞ்சம் கவிமணி தேசிகவினாயகம்பிள்ளை. நாஞ்சில் எழுத எழுத கும்பமுனி கவிமணியை நோக்கி நகர்கிறார். கும்பமுனியின் வீடும் சூழலும் கவிமணிக்குரியவை. கவிமணியின் நக்கலும் இடக்கும் ஊரறிந்தவை. கும்பமுனி ஒரு காவியம் எழுதியிருந்தால் ‘நாஞ்சில்நாட்டு மருமக்கள்வழி மான்மியம்’ போலவே இருந்திருக்கும். கவிமணியின் பல சொல்லாட்சிகளை கும்பமுனிக்கு அளித்திருக்கிறார் நாஞ்சில். அதோடு அவர்களிருவரையும் தானாக சமைத்துக்கொண்டு உள்ளே வாழும் நாஞ்சில்நாடன்” என்ற ஜெயமோகனின் கருத்து நாஞ்சில் நாடன் கும்பமுனி என்ற பாத்திரத்தை யாரின் சாயலில் அமைத்திருக்க இயலும் என்பதை அறியவைக்கின்றது.
“கும்பமுனி அரசியல், கலை இலக்கியம், உலக நடப்புகள் என எல்லாவற்றையும் அதிரடியாக விமர்சனத்துக்குள்ளாக்குகிறார். அதற்கு எதிர்வினைபோல தன்னை விமர்சிக்கவும் தவசிப்பிள்ளையை தாராளமாக அனுமதிக்கிறார். கும்பமுனியை இயக்கும் “ரிமோட்” நாஞ்சில் நாடனிடம் இருக்கிறது. தன்னை நேரடியாகவோ, மறைமுகமாகவோ பாதிக்கின்றவற்றைக் கூடுவிட்டு கூடுபாய்ந்து கும்பமுனிக்குள் ஏறிநின்று அவர் பேசுகின்றார் என்றே நான் கருதுகிறேன்” என்று கீரனூர் ஜாகீர் ராஜா கருதுகிறார்.
இவ்வாறு கவிமணியின் சாயல் ஓங்கி கும்பமுனி பாத்திரப்படைப்பில் ஒலித்தாலும், இவற்றைத் தாண்டி நாஞ்சில் நாடனின் எழுத்துப் பழக்க வழக்கங்கள் அதில் காட்டப்பெற்றுள்ளன.
“கும்பமுனி சாதாரணமாக எழுந்திருக்க காலை பதினொன்று ஆகும். வறுத்த மோர் மிளகாயைக் கடித்துக் கொண்டு மாந்திய நாடன் சாராய மப்புக்கு, விழித்தவுடன் தவசிப்பிள்ளை நீட்டும் கட்டன் காப்பி தோதாக இருக்கும். தவசிப்பிள்ளை தனது காலாணிப் புற்றுக்காலைத் தாங்கி வைத்து நடந்து தோதுபோல வந்து சேர்வார்” (கதை எழுதுவதன் கதை, சூடிய பூ சூடற்க.ப.37) என்பது கும்பமுனியின் காலைவேளையாகும்.
அவரின் கதை எழுதும் நிலையைப் பின்வரும் பகுதி காட்டுகின்றது. கடேசிக் கதையை எழுதி இருவத்தி மூணு மாசமாச்சு. ஏற்கனவே கிழிச்சு தள்ளுனது போக. இருந்த கதைகளை முழுத் தொகுப்பாக்கியாச்சு. எல்லாம் சேர்த்து எம்பது வந்துது” (மேலது,ப. 39) என்ற பகுதியில் வரும் சிறுகதைத்தொகை நாஞ்சில் நாடன் எழுதிய சிறுகதைகளின் எண்ணிக்கையாகும்.
கும்பமுனி எழுத முனையும் நிலை பற்றிய விவரிப்பினைப் பின்பகுதி காட்டுகின்றது. சற்று தலையை உதறிவிட்டு, காகிதக் கத்தையை எடுத்து, பக்க எண் போட்டு, தலைப்பு எழுதினார். கொதிக்கக் கொதிக்க தவசிப்பிள்ளை கட்டங்காப்பியைக் கொண்டு நீட்டினார். தலை முண்டில் ஏந்திக் கொண்டு சிறியதோர் உறிஞ்சல் செய்து தவசிப்பிள்ளையை நோக்கிச் சிரித்தார். கும்பமுனி காப்பியை உறிஞம்போது, காற்றுப் பறத்திய கரிகத்தை எடுத்துத் தவசிப்பிள்ளை எழுத்துக் கூட்டிப் படித்தார். தேர்தல் ஆணையத்துக்குக் திறந்த வெளிக் கடிதம் என்று தலைப்பிடப் பட்டிருந்தது.
“என்ன பாட்டா… திறந்த வெளிச் சிறைச்சாலை, திறந்தவெளிப் பல்கலைக்கழகம் கேட்டிருக்கேன்..நம்ம ஊருலே திறந்த வெளிக் கக்கூஸ் உண்டு. இது என்னது திறந்தவெளிக் கடிதம்? திறந்த கடிதம் எண்ணுலா இருக்கணும்?”
“நீ அதை அங்கிண வச்சிக்கிட்டு அந்தால போ என்னா? ஒனக்க சீமைத்தனத்தை எங்கிட்ட காணிக்காத! ஒரு இலக்கியவாதிக்கு புத்தி சொல்ல வரப்பிடாது பார்த்துக்கோ… காம்பற சொர்ணாவிக்கிட்டு நிக்காம போயி அரசி உப்புமா கிண்டு இண்ணைக்கு…” (மேலது.ப. 113) என்பது இருவரிடையே நடக்கும் உரையாடல். இதில் கும்பமுனி விமர்சிக்கப்படுவதையும் அதனைத் தாங்காத கும்பமுனியின் பதில் குரலும் வெளிப்படுகிறது.
தன்னைப் பற்றி விமர்சிக்கும் போக்கில் கும்பமுனி சொல்லும் வார்த்தைகள் பின்வருமாறு. இதனை எழுதுகிற கும்பமுனியாகிய நான் போக்கும் புகலும் அற்றவன், வயோதிகன், நோய்ப்பட்டவன், குடும்பம் குட்டி கிடையாது….. அடித்துப்போட்டாலும் ஆசிட் வீசினாலும் நள்ளிரவில் ஆட்டோ வந்தாலும் ஏனென்று கேட்க நாதி இல்லாதவன். இரண்டு செல்லத் தட்டுகளையே என்னால் தாங்க இயலாது. எனவே எனது முகவரியைத் தாங்கள் ரகசியமாக வைத்துக் கொள்ளவேண்டும். முக அடையாளம் எனக்கு ஏற்கனவே கிடையாது என்பது உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.
எனது பரிந்துரைகளில ஏதும் பொருளோ பயனோ இருப்பதாக நீங்கள் கருதினால் சமீபத்தில் காலியாகும் சட்டமன்ற தொகுதிகளில் ஒன்றுக்கு என்னை நியமனம் செய்யலாம். நாவலந்தீவின் எந்த மாநிலம் ஆனாலும் போதும். மருத்துவப்படிப்பு, ஐ.ஐ.டி ஐ.ஐ. எம் போல இதிலும் தாங்கள் என கோட்டா இருக்கும் தானே!
அவ்விதம் நியமனம் செய்யும் பட்சத்தில் எனது ஒரே சொந்தமும் பந்தமுமான தவசிப் பிள்ளை கண்ணுப் பிள்ளையை எனது பதவிக்காலம் முடியும் வரை எனது பிரதம உதவியாளராகவும் சமையல்காரராகவும் வைத்துக் கொள்ள அனுமதிக்க வேண்டும். எனது காலத்துக்குப் பிறகு எனது வாரிசாக தவசிப்பிள்ளையைத் தொடர்ந்து சடட மன்ற உறுப்பினராகச் செயல்படவும் அனுமதிக்கக் கோருகிறேன்.” (மேலது 123) என்ற நிலையில் தனக்குப் பின்னான தொடர்ச்சியாக கண்ணுப்பிள்ளை (தவசிப்பிள்ளையைக்) காணுகிறார் கும்பமுனி.
இதுமட்டுமல்லாமல் தன் இலக்கிய வாரிசாகவும், கண்ணுப்பிள்ளையை மற்றொரு கதையில் காட்டுகிறார் கும்பமுனி. கும்பமுனி என்னும் புகழ்பெற்ற நாவலாசிரியரின், எழுதப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் நாவல் 19,638 பக்கங்கள் வளர்ந்திருக்கலாம் எனத் தமிழ் கூறு நல்லுலகம் யோசிக்க வேண்டியதில்லை. நான்கு ஆண்டுகளாக 68 பக்கங்கள்தான் நாவல் வளர்ந்திருக்கிறது. பிறகெப்படி அத்தனைத் துல்லியமாக 19, 638 பக்கங்கள் என யோசிப்பது நினைவில் தட்டுகிறது. கும்பமுனி தனது எல்லாப் படைப்புகளிலும் கடைசிப் பக்கத்தை முதலிலேயே எழுதிவிடுவார்.
எழுதி முடிக்காமல் இறந்துபோனால் என்ன செய்வது என்ற கவலை உங்களுக்கு ஏற்படுவது நியாயமானதே…. தனக்குப் பின் இந்த நாவலைத் தவசிப்பிள்ளை கண்ணப்பிள்ளை முடித்துக் கொடுப்பார் என்ற நம்பிக்கை கும்பமுனிக்கு உண்டு. எழுதி முடிக்காமல் கண்ணுப் பிள்ளையும் மீளாத் துயில் கொண்டால் அது நவீனத் தமிழ் இலக்கிய உலகிற்கு ஈடு செய்ய இயலாத இழப்பாகவே அமையும் (சூடிய பூ சூடற்க.ப. 183)” என்ற நிலையில் நாஞ்சில் நாடன் கும்பமுனியின் இலக்கிய வாரிசாக கண்ணுப்பிள்ளையை உறுதி செய்கிறார்.
ஒரு நாள் கும்பமுனியைத் தேடி ஒரு பதிப்பாளர் வருகிறார். அவர் கும்பமுனியிடம் மட்டரகமான புத்தகம் எழுதித்தரச் சொல்லிக் கேட்கிறார். அப்போது கும்பமுனிக்கு அறச்சீற்றம் பொங்குகிறது.
பதிப்பாளர் பையினுள் கைவிட்டு ஒரு கட்டு சூரங்குடி வெற்றிலை, பழுத்த ஐந்து பாக்கு, பத்து நூறு ரூபாய்த் தாட்கள் எல்லாம் முறை முறையே அடுக்கி தாள் பறந்துவிடாமல் மறுகையில் அமிழ்த்திப் பிடித்து நீட்டினார்.
தவசிப் பிள்ளை கை நீட்டி வாங்கினார்.
“சரி.. அடுத்த வாரம் வந்து வாங்கிக்கிடும். தவசிப்பிள்ளை எழுதி குடுத்திடுவாரு”
“பாட்டா” என்றார் தவசிப்பிள்ளை பதைத்து:.
“ஆமாடே! கை நீட்டிப் பணம் வாங்கியாச்சுல்ல? இனி மாட்டம்ணு சொல்ல முடியுமா… பயக்க வாசிச்சுக் கேட்ட அனுபவம் வேற இருக்கு”
“நான் வந்து….| (நாஞ்சில் நாடன், கான்சாகிப். ப. 177) என்ற உரையாடல், மட்ட ரகமான ஒன்றை எழுத மறுக்கும் கும்பமுனியின் அறத்தன்மையையும், அதே நேரத்தல் காசுக்கு அலையும், எழுத்து நேர்மை தெரியாத கண்ணுப்பிள்ளையின் அறியாமைப் போக்கையும் அறிந்து கொள்ளமுடிகின்றது.
மேலும் இந்த உரையாடல் எழுத்து அறத்தை வலியுறுத்துகிறது.
ஏம்.லே. மயிராண்டி. அவம் தாலம் (தட்டு) கேட்டாம்ணு எடுக்க ஓடுனயே! எங்கிட்டே ஒரு வார்த்தை கேட்டையா? தல இருக்கச்சிலே வாலு ஆடப்பிடாது என்னா? வே. பதிப்பாளரே, எனக்கு பொஸ்தகம் என்னமாம் படிச்சிருக்கேரா?
இல்ல பாட்டா! குடுங்க. படிச்சிட்டுத் தாறன்
பின்ன என்ன நினைப்பிலே எங்கிட்ட வந்தேரு
“நாஞ்சில் வெளக்கு ஆசிரியர் பண்டாரம் பிள்ளைதான் சொன்னாரு”
அவுரு ஆரு ஒமக்கு?
எனக்கு அண்ணனுக்கு மகன அவருக்கு மச்சினனுக்கு தம்பில்லா கெட்டி இருக்கான்.
அப்பம் ஒண்ணுக்குள்ளே ஒண்ணுண்ணு சொல்லும். அவன் ஒரு பேஞ்ச கொள்ளி. அவன் சொன்னாம்ணு நீரும் வந்திருக்கேரு! அவன் படிச்சிருப்பானவே எம் பொஸ்தகம்? அவன் அப்பன் பாட்டன் படிச்சா மனசிலாகுமா? எலே, என்னண்ணு நெனச்சு போட்டாயோ? சரஸ்வதிலே இது! சரஸ்வதியாக்கும் கூட இருக்கப்பட்ட:து. கும்பாட்டம் ஆடப்பட்ட குட்டிண்ணு நெனச்சியா? முன்னையும் பின்னையும் குலுக்கிக் குலுக்கி ஆட்டுததுக்கு… (மேலது, ப. 179) என்று அறச் சீற்றத்துடன் பொங்கி எழுகிறார் கும்பமுனி.
இவ்வாறு எழுத்தாளனின் நேர்மை, படைப்பின் அருமை, படைப்பின் சமுதாயத்தன்மை போன்றவற்றை மையப்படுத்தி கும்பமுனிப் பாத்திரம் படைக்கப்பெற்றுள்ளது. இப்பாத்திரத்தின் சாயலில் நாஞ்சில் நாடனின் படைப்பு முயற்சி;கள் படிந்திருக்கின்றன. உருவம், தனிமை, வாழ்க்கை போன்றவற்றில் கவிமணியின் சாயல்கள் படிந்திருக்கின்றன என்பதை உணரமுடிகின்றது. நாஞ்சில் நாடனின் கும்பமுனிப் பாத்திரம் பிற்காலத்தில் வளர்ந்து முழுமை பெற்றிருக்கிறது என்றாலும் இந்தத் தனிமை, படைப்பு முயற்சி போன்ற பண்புகள் அவரின் தொடக்க கால படைப்புகளில் இடம் பெறும் சில பாத்திரங்களிலும் காணத்தக்கவையாக உள்ளன. நாவல்களில் கும்பமுனிப் பாத்திரம் இடம் பெறவில்லை என்றாலும் அந்நாவல்களில் இடம் பெறும் பல பாத்திரங்களில் கும்பமுனிப் பாத்திரத்தின் சாயலும் நாஞ்சில் நாடனின் சாயலும் கலந்து உள்ளன என்பதை அந்நாவல்களைப் படிக்கும்போது உணரமுடிகின்றது.

சத்தியம்


Religious Leader Mahatma Gandhi 1869 - 1948
அண்ணல் காந்தியடிகளின் வாழ்க்கை வரலாறு ஒரு தியாக வரலாறு. அவரின் வரலாற்றை அறிந்து கொள்வதற்கு வேறு யாரின் துணையோ அல்லது வேறு நூல்களின் துணையோ தேவையில்லை. அவரே எழுதிய சத்திய சோதனை போதும். சத்திய சோதனை ஒரு மகத்தான மனிதர் தானே எழுதிய தன் வரலாற்று நூல் மட்டும் அல்ல. இந்தியாவின் வரலாற்றை, சத்தியத்தின் வரலாற்றை, இந்திய மக்களின் எழுச்சியை, இந்தியாவின் ஆன்ம பலத்தை விளக்கும் மிகப்பெரிய ஆவணம். சத்திய உணர்ச்சி பொங்கித் ததும்பும் உன்னத காவியம். அந்தக் காவியத்தின் ஒவ்வொரு எழுத்திலும் சத்தியம் நூறுக்கு நூறு விழுக்காடு சத்தியமாக விளங்குகிறது.
சத்திய சோதனை நூல் இந்திய மக்கள் இல்லம் தோறும் இருக்கவேண்டிய புத்தகம். இந்திய மக்களின் மனங்கள் தோறும் இருக்க வேண்டிய புத்தகம்.
சத்திய சோதனை நூல் முழுவதும் சொல்லப்பட்டிருப்பது சத்தியம் என்ற ஒன்று மட்டுமே. சத்தியம் ஒன்றே அதன் 623 பக்கங்களிலும் நிரம்பிக்கிடக்கிறது. சத்திய சோதனை நூலினை ஆரம்பம் முதல் இறுதி வரை படிக்கலாம். அல்லது இறுதியில் இருந்துத் தொடங்கி ஆரம்பம் வரை படிக்கலாம். ஒரு நாளை ஒரு பக்கம் படிக்கலாம். ஒரு நாளைக்கு ஒரு அத்தியாயம் படிக்கலாம். ஒரு நாளைக்கு ஒரு வரியேனும் படிக்கலாம். எப்படிப் படித்தாலும் சத்தியம் என்ற அடிநாதத்தின் வெற்றி குறைவில்லாமல் சத்திய சோதனை நூலுக்குள் வெளிப்பட்டு நிற்பதை உணரமுடியும்.
சத்திய சோதனை என்ற தன் வரலாற்று நூலை தன் வாழ்வின் ஒரு கட்டத்துடன் நிறுத்திக் கொள்ள வேண்டிய கால நெருக்கடி மகாத்மாவிற்கு ஏற்பட்டு விடுகின்றது. அப்போது அவர் சத்திய சோதனையின் நிறைவுப் பக்கங்களை முடிக்கச் சத்தியப் பேரொளியின் அளவிடற்கரிய வெளிச்சத்தைப் பற்றி எழுதி நிறைவு செய்கிறார்.
‘‘சத்தியத்தைத் தவிர வேறு கடவுள் இல்லை என்பதை ஒரே மாதிரியான என்னுடைய அனுபவங்கள் எனக்கு உறுதியாக உணர்த்தியிருக்கின்றன. சத்தியத்தைத் தரிசிப்பதற்கு உள்ள ஒரே மார்க்கம் அகிம்சைதான் என்பதை இந்த அத்தியாயங்களின் ஒவ்வொரு பக்கமும் வாசகருக்கு அறிவுறுத்துகின்றன. அப்படி அறிவுறுத்தவில்லையாயின் இந்த அத்தியாயங்களை எழுதுவதற்கு நான் எடுத்துக்கொண்ட சிரமமெல்லாம் வீணாயின என்றே கொள்ளுவேன். இந்த வகையில் என் முயற்சிகளெல்லாம் பலனற்றவையே என்று நிரூபிக்கப்பட்டு விடலாம். அதன் குற்றம் என்னுடையதேயன்றி அம்மகத்தான கொள்கையினுடையதல்ல என்பதை வாசகர்கள் அறிய வேண்டும்.”
என்று சத்தியத்தின் வலிமையை அதனை மகாத்மா கண்டறிந்த நிலையை சத்திய சோதனையின் நிறைவுப் பக்கங்கள் அறிவிக்கின்றன.
சத்தியமும் அகிம்சையும் வேறு வேறு ஆனதல்ல. மற்ற உயிரினங்களைத் துன்புறத்தாத இம்சை செய்யாத குணமே சத்தியத்தின் திருக்காட்சியாகும்.
siragu sathyam 1
‘‘பிரபஞ்சம் அனைத்திலும் நிறைந்து நிற்பதான சத்திய சொரூபத்தை நேருக்கு நேராக ஒருவர் தரிசிக்க வேண்டுமாயின் மிகத் தாழ்ந்த உயிரையும் தன்னைப்போலவே, நேசிக்க முடிந்தவராக அவர் இருக்க வேண்டும். அந்த நிலையை அடைந்துவிட ஆசைப்படுகிறவர் யாரும், வாழ்க்கையின் எந்தத் துறையிலிருந்தும் விலகி நின்றுவிட முடியாது. அதனாலேயே சத்தியத்தினிடம் நான் கொண்டிருக்கும் பக்தி என்னை ராஜிய துறையில் இழுத்துவிட்டிருக்கிறது. ” என்பது காந்தியடிகளின் வாக்கு.
காந்தியடிகள் அரசியலுக்கு வரக் காரணம் அவருள் உறைந்து கிடந்த சத்தியம்தான். அகிம்சைதான். ஓர் உயிர் துன்பப்படுவதைப் பார்த்துக்கொண்டு சும்மா இருக்க முடியாது. ஆயிரம் ஆயிரம் மனித உயிர்கள் அடிமைப் பட்டுக்கிடப்பதைப் பார்த்துக் கொண்டுச் சகித்துக் கொண்டிருக்க முடியாத காரணத்தினாலேயே அரசியிலின் பக்கம் காந்தியடிகள் தன் வாழ்வின் திசையைத் திருப்ப வேண்டியதாக இருந்தது. அப்படித் திருப்பியபோது இந்திய அரசியலுக்கும் தீர்வு, வெற்றி சத்தியத்தின் மூலமாகவே கிடைக்கும், கிடைக்கவேண்டும் என்பது காந்தியடிகளின் கொள்கையாக விளங்கியது.
எனவே தான் காந்தியடிகளின் மனதில் நீக்கமற நிறைந்து நிற்கிற சத்தியம் அவரைத் துன்பப்படும் மக்களுக்கு நிம்மதி, நியாயம், அன்பு பெற உழைக்கத் தூண்டியது.
சத்திய சோதனை நூலில் சொல்லப்பட்டுள்ள செய்திகள் பலப்பல. இருப்பினும் சத்திய சோதனை நூல் வழியாக சத்தியத்தின் ஒரு துளியை மட்டுமே தான் கண்டு கொண்டதாகவும், தான் முழுவதும் கண்டு கொள்ள முடியாத அளவிற்குச் சத்தியம் மிகப் பெரிய பேரொளி என்றும் காந்தியடிகள் சத்திய சோதனையில் குறிப்பிடுகிறார்.
‘‘அவ்வப்போது சத்தியத்தை ஒரு கண நேரம் கண்டு கொண்டது, சத்தியத்தின் விரிக்க வொண்ணாத பெருஞ்சோதியை நான் தெரிந்து கொண்டதாகவே ஆகாது. நான் தினந்தோறும் கண்ணால் பார்க்கும் சூரியனைவிட கோடி மடங்கு அதிகப் பிரகாசம் உடையது சத்தியத்தின் ஜோதி. உண்மையில் நான் கண்டிருப்பதெல்லாம் அந்த மக்கதான பரஞ்சோதியின் மிகச் சிறிய மங்கலான ஒளியையேயாகும். ஆனால் என்னுடைய எல்லாச் சோதனைகளின் பலனாகவும் ஒன்றை மாத்திரம் நான் நிச்சயமாகக் கூறமுடியும். அகிம்சையைப் பூரணமாக அடைந்தால் மட்டுமே சத்தியத்தின் பூரணமான சொரூபத்தையும் தரிசிக்க முடியும்” என்ற மகாத்மாக காந்தியடிகளில் பொன்னெழுத்துகள் சத்தியத்தின் மிகப் பெரும் சக்தியைக் காட்டுவன.
மகாத்மா காந்தியடிகளின் சத்திய தரிசனமே சத்தியசோதனை. அகிம்சை வெளிப்பாடே சத்தியத்தின் வெளிப்பாடு. சத்தியம் என்பது ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் வேறுபட்ட ஒன்றா. அல்லது எல்லாருக்கும் ஒன்று தானா என்றெல்லாம் கேள்விகள் எழலாம்.
சத்தியம் ஒன்றுதான். உண்மை ஒன்றாக மட்டும்தானே இருக்க முடியும். அந்த ஒன்று எது. சத்தியமாக இருப்பது. அதுவே காந்தியடிகள் வலியுறுத்துவது.
ஆசியருக்கான சத்தியம் எது? மாணவருக்கான சத்தியம் எது? அலுவலருக்கான சத்தியம் எது? குடும்பத் தலைவருக்கான சத்தியம் எது? குடும்பத் தலைவிக்கான சத்தியம் எது? எல்லாம் ஒன்றுதான்.
அவரவர் கடமையை நேர்மையாக ஒழுங்காக குறைவின்றி செய்தல். இதுவே சத்தியம். ஆசிரியருக்கான கடமையைக் குறைவின்றிச் செய்வது ஆசிரியருக்கான சத்தியம். மாணவருக்கான கடமையை,ஒழுக்கத்தை, சக மாணவர்களுடன் வேறுபாடின்றி, ஒற்றுமையாக அன்புடன் வாழ்தல் மாணவருக்கான சத்தியமாகின்றது. அலுவலருக்கான கடமை அலுவல் பணிகளைத் தடையில்லாமல் சரிவரச் செய்வது. குடும்பத்தலைவரின் கடமை, குடும்பத்தலைவியின் கடமை அவரவர்கான பணியை அவரவர் சரிவர குறைவராமல் செய்வது.
இதுவே சத்தியம். சத்தியம் ஒன்றே ஒன்றுதான். தூய்மையான எதிர்பார்ப்பில்லாத கடமை. பிறருக்குத் துன்பம் அளிக்காத அகிம்சை. இந்தக் கடமையைப் போற்றி வாழும் அனைவரும் சத்தியத்தின் பேரொளியைத் தரிசிக்கமுடியும் என்பது மகாத்மா காந்தியடிகளில் நம்பிக்கை.
சத்தியத்தின் சுவாசமாக விளங்கிய மகாத்மா காந்தியடிகளில் பாதம் பட்ட இந்த இந்திய மண்ணில் அவரவர் கடமையை அவரவர் சரிவர செய்து சத்தியத்தின் பெருமையை நிலைநாட்டுவோம்.

அண்ணல் காந்தியடிகள், கலைஞர் மு. கருணாநிதி புகழ் வணக்கவிழா

Image may contain: 1 person

செவ்வாய், ஆகஸ்ட் 07, 2018

கண்ணீர் அஞ்சலியுடன் காரைக்குடி கம்பன் கழகம்

கம்பன் அடிப்பொடி சா. கணேசனாரின் தமிழ்த்தாய் கோயில் எண்ணத்தை நிறைவேற்றித் தந்த முத்தமிழ் அறிஞர் டாக்டர் கலைஞர் மு. கருணாநிதி அவர்களின் மறைவு தமிழ் இலக்கிய உலகிற்கு ஈடு செய்ய இயலாத பேரிழப்பாகும். அவரின் பிரிவால் வாடும் அவரின் குடும்பத்தாருக்கு எம்முடைய ஆழ்ந்த இரங்கல்கள். 
கண்ணீர் அஞ்சலியுடன் காரைக்குடி கம்பன் கழகம்



திங்கள், மே 21, 2018

அறிவை விடச் சிறந்தது அறம்



siragu friends2
மனிதனுக்கு இருக்கும் ஆறாம் அறிவு அவனைப் பகுத்தறிவுள்ளவனாக ஆக்குகின்றது. பகுத்தறிவு நல்லது எது, கெட்டது எது என்பதை மனிதன் அறிந்து நடக்க வழி சொல்லுகிறது.  இந்தப் பகுத்தறிவினைக் கொண்டு மனிதன்  ஆக்கங்களையும் உருவாக்கலாம். அழிவுகளையும் உருவாக்கலாம்.
ஆக்க அறிவினை விட அழிவு அறிவினால் தான் மனித உலகம்  பாழ்பட்டு வருகிறது. அணுவைப் பிளக்கலாம் என்ற அறிவு மெச்சத்தக்கது. ஆனால் அதனைக் கொண்டு அணுகுண்டு தயாரித்து மனித குலத்தையே அழிக்கலாம் என்பது எவ்வளவு நாசவேலை. எனவே அறிவு என்பது அற்றம் காக்கும் கருவியாக அமையவேண்டும். அற்றம் தரும் கருவியாக அமைந்துவிடக் கூடாது.
அறிவு நல்ல நிலையில் செயல்பட வேண்டும். அதற்கு என்ன வழி. நல்ல அறச்சிந்தனைகளைக் கண்டும், கேட்டும், ரசித்தும், விவாதித்தும் அறிவிற்கு அறத்தை உறுதுணையாக ஆக்க வேண்டும். அறமற்ற அறிவு பாழ்.
இன்னா செய்யாமை என்ற ஓர் அறம் இன்றைய மனித குலத்திற்குத் தேவையான அறமேம்பாட்டுச் சிந்தனையாகும். பிற உயிர்களுக்குத் தீங்கு செய்யாமை என்பதே இன்னா செய்யாமை. ‘‘நீ வாழ பிறரைக் கெடுக்காதே”, ”வாழு, வாழவிடு” என்று மக்கள் மொழிகளில் இதனை எளிதாகச் சொல்லிவிடலாம்.
அறிவின் வழி அறம் நிற்பதை விட அறத்தின் வழியில் அறிவு செயல்பட வேண்டும். இதனையே வள்ளுவர் விரும்புகிறார். அதிகாரிகள், மேலாளர்கள், மேலாண் பதவியில் இருப்போர்க்கு இன்னா செய்யாமை இனிய அதிகாரம். பழிக்குப் பழி வாங்கும் எண்ணம்  உடையவர்கள் இந்த அதிகாரத்தைப் படித்துவிட்டால் பழி இன்றி இனியவழி சேருவார்கள்.
ஒருவர் குற்றம் அற்றவர் என்று சொல்லப்பட வேண்டுமானால் பிறர்க்கு இன்னாதனவற்றைச் செய்யாமல் இருக்க வேண்டும். இக்கருத்து சரியே. ஆனால் இன்னாதவை எவை என்று எப்படி அறிவது.
தனக்கு எதெல்லாம் நடக்கக் கூடாது என்ற நினைக்கிறோமோ அதனை எல்லாம் மற்றவர்களுக்கு நடந்துவிடக் கூடாது அல்லது நடத்திக் காட்டிவிடக் கூடாது என்பதை காட்டும் அறமே இன்னா செய்யாமை என்ற அறமாகும்.  இதனைத் தெளிவுபட
            ‘‘இன்னா எனத் தான் உணர்ந்தவை துன்னாமை
            வேண்டும் பிறன்கண் செயல்” (316)
என்னும் குறளில் வள்ளுவர் விளக்குகிறார்.
இன்னாதன எனத் தான் உணர்ந்தனவற்றை மற்றவர்களுக்குச் செய்யாமல் இருப்பதே இன்னா செய்யாமை என்ற அறம் என்று வரையறுக்கிறார் வள்ளுவர்.
ஒருவன் மற்றவர்க்கு இன்னாதன செய்கிறான் என்றால் அது திட்டமிட்டுச் செய்யப்படுகிற ஒன்று. முதலில் இன்னா செய்யவேண்டும் என்ற கருத்து அவன் மனதில் இடம் பெறுகிறது. அதனை அவன் தக்க முறையில் திட்டமிட்டுச் செயலாற்றிட வேண்டும். அதன்வழி மற்றவரைத் துன்பப்படுத்திட வேண்டம். அதன்பின் அவன் பிறர் துன்பம் கண்டு மகிழவேண்டும். இவ்வாறு கருத்து, செயல் திட்டம் போன்றனவற்றை உருவாக்கி ஒருவருக்குத் தீங்கு செய்ய முற்படுகிறார்.  இவ்வாறு திட்டம் போட்டவரின் செயலால் துன்பம் பெற்றவர்  அத்தீங்கை ஏற்படுத்தியவருக்கும் துன்பம் தராமல் இருப்பதே இன்னா செய்யாமை என்ற அறத்தின் உயர்வாகின்றது. தன்  துன்பத்தை மற்றவரிடம் செலுத்திவிடாமல் காப்பவரே இன்னா செய்யாமை அறத்தின் வேராக விளங்க முடியும்.
அவர் திட்டமிட்டு எனக்குத் தீங்கு செய்தார் என்று எண்ணும் எண்ணமே ஒருவனை இன்னாதனவற்றைச் செய்துவிடும். ஆகவே துன்பத்தையும், துன்பம் தந்தவரையும் மனதால்  எந்த காலத்திலும் எந்த இடத்திலும் நினைக்காமல் இருந்தால் மட்டுமே இன்னா செய்யாமை என்ற அறத்தைக் காக்க முடியும்.
‘‘எனைத்தானும் எஞ்ஞான்றும் யார்க்கும் மனத்தான் ஆம்
மாணா செய்யாமை தலை” (317)
அப்படியானால் துன்பம் வந்த நிலையை மறந்து  வாழ்பவரின் வாழ்வே இனிமை உடையது என்பது வள்ளுவர் காட்டும் நல்வழியாகின்றது.
தன்னை வருத்தியவர்களுக்கு இன்னாதனவற்றை ஒருவன் செய்தான் என்றால் அதனால் அவன் பல கொடுமைகளை அனுபவிக்க நேரிடும். நமக்கு இன்னா செய்தவர் நாண நல்லனவற்றைச் செய்தலே இவ்வறத்தின் பாற்படும்.
இவ்வாறு இன்னா செய்யாமல் இருக்கச் சொல்லும் வள்ளுவர் இன்னாதவற்றைத் திட்டமிட்டுச் செய்து துன்பம் தந்து மகிழும் உள்ளமுடையோரைப் பற்றி எதுவும் குறிப்பிடவில்லையா என்றால்,  அதற்கும் ஒரு குறள் பதில் சொல்கிறது.
           ‘‘பிறர்க்கின்னா முற்பகல் செய்யின் தமக்கு இன்னா
            பிற்பகல் தாமே வரும்” (319)
பிறருக்குத் திட்டம் போட்டுத் தீமை செய்கிறவன் செய்து கொண்டே இருக்கிறான் என்றால் அவனுக்குத் திட்டமிடாமலே தானாகவே இன்னாதன  வந்துசேரும். முற்பகலில் திட்டம் போட்டால் பிற்பகலில் திட்டம் போடாமலே தீமை ஏற்படுத்தியவனுக்குத் தீமை வந்துசேரும் என்ற வள்ளுவரின் கோட்பாடு தீமை செய்பவர்களைக் கண்டால் வள்ளுவருக்குப் பிடிக்காது என்பதைக் காட்டுவதாக உள்ளது.
மனிதர்களுக்கு இன்னாதது நோய்கள் தான். நோய் என்பது உடலுக்கு வேறான ஒன்றில் இருந்து வருவது. எனவே திட்டமிட்டுச் செய்யப்படும் துன்பமும் நோய் போன்றதே என்கிறார் வள்ளுவர். பிறருக்கு நோய் தருபவருக்கும் அவர் அறியாமலே அந்நோய் வந்து சேர்ந்துவிடுகிறது. பிறரை வருத்தும் நோய் செய்யாதவர்கள் தானும் நோய்வாய்ப்படாமல் காக்கப்படுவர். எனவே இனிமையைச் செய்க. இன்னாதவற்றைச் செய்யாதிருங்கள் என்கிறார் வள்ளுவர். இவ்வதிகாரத்தில் இடம்பெற்றுள்ள குறிக்கத்தக்க குறள்.
            ‘‘அறிவினான் ஆகுவது உண்டோ பிறிதின் நோய்
            தன்நோய்போல் போற்றாக் கடை” (315)
என்ற குறளில் அறிவை விட சிறந்தது இன்னா செய்யாமை அறம் என்கிறார் வள்ளுவர். அறிவு ஆக்கவும் செய்யும், அழிக்கவும் செய்யும். ஆனால் இன்னா செய்யாமை என்கிற அறம் ஆக்கம் மட்டுமே தரும். அதனைப் பின்பற்றுபவர்க்கு அழிவே தராது.
அறிவு இருந்தும்  என்ன பயம்? பிறர் துயரத்தைத் தன் துயரமாகக் கருதி  அதனை நீக்கப் பாடுபடாத அறிவினால் என்ன பயன்? அறிவாளிகளால் பயனில்லை. இந்த உலகிற்கு அறச் சிந்தனையாளர்களால் மட்டுமே பயன்! அறச்சிந்தனையுடன் கூடிய அறிவே பயன்மிக்கது என்ற அறநெறிமேம்பாட்டை இந்தக் குறளின் வழி காட்டுகிறார் வள்ளுவர். இதனை அறிந்து செயல்படும் நிலையில் உலகம் இனியதாய்  அமையும்.


திங்கள், பிப்ரவரி 12, 2018

(விபுலாநந்த அடிகளார் ஆவணப்படம் பற்றிய விமர்சனம்)


ஆனந்த யாழை மீட்டிய விபுலாநந்த அடிகளார்.


முனைவர் மு.பழனியப்பன்,
இணைப் பேராசிரியர்,
தமிழ்த்துறைத் தலைவர்
அரசு கலை மற்றும் அறிவியல்கல்லூரி
திருவாடானை, 623407,
9442913985

       யாழ்நூல் யாத்த பெரும்புலவர் விபுலாநந்த அடிகளார் பற்றிய ஆவணப்படம்  இலக்கிய வரலாற்று ஆவணமாகத் தற்போது வெளிவந்துள்ளது. இப்படைப்பினைப் பெருமையுடன் வயல்வெளித்திரைக்களம்  வெளியிட்டுள்ளது. இவ்வாவணப் படத்தின் எழுத்து, எண்ணம், இயக்கம் அத்தனைக்கும் உரியவர் இளம் செம்மொழி அறிஞர் மு. இளங்கோவன் ஆவார்.  இவரது இனிய குரலாலும் ஆவணப்படம் அழுத்தம் பெறுகிறது. 

    இமயம் முதல் குமரி வரை என்ற இந்திய எல்லையை விபுலாநந்த அடிகளாருக்காகச் சற்று மாற்றி அமைக்க வேண்டும். இமயம் முதல் இலங்கைக் காரைதீவு வரை என்பதே அந்த எல்லையின் விரிவாக்கம். அடிகளாரின் வாழ்க்கைப் பயணம் இலக்கியத் தேடல் பயணமாக, கல்வி பரப்பும் பயணமாக, இராமகிருஷ்ண போதனைகளை விளக்கும் பயணமாக இமயம் முதல் இலங்கை வரை நிகழ்ந்துள்ளது. 

இமயம் முதல் இலங்கை வரை என்ற இணைப்பு நினைக்கவே இனிப்பாக இருக்கிறது. அரசுகள் மாறலாம். அதிகாரங்கள் வேறுபடலாம். அன்பு ஒன்றே மாறாதது.

அன்பு, தமிழ், எண்ணம் இவற்றால் மக்களினம் சாதி, மதம், இனம் கடந்து ஒன்றாகும் நாள் எந்நாளோ? என்ற நினைவில் ஏங்கித் தவிக்கிறபோது நாம் ஒன்றாகி இருக்கிறோம். தமிழ் மொழியால் ஒன்றாகி இருக்கிறோம். விபுலாநந்த அடிகளாரின் நினைவு நாள் இலங்கையில் தமிழ்மொழித் தினமாக இலங்கை அரசால் கொண்டாடப்படுகிறது. இதனை இலங்கையின் மதிப்பு மிகு அமைச்சரே இந்த ஆவணப் படத்தில் பதிவுசெய்துள்ளார். தமிழால் தமிழ்நாட்டையும்,  இலங்கையையும் ஒன்றிணைத்த இசைப் பேரறிஞர் விபுலாநந்த அடிகளார் ஆவார்.

மண்ணைக் குழைத்து மாசற்ற பொன்னை வடிவமைக்கிறது ஆவணப்படத்தின் முதற்காட்சி. வடிவமற்றுக் கிடந்த மண் பிசைவை மெல்ல வனைந்து, அழகாக்கி அற்புத உருவமாக விபுலாநந்தர் படைக்கப்பெறுகிறார். நேர்த்தியும், பளபளப்பும் எதற்காக என்றால் அவரின் (அந்தச் சிலையின்)  நிறைவான இதழ் நெளியாப் புன்னகைக்காகத்தான். விபுலாநந்தரின் மண்உருவம் இதழ்களில் சிரிப்பளித்து, தமிழைச் சிறக்கச் செய்துவருகிறது. 

நூற்று இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வாழ்ந்த தமிழ்ப்பெரியவரின் வாழ்வை இன்றைக்கு அடையாளப்படுத்துவதில், ஆவணப்படுத்துவதில் எவ்வளவு சிரமம் இருந்திருக்கும் என்பதை நினைக்கும்பொழுது இதயம் விம்முகின்றது.. நினைத்தமாத்திரத்தில் சென்று வர இலங்கை நெருக்கடியில்லாமலா இருக்கிறது?. அல்லது இமயம் கூப்பிடு தூரத்தில்தான்  இருக்கிறதா?.

நற்சாந்துபட்டி கிராமம், மேலைச்சிவபுரி கிராமம், பேரையூர் கிராமம், கரந்தைத் தமிழ்ச்சங்கம், மதுரைத் தமிழ்ச்சங்கம்  என்று விபுலாந்தரின் பாதம் தேடி அலைகிறது ஆவணப்படத்தின் படப்பிடிப்புக்கருவி….

            இலங்கையில் காரைதீவு, மட்டக்களப்பு, ஆனைப்பந்தி, ஆரையம்பதி, வாழைச்சேனை, கல்முனை, திருகோணமலை, யாழ்ப்பாணம், கொழும்பு, கண்டி என்று எல்லைக்கடவுச் சீட்டு கொண்டு எல்லை கடக்கிறது இந்த ஆவணப்படம். இவ்வளவு சிரமமும் எதற்காக……. எல்லை தாண்டிய தமிழ்வெளியின் வெற்றியைக் காட்டத்தான்.

மயில்வாகனன், பிரபோத சைதன்யர், விபுலாநந்தர்………. இந்த முப்பெயருக்குள்தான் ஒரு பேரறிஞனின் வாழ்வு ஒளிவீசுகிறது. இலங்கையில் பிறந்த மயில்வாகனன், சென்னை இராமகிருஷ்ணமடத்தில் பிரபோத சைதன்யராக துறவுப்பாடம் கற்றுப் பின்னாளில் விபுலாநந்தர் என்ற துறவியாகிறார். இந்தத் துறவி துறக்காத ஒன்று தமிழ். மறக்காத ஒன்று தமிழ். 

யாழ்ப்பாண பல்கலைக்கழகம், அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகம் ஆகியன இவரின் வரவால் பெருமை பெற்றன. சென்னைப் பல்கலைக்கழகம் இவரின் பேச்சால் பொலிவுற்றது. சிவானந்த வித்யாலயம் இவர் பெயர் சொல்லி இன்னமும் இலங்கையில் கல்விப் பேரொளி பாய்ச்சுகிறது. இதனுடன் இணைந்த இருபத்தேழு கல்விநிலையங்களில் விபுலாநந்தரின் உயிர் வாசம் செய்கிறது. 

நற்சாந்துபட்டி ராம,பெரி,பெரி  சிதம்பரம் செட்டியாரின் உதவியால் யாழ்நூல் அரங்கேற்றம் திருக்கொள்ளம்பூதூரில் நடக்கிறது. இதனைக் காட்டும் ஆவணப் படக் காட்சியின் சிறப்பு எண்ணி எண்ணி வியக்கத்தக்கது. திருக்கொள்ளம்பூதூரில் விபுலாநந்தர் யாழ்நூல் அரங்கேற்றம் செய்யும் புகைப்படம் காட்டப்படுகிறது.  அதன்பின் அந்நூல் இசையை வாசிக்கும் இசைக்கலைஞர்கள் என்று நகரும் ஒளிப்படக்கருவி அவ்விழாவில் கலந்துகொண்டவர்களைக் குறியீடு ஒன்றின் வழியாகக் காட்டுகிறது.  

திருக்கொளம்புதூர் திருக்கோயிலின் இராசகோபுரம், கருவறைக் கோபுரம் இவற்றில் ஒவ்வொரு புறாவாக வந்து அமர்கின்றன. அதே நேரம் இக்காட்சியின் மறுபாதியில் விழாவிற்கு வந்த அறிஞர்கள் ஒவ்வொருவரின் படமும் அரங்கேறுகிறது. உவப்பத் தலை கூடுதல் புலவர் தொழில். புறாக்களின் தொழிலும் அதுதானே. 

கோபுரங்களில் புறாக்கள் நின்றது இயல்பா?, அல்லது திட்டமிட்டச் செயல்பாடா?, அல்லது குறியீடா?. ஆவணப்படத்தைப் பார்த்தால்தான் இந்த வினாவிற்கு உங்களால் விடைசொல்ல இயலும்.

புறாக்கள் ஒருபுறம் ஒன்று கூட, புலவர்கள் ஒருபுறம் யாழ்நூல் நலம் பெற அதனை ஏற்று உலகிற்குச் சொல்ல வருகின்றனர். புறாக்களுடன் புலவர்களை ஒருங்கிணைத்துக் காட்டிய காட்சி ஊடகத்தின் வெற்றி.  யார் யாருக்காகக் காத்திருந்து கடமையாற்றினர் என்பது புரியாத புதிர்.  புறாக்கள் வாழ்க. இலக்கியப் புறாக்கள் வாழ்க. அவை மணிப்புறாக்கள். மாமணிப்புறாக்கள். என்றும் தமிழ் வாழ உழைத்த புறாக்கள்.

றோசல்லா மாளிகை. அதுவே தமிழ் இசையின் இன்னிசை மாளிகை. அந்த மாளிகையில் யாழ் நூலுக்காகத் தவமிருந்தார் விபுலாநந்தர். அந்தத் தவச்சாலையைக் காணாத கண்ணும் கண்ணா? கண்டு கொள்ளுங்கள்.

தமிழறியும் தற்காலப் பிள்ளைகள் அனைவரும் இந்த ஆவணப் படத்தைக் கண்டே ஆகவேண்டும். சென்ற நூற்றாண்டின் பழுதிலாத் திறமுடைய சான்றோரும், தற்கால நூற்றாண்டின் தரமிகு தமிழறிஞர்களும் விபுலாநந்தர் என்ற மையப் புள்ளியில் ஒருங்கிணைந்து தமிழிசையின் புகழைத் தரணி புகழத்தருகின்றனர்.  இந்தக் காலப்பெட்டகம் சான்றோர்தம் காட்சிப் பெட்டகமாக விளங்குகிறது.  இவர்களை நேரடியாகச் சந்திக்காத பலர் இந்த ஆவணப்படத்தில் இவர்களைச் சந்திக்கலாம். அவர்களின் மொழி கேட்டு இன்புறலாம். 

இந்த ஆவணப்படத்தில் கலை நேர்த்தியும் கொட்டிக் கிடக்கிறது. அழகான பாடல் வரிகளுக்கு அசைந்தாடும் பரத நாட்டியப் பெண்கள்- நாயனாருக்குப் பிடித்த மலர் எதுவெனத் தேடுகிறார்கள். வெள்ளை நிற மல்லிகையா? இல்லை, நெய்தலா? இல்லை. உத்தமனார் வேண்டுவது உள்ளக்கமலம். இந்தப்பாடலின் பொருள்தான் விபுலாந்தருக்கு மிகவும் பிடித்த பொருள். அப்பொருளை மெய்பொருளாக்கி இவ்வாவணப்படம் சிறப்பூட்டுகிறது. 

யாழ்நூல் -  இதுவே விபுலாநந்தர் தனித்தன்மை மிக்க தலைமைப் பணி. தமிழரின் இசைக்கலைக்குச் சான்று சொல்லும் நற்பணி. தொல்காப்பியம், சிலப்பதிகாரம், சங்க இலக்கியம் ஆகிய நூல்களில் காணப்படும் இசைக்குறிப்புகள் சிலவற்றை வைத்துக்கொண்டு, தமிழரின் இசைக்கலையைத் தேடித்திரிந்த அந்த பாட்டுப்புலவனின் சேகரிப்பு கணம் செந்தமிழுக்கு உரம். இந்தக் கணத்தை அளவு குறையாமல் காட்டுகிறது மு.இளங்கோவன் உருவாக்கியுள்ள ஆவணப்படம். யாழ்நூலின் பக்கங்களை நாம் தொட்டுப் பார்க்க அனுமதிக்கிறது இந்த ஆவணப்படம். 

அடிகளாருடன் பழகியவர்களை அணுகி, அவரன்பினைப் பதிவுசெய்கிறது ஆவணப்படம். இந்தப் படத்தின் பதிவுகள் வெறும் பதிவுகளல்ல. காலச்சக்கரத்தைப் புரட்டிச் சரியாக உண்மையைத் தமிழன்பை வெளிப்படுத்தும் பத்திரப் பதிவுகள். எத்தனைக் காலம் காத்திருந்து இந்த இனிய படம் உருவாக்கப்பட்டிருக்கவேண்டும் என்று ஒரு நிமிடம் சிந்தித்தால்! அதுவே இதற்கு நாம் செய்யும் நன்றி. இந்தப் படம் உருவாக்கப்பட்டபோது உயிருடன் இருந்த சிலர் இப்படம் வெளிவரும் நேரத்தில் இயற்கை எய்திவிட்டனர் என்றால் அவர்கள் உயிருடன் இருக்கும் நேரத்தில்  செய்யப்பட்ட  இந்தப் பதிவின் நிலைப்பாடு எத்தகைய  பெருமைக்கு உரியது என்பது தெரியவரும்.

யாழ்நூல், யாழ் என்ற இசைக்கருவியைத் தமிழர்க்கு மீட்டுத்தந்தது. யாழ் போலவே அடிகளாரின் வாழ்வும் நோயால் சுற்றி வளைக்கப்பட்டது. நோயின் வருத்தம், காலத்தின் எல்லை அவரைக் கற்சிறைக்குள் அமைதிப்படுத்தியது. எழுதிய விரல்கள் எழுதாமல் நிற்கின்றன. ஒரே ஒரு பன்னீர் பூ மட்டும் அவரின் கல்லறையில் அழுது கொண்டு கிடப்பதாய் ஆவணப்படம் சுட்டிச் செல்கிறது.

உத்தமனார் வேண்டிய உள்ளக் கமலம் அவரின் உள்ளம்.  மண்ணில் இருந்து தோன்றிய உருவம் மண்ணுக்குள் அமைதியாகிறது. ஆவணக் காட்சி என்னும் ஒரு பூவால் தன்னை அர்ப்பணிக்கிறது இந்த ஆவணப்படம்.

இசையும், படத்தொகுப்பும், காட்சி மாற்றங்களும் ஆவணப்படத்தைத் திரைப்படத் தரத்திற்கு முன்னேற்றியுள்ளது. விபுலாநந்த அடிகளார் மறைவுக்குப் பாவேந்தர் பாரதிதாசன் பாடிய "ஆங்கிலமும் ஆரியமும்" எனத்தொடங்கும் வெண்பா வரிகள் கலைமாமணி கா.இராசமாணிக்கனார் குரலில் இதயத்தைப் பிழிந்தெடுக்கும் சோக வரிகளாக இந்த ஆவணப்படத்தில் ஒலிக்கின்றன.

நூறாண்டு கடந்தும் தமிழ் அறிஞர்களை நினைவு கூறும் ஆவணப்படத்தின் நற்செயலுக்குத் தமிழர்கள் நிச்சயமாக நன்றி சொல்லவேண்டும். உலகத் தமிழர்கள் நன்றி சொல்லி வருகிறார்கள். நாமும் நம் நன்றியைச் சொல்வோம். 

நன்றி சொல்ல  செம்மொழி இளம் அறிஞர்  திருமிகு முனைவர் மு. இளங்கோவன் அவர்களின்  செல்பேசி. 9442029053