சனி, அக்டோபர் 17, 2020

பண்டிதமணியும் தமிழும் – பாகம் – 2 முனைவர் மு.பழனியப்பன்

 

பண்டிதமணியும் தமிழும் – பாகம் – 2



தற்காலத் தமிழ்ச்சமுதாயமும் அது எதிர்நோக்கியுள்ள சவால்களும், அதற்கான தீர்வுகளும்

தமிழ்மொழி, தொன்மைச் சிறப்பும், தனித்தன்மையும், இலக்கிய இலக்கண வளமையும் கொண்ட மொழியாக இருந்தாலும் தற்காலத்தில் தமிழைப் புறக்கணிக்கும் தமிழர்கள் பலர் இருப்பதைக் காணமுடிகின்றது. இதன் காரணமாகத் தமிழின் வளர்ச்சி தடைபட்டு வருகின்றது என்பது வருத்தத்திற்கு உரிய செய்தியாகும்.

இப்போக்கு, பண்டிதமணியார் காலத்திலும் இருந்துள்ளது. இந்நி்லையைப் போக்கத் தமிழ் நலிவுறும் வேளைகளில் அதன் வளர்ச்சியைச் செம்மைப்படுத்தும் நற்பணிகளில் தமிழர்கள் ஈடுபடவேண்டும் என்று பண்டிதமணியார் வேண்டுகோளும் எச்சரிக்கையும் வைக்கின்றார். அவ்வரிகள் இன்றைய சமுதாயத்திற்கும் வேண்டுவனவாகும்.

‘‘இ்ம்(தமிழ்) மொழியை முறையாகப் பயில்வாருஞ் சிலரே. பயிற்றுக் கல்லூரிகளும் சிலவே. நம் அரசினர் மொழியாகிய ஆங்கிலத்தால் நெருக்குண்டு இது தன்னுருக் கரந்து அங்குமிங்குஞ் சிறிது உறைவிடம் பெற்று ஒல்கியிருக்கின்றது. போற்றுவாரின்மையால் வேற்றிடம் பெயர்தற்கும் வழியில்லை. ஆர்வமிக்குப் பயில முயல்வாரும் பொருள் வருவாயைக் கருதிப் பின்வாங்குகின்றனர். பொருள் வருவாயைப் பொருட்படுத்தாத தகுதியுடையார்க்கு இதன் கண் விருப்பமுண்டாதல் அரிதாகின்றது. இளைஞர் சிலர் காலத்தின் விரைவிற்கேற்றவாறு ஒரு நூலையேனும் அழுந்தியாராயாமல் நுனிப்புல் மேய்ந்து இக்கால நாகரிகத்திற்கு ஒத்த வண்ணம் எங்கணும் உலாவித் திரியும் பத்திரிக்கைகளில் வெளிப்படும் சில கட்டுரைளைப் பயின்று, அம்மட்டில் தம் கல்வி முற்றியதாக நினைத்துத் தாமும் அம்முறையில் காலம் கழிக்க எண்ணுகின்றனர்.

பண்டைக் காலம் போலக் கற்றுவல்ல பெரும் புலவர்கட்கு முற்றூட்டாக நிலம், பொருள் முதலியன கொடுத்துப் பேணும் புலவலரும் இலர். ஆராவராமின்றி அறிவு விளக்கங் கருதிக் கல்விப் பயின்று அடக்கம் மேற்கொண்டொழுகுவாரைப் பெருமைப் படுத்துவாரும் சுருங்கினர். போலிப்பயிற்சியும், போலியறிவும், அப்போலியறிவுடையாரைப் பாராட்டுதலுமே எங்கணும் மல்கின.’’ (மேலது, ப.23) என்ற பண்டிதமணியாரின் கருத்து இன்றைய தமிழ் மொழியின் நிலைக்கு அப்படியே பொருந்துவதாக உள்ளது. தமிழ் படிப்பாரின் எதிர்காலம், அவர் தம் அறிவுத்திறம் ஆகியவற்றை மதிப்பிட்டு வெளிப்படுத்தும் உண்மை வரிகள் இவை.

தமிழின், தமிழ்ப்படிப்பின், தமிழைக் கற்பவரின் தகுதிகளை மேம்படுத்த வேண்டிய செயல்களையும் பண்டிதமணி உரைத்திருப்பது அவரின் தமிழ் உயர்வு எண்ணத்திற்கு உரைகல்லாக விளங்குகின்றது. தமிழ் வளர மொழிபெயர்ப்பு, ஆராய்ச்சி, பதிப்பு, உரையெழுதுதல் போன்ற செயல்களில் தமிழ்ப்புலவர்கள் ஈடுபடவேண்டும் என்று கருதுகின்றார் பண்டிதமணி.

மொழி பெயர்ப்பு

சென்றிடுவீர் எட்டுத்திக்கும், கலைச்செல்வங்கள் யாவும் கொணர்ந்து இங்குச் சேர்ப்பீர் என்று மொழிபெயர்ப்பு இலக்கியத்திற்கு ஆக்கமும் ஊக்கமும் அளிக்க தமிழ் மக்களை வேண்டியவர் பாரதியார். அவர்காலத்திலும் அவரைத் தொடர்ந்து வந்த புலவர்கள் காலத்திலும் மொழிபெயர்ப்பு இலக்கியங்களின் தேவை உணரப்பெற்றிருந்தது. பண்டிதமணியாரும் மொழிபெயர்ப்பு இலக்கியங்களை வரவேற்பவர். பாரதியார், பண்டிதமணியார் இருவரும் பிறந்த ஆண்டும் ஒன்றே. இருவரின் நூற்றாண்டு விழாவும் ஒரே நேரத்தில் கொண்டாடப் பெற்றன. பண்டிதமணியார் பல மொழிபெயர்ப்பு நூல்களைத் தமிழுக்கு அளித்தவர். அவரின் மொழிபெயர்ப்பு ஆர்வத்தை, அதன் வழி தமிழ் வளரும் பெற்றியைப் பின்வரும் கருத்துகள் உணர்த்துகின்றன.

‘‘உலகத்து வழங்கும் பல மொழிகளிலும் உள்ள அரிய பல் கலைகளெல்லாம் தமிழ் மொழியில் வரல் வேண்டும். ஆங்கில மொழியிலும், வடமொழியிலுமிருந்து மொழி பெயர்க்க வேண்டிய நூல்கள் பலவுள்ளன. உயிர்த் தொகுதிகளைப் பற்றியனவும் மற்றை நிலையிற் பொருள்களைப் பற்றியனவாகவுமாகிய நூல்களுள் இரசாயணம் முதலிய செயற்குப் பயன்படும் நூல்களும் ஆங்கிலத்திலிருந்து மொழிபெயர்க்கப்பட வேண்டும்.

வடமொழியினின்று மொழி பெயர்க்க வேண்டிய மூல நூல்கள் பலவுள்ளன. பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாக நம் தேசத்தாராற் பிரமாண நூல்களாக மேற்கொள்ளப்பட்டு வரும் இருக்கு முதலிய வேதங்களும், அவற்றின் முடி பொருளாக விளங்கும் உபநிடதங்களும், தமிழ் நிலத்தார் வாழ்க்கைக்கு இன்றியமையாச் சிறப்பு நூல்களாகவுள்ள ஆகமங்களும் ஆகிய இன்னோரன்ன மூல நூல்கள் எத்துனை ஆயிரம் ஆண்டுகளாகியும் இன்னுந் தமிழிற் செவ்விய முறையில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு வெளிவரவில்லை. … தெளிவான தமிழ் உரைநடையிற் பல்வகை ஆராய்ச்சிக் குறிப்புகளுடன் அவை வெளிவரல் வேண்டும்’’ (மேலது, ப. 27) என்பது அவரின் கருத்து – தமிழுக்கு ஆக்கம் தருவதன நல்ல இன்றியமையாத பிற மொழி நூல்களின் மொழிபெயர்ப்புகள் என்பதை அறிவிப்பதாக உள்ளது.

ஆராய்ச்சி

தமிழில் ஆராய்ச்சித் துறை என்பது பண்டிதமணியார் காலத்தில் முறையாகத் துவக்கம் பெற ஆரம்பித்தது. ஆராய்ச்சி பற்றிய அவரின் தெளிவான கருத்துரைகள் தமிழாய்வின் தரத்தை உயர்த்துவனவாக உள்ளன.

‘‘சிறந்த பண்டைத் தமிழ் நூல்களைச் செவ்வனம் ஆராய்ந்து அவற்றிற் பொதிந்து கிடக்கும் நுண்பொருள்களைத் தொகுத்துப் பல ஆராய்ச்சி நூல்கள் வெளிப்படுத்த வேண்டும். ஒரு மொழியின் சிறப்பு, மதிநுட்ப நூலோடுடைய புலவர் பெருமக்களின் ஆராய்ச்சி உரைகளால் வெளிப்படும் அத்துணை வேற்று நெறிகளால் ஆகாது.’’ (மேலது, ப. 27) என்ற கருத்து ஆராய்ச்சியின் தேவையை வெளிப்படுத்துவதாக உள்ளது.தமிழ் மொழியில் ஆராய்ச்சியை வரவேற்றவர் பண்டிதமணி; தானும் ஆராய்ச்சியில் ஈடுபட்டவர் என்பதும் கருதத்தக்கது.

பதிப்புப் பணி

பதிப்புப் பணி என்பது ஆய்விற்கு உதவும் மற்றொரு துறையாகும். இத்துறையின் தேவையும் பண்டிதமணியார் காலத்தில் உணரப்பெற்றிருந்தது. அது குறித்தும் அவர் கருத்துரைத்துள்ளார்.

‘‘நம் பண்டையோர் போலத் திருந்திய முறையில் செய்யுள் நூல்கள் பலவற்றை அவ்வாற்றலுடையோர் வெளியிடல் வேண்டும்’’ (மேலது, ப.27) என்ற இக்கருத்தில் செய்யுள் நூல்களின்மீதும், அந்நூல்களைப் பதிப்பிப்பது மூலமும் தமிழுக்குத் தொண்டாற்ற முடியும் என்று தெரிவித்துள்ளார் பண்டிதமணி.

தக்க புலவர்களால் செய்யப்பெற்ற செய்யுள் நூல்கள் சிறந்தவை என்பது பண்டிதமணியாரின் கருத்தாகும். அதற்கு உரிய காரணங்கள் இரண்டு என்கிறார் அவர்.

1. ஒரு செய்தியைப் புலமுடையார் உள்ளங் கொள்ளுங்கால் அது செய்யுண் முகமாகக் கேட்கப்படுதல் போல் வழக்குச் சொல் முகமாகக் கேட்கப்படுதல் இன்பம் பயவாது. நீண்ட நாள் மறவாமல் உளங்கோடற்கும் இயலாது.

2. கூறப்படும் பொருள் சிறந்ததாக இருப்பினுங் கூறுவோன் புலவன் அல்லனேல் அது பிறர் நெஞ்சில் தங்கி இன்புறுத்தலாற்றாது. (மேலது, ப.28)

இக்கருத்துக்களால் செய்யுள் பகுதிகள்மக்கள் மனதில் எளிதில் நினைவையும், உள்ளப் பதிவையும் பெறும் வல்லமை பெற்றன என்றும் தக்க புலவர்களால் தக்க சொற்களைக் கொண்டு செய்யுள்கள் புனையப்படுவதால் அவற்றின் தகுதி மேம்பட்டது என்பதும் தெரியவருகின்றது.
காலந்தோறும் நல்ல செய்யுள் நூல்கள் பதிப்பிக்கப்பெறவேண்டும் என்பதையே இக்கருத்துகள் வாயிலாகப் பண்டிதமணி அறிவிக்கின்றார். இப்பணியும் தமிழ் வளர்ச்சிக்கு உதவும் பெரும் பணியாகும்.

உரையெழுதுதல்

உரையெழுதுவதும் தமிழாய்வின் மற்றொரு திறமாகும். இதனையும் தமிழ் நூல்களுக்குச் செய்ய வேண்டும் என்று விரும்புகிறார் பண்டிதமணியார்.

‘‘பழைய சிறந்த நூல்களுள் உரையெழுதப்படாதவைகட்கெல்லாம் உரை வரைதலையும் மேற்கொள்ளல் வேண்டும். நூலாசிரியரின் அரிய கருத்துகளையெல்லாம் உரையாளர் உதவியாலே உலகம் உணர்ந்து இன்புறுகின்றது. பேருபகாரிகளாகிய உரையாசிரியர்களின் உதவி இல்லையாயின் பண்டை உயர் நூல்களாம் கருவூலங்களில் தொகுத்துவைத்த விலைவரம்பில்லாப் பொருண்மணிக் குவியல்களை யாம் எங்ஙனம் பெறுதல் கூடும்?’’ என்ற பண்டிதமணியாரின் கருத்து உரைநூல்களின் மேன்மையினையும் உரையாசிரியர்களின் ஒப்பற்ற பணியையும் எடுத்துரைப்பனவாகஉள்ளன..

இவ்வகையில் இந்நான்கையும், தமிழ்த்தொண்டாகக் காட்டும் பண்டிதமணியார் இந்நான்கு இன்றியமையாப் பணிகளையும் தன் காலத்தில் அவரே செய்து நிறைந்தார் என்பதும் கருதத்தக்கது.

இவ்வரிய செயல்களுடன் தமிழ் மொழி வளர்க்கும் நிறுவனங்களைத் தோற்றுவிப்பது என்பதும் தமிழ் வளரத் தேவையான முக்கியமான ஒன்று என்பதைப் பண்டிதமணியார் தெளிவுபட எடுத்துரைக்கின்றார். மேற்காட்டிய சவால்களுக்கு இது ஒன்றே தீர்வு என்பது அவரின் நிலைத்த கருத்து.

‘‘இற்றைநாள் வழங்கும் நிலம் எல்லாவற்றுக்கும் பொதுவாக ஒரு சிறந்த கல்லூரி தமிழ் நாட்டின் நடுவண் நீர் நில வளங்கள் நிறைந்த அகன்ற இடத்தில், ஆசிரியர்களும் மாணவர்களும் ஒருங்கிருந்து, கல்வியை உயர்ந்த நோக்கங்களோடு பயிற்றவும் பயிலவுந் தக்க முறையில் நிலைபெறவேண்டும். இம்மை நலம் பெறுவதற்குரிய மருத்துவம், தொழிற்கல்வி முதலிய பயிற்சிகளும் உடன் நிகழ்தல் இன்றியமையாததாகும். அக்கல்லூரியின் உறுப்புகளாகப் பல நிலையங்களமைத்து அவற்றால் தமிழுக்கு வேண்டற்பாலனவாகிய பிறமொழி நூல்கள் மொழி பெயர்க்கப்பட்டும், புதிய உண்மை ஆராய்ச்சிகள் செய்யப்பட்டும். பல நூலுரைகள் வெளிவரல் வேண்டும். தமிழ்நாடு முழுவதும் இதுகாறும் நிறுவப்பட்டனவும், இனி நிறுவப் பெறுவனவுமாகிய பல கல்வி நிலையங்களெல்லாம் அத்மிழ்ப் பெருங்கல்லூரிக்குக் கிளைகளாக அமைதல் வேண்டும்’’ (மேலது, ப.55) என்ற பண்டிதமணியாரின் கனவு என்றைக்கு நிறைவேறப்போகிறதோ என்ற ஏக்கம் இதனைப் படிப்பவர் அனைவரது நெஞ்சிலும் இடம்பெற்றுவிடும்.

தற்காலத்தில் அமைந்துள்ள பல்கலைக்கழகங்கள் கூட பண்டிதமணியார் சொல்லும் பேரெல்லையில் சிற்சில பகுதிகளையே நிறைவேற்றும் நிலையில் மட்டுமே பணியாற்றியுள்ளன. இவ்வுண்மையைத் திறந்த மனதுடன் கல்வியாளர்கள் ஒத்துக்கொள்ள வேண்டியதுதுான். இந்நிலையில் பண்டி்தமணி கண்ட கனவு விரைவில் நிறைவேற அவரின் சிந்தனைகள் பலபட பரவ வேண்டும். அவ்வாறு பரவினால், அவை ஒரு நாள் செயல்வடிவம் பெற்றுவிடும் என்று நம்பிக்கை கொள்வோம்.

இதற்கெல்லாம் மேலாக தாய்மொழி வழிக் கல்வியைப் பண்டிதமணி வரவேற்கின்றார். அதுவே தமிழ்ச் சமுதாயத்திற்கு ஆக்கம் தரும் என்கின்றார்.

‘‘விழுப்பஞ் சார்ந்த கல்வியை, எந்நிலத்தில், எம்மொழி வழங்கப்படுகின்றதோ, அந்நிலத்தில் வாழும் மக்கள் அம்மொழி மூலமாகவே முதற்கட் பயிலவேண்டும். அதுவே அந்நிலத்து மக்கட்குத் தாய்மொழியாகும். ஒரு குழந்தை பிறந்து மொழி பயிலுங்கால் அதன் தாயால் முதற்கண் பயிற்றப்படும் மொழி யாது? அதுவே தாய்மொழி என்று கோடல் பொருந்தும். அன்னை வாயிலாக் கேட்டு மழலை மொழிந்து, தேறிய பின்னரே அக்குழந்தை அப்பனாலும், ஆசிரியனாலும், வரிவடிவிற் பயிற்றப்பட்டு, அறிவு விரிவெய்தப்பெறும்.. அன்னையார் அருளொடு சுரக்கும் இனிய பாலை உண்ணுங் குழவிப் பருவத்தில் அவராற் பயிற்றப்பட்டுப் பயிலும் சிறப்புப் பற்றியன்றே இ்ம்மொழி பால்வாய்ப் பசுந்தமிழ் என்று பாராட்டப்பெறுகின்றது. மழவிளம் பருவத்திற் பயிற்றப்படுதல் குறித்தே இதனைப் பசுந்தமிழ் என்றார் போலும். இயற்கையும் அன்னதே. இதனால் நம் உடல் பாலுண்டு, வளரும் பருவந்தொட்டே உடற்கண் உறையும் உயிர் தன் குணமாகிய அறிவைச் செந்தமிழ்த் தெய்வமொழிப் பயிற்சி வாயிலாக வளர்த்துத் திகழும் உண்மை நமக்குப் புலனாகின்றது’’ (மேலது.ப.11) என்று தாய்மொழிவழிக் கல்வியைச் சிறப்பிக்கின்றார் பண்டிதமணி. ஆனால் அதனை விடுத்துத் தற்காலத் தமிழகம் நெடுந்தூரம்வந்துவிட்டது.

தற்காலத் தமிழ்ச் சமுதாயம் தாய்மொழிக் கல்வியில் இருந்து மாறிவிட்டாலும், தாய்மொழித் தமிழையாவது மறந்துவிடாமல் பேசியாவது காக்குமா என்ற ஐயம் ஏற்படும் இவ்வேளையில் தமிழ் மொழியைக் காக்கப் பண்டிதமணியாரின் பின்வரும் பொன் வரிகள் உதவுகின்றன.

‘‘ஒரு நாடு தனக்குரிய மொழிமைய ஆக்கமுற ஓம்பிப் பாதுகாத்தலன்றித் தான் சிறந்த நிலை எய்துதல் அரிதாம். மொழி வளர்ச்சி கொண்டே அது வழங்கும் நாட்டின் நலத்தை உணரலாம். எந்த நாடு தன் மொழிச்சுவையை உணர்தலிற் பின்னடைகின்றதோ, அது மற்றை எல்லா வளங்களானும் பிற்படடதாகும். ஆதலின் தமிழ்ச்செல்வர்களும் தமிழ்ப் புலவர்களும் விழிப்புடையராய் நின்று நம் உடைமையை விளக்கமுறப் பேணல்வேண்டும்’’(மேலது,ப.55) என்ற தமிழ் மொழியைத் , தாய் மொழியைக் காக்கும் அரண் மிக்க வரிகள் தமிழகத்தின் ஒவ்வொரு வீட்டிலும், அலுவலகத்திலும் பொது இடங்களிலும் எழுதி வைக்கப்படவேண்டிய உணர்ச்சி மிக்க வரிகளாகும்.

இவ்வகையில் தமிழ் தன்னிலை தாழாமல் விளக்கமுற ஆக்கமான நடைமுறைகளையும் செயல்பாடுகளையும் செய்தளித்த பெரும் புலவர் பண்டிதமணியார் ஆவார். அவரின் தமிழார்வம் சுயம்புவானது. அவரே அவருக்குள் ஏற்படுத்திக்கொண்டது. அவரின் உள் எழுந்த தமிழ்க்கனல் அவர் வாழ்ந்தவரை அவருள் எழுச்சியையும் தமிழுக்கு ஏற்றத்தையும் அளித்தன என்றால் அது மிகையாகாது. இத்தகைய சான்றோர்களின் தமிழ்வாழ்வைத் திரும்பத் திரும்பத் திருத்தமுடன் வெளிப்படுத்துவதன் வாயிலாக, தமிழ்ச்சமுதாயம் அறியச் செய்வதன் வாயிலாக தமிழ்மொழிக்கும், தமிழ்ச்சமுதாயத்திற்கும் புதிய மறுமலர்ச்சி தோன்றும் என்பதில் ஐயமில்லை.

திங்கள், அக்டோபர் 12, 2020

பண்டிதமணியும் தமிழும் முனைவர் மு.பழனியப்பன்

 


siragu kathiresa chettiyar1

காலந்தோறும் தமிழ் மொழியின் எல்லை என்பது அதன் இலக்கிய வளத்தால் பெருகிக் கொண்டே உள்ளது. தமிழ்மொழியின் ஒவ்வொரு காலத்திலும் பல புலவர்களால் இலக்கியங்கள் பற்பல படைத்து வருவதால் அதன் எல்லை வளர்ந்து கொண்டே வந்திருக்கின்றது. பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் கால எல்லையில் தமிழுக்கும், தமிழ்ச் சமுதாயத்திற்கும் அரசியல், சமய, உரிமை நெருக்கடிகள் ஆங்கிலேய ஆதிக்கத்தினால் ஏற்பட்டபோதும் அதனையும் தாண்டி தமிழ் வளர்ந்தது என்றால் அதற்குக் காரணம் அக்காலக் கட்டத்தில் வாழ்ந்த தமிழ் வளர்த்த சான்றோர்கள் இயற்றிய நூல்களும், செய்த பணிகளும்தான் காரணங்கள் ஆகும். இவர்களின் தமிழ்ப்பணி காரணமாக தமிழும் வளர்ந்தது. தமிழகத்திற்கு ஏற்பட்ட அரசியல் நெருக்கடிகளும், சமய நெருக்கடிகளும் மெல்ல மெல்ல விலகித் தமிழ்ச் சமுதாயமும் வளருவதாயிற்று. இதைவிட முக்கிய மாற்றம் வேற்றுச் சமயம் பரப்ப வந்தவர்களும் தமிழின்பால் பற்று கொண்டு அதனை வளர்க்கும் பணியில் ஈடுபட்டதுதான். இவ்வகையில் தமிழின் வளர்ச்சியில் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டிற்குக் குறிக்கத்தக்க இடம் உண்டு. இந்நூற்றாண்டில் தமிழையும், தமிழரின் பழமையான சமயமான சைவத்தையும் காத்த பெரும்புலவர்களுள் ஒருவர் பண்டிதமணி கதிரேசச் செட்டியார் ஆவார்.

தமிழின்மீதும் சைவத்தின் மீதும் ஆறாத பற்றுக் கொண்டவர் பண்டிதமணி கதிரேசச் செட்டியார்.இவர் தமிழையும் சைவத்தையும் தன் இரு கண்களாகப் போற்றியவர்; வளர்த்தவர், காத்தவர் பண்டிதமணியார். பேச்சுரைகளாலும், எழுத்தோவியங்களாலும் தமிழ் மொழிக்குப் பெருமை தானாக வந்து சேர்ந்தது.

வடமொழி கற்றுணர்ந்தவரான இவர் தமிழுக்கு வடமொழியின் அரிய இலக்கியங்களை மொழிபெயர்த்து அளித்தவர். அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகத்திற்குத் தமிழ்ப்பணி செய்ய அண்ணாமலை அரசரால் முயன்று கொணரப்பெற்றவர். அரசரின் நல்லெண்ணத்தை நிறைவேற்றும் வண்ணம் இவர் தமிழ் ஆய்வும், தமிழ்க்கல்வியும் மேன்மைபட அண்ணாமலை நகரில் நாளும் உழைத்தார். இவர் தன் தன்னிகரற்ற தமிழ்த்தொண்டு காரணமாக, முதுபெரும்புலவர், மகாமகோபாத்தியாய, பண்டிதமணி, சைவ சித்தாந்த வித்தகர் போன்ற பட்டங்கள் வழங்கப்பெற்றுப் பெருமைப்படுத்தப்பட்டார்.

ஊன்றுகோல் என்பது இவரின் அடையாளமாகும். இளம் பிள்ளை வாதத்தால் இவரின் இடது காலும், இடது கையும்,இவரின் இளமைப் பருவத்தின்போதே வலிமை குன்றியது. இதன் காரணமாக ஊன்றுகோலின் துணைகொண்டே இவர் நடந்து வந்தார். இவர் வாழ்வின் இயக்கத்திற்கு ஊன்றுகோல் இவருக்கு உதவியதுபோல, தமிழுக்கும் இவர் ஊன்றுகோலாய் விளங்கி அது தத்தளித்த காலத்தில் தாங்கிப் பிடித்தார்.

தமி்ழ்மொழி மேல் இவர் கொண்டிருந்த பற்று அளவிடற்கரியது. தம் நூல்களில் அவர் கொண்டுள்ள தமிழார்வம் பாராட்டத்தக்கது. இளம் வயதில் முயன்று ஆர்வத்தின் காரணமாகத் தானாகத் தமிழ்க் கல்வியை இவர் கற்றுக்கொண்டார்.இவர் கொண்ட தமிழார்வம் இவர் வாழ்நாளின் முதல் பகுதியில் தொடங்கியது போலவே வாழ்வின் நிறைவுவரை மாறாமல் இருந்துள்ளது. தமிழ்க் கல்வி குறித்தும், தமிழ் வளர்ச்சி குறித்தும் அவர் எடுத்துரைத்துள்ள கருத்துகள் அவர் கொண்டுள்ள தமிழார்வத்தை விளக்குவனவாக உள்ளன.

தமிழ் மொழியின் உயர்தன்மை குறித்து அவர் பலபட கருத்துரைக்கின்றார். தமிழ்மொழி தொன்மை வாய்ந்தது; ஐவகை இலக்கணம் கொண்டது; அகமாந்தர் கூற்றுகளுக்கு வரையறை வழங்கியது; அதிகமான இலக்கண இலக்கிய நூல்களை உடையது; வட மொழியிலிருந்து வேறானது, தனித்துவமானது என்பன பண்டிதமணியார் தமிழ்மொழியினிடத்தில் கண்ட உயர்வுகளாகும். இவர் கருதிய தமிழின் இவ்வுயர்வுகளைக் காரண காரியத் தொடர்புடன் தக்க சான்றுகளுடன் தம் நூல்களில் இவர் விளக்கியுள்ளார்.

தமிழின் தொன்மை

தமிழ் மொழி, தொன்மை சார்ந்தது என்பதைத் தமிழில் வழங்கும் தொன்மம் ஒன்றினைக் கொண்டுப் பண்டிதமணி நிறுவுகின்றார். ‘‘ஒரு பற்றுக்கோடின்றி அருவுருவாகி நிற்கும் தத்துவங் கடந்த பழம் பொருளாகிய இறைவன், மக்கள் ஆண், பெண்களாக இயைந்து இன்ப நுகர்ச்சியில் தலைப்படும் பொருட்டு அருள்வழி உருக்கொண்டு பொற்கோட்டிமயத்தின் கண் மலைமகளை வேட்ட ஞான்று, அமரர் முதலியோரனைவரும் ஆங்கு ஒருங்குத் தொக்கராகத் தென்பால் உயர்ந்து வடபால் தாழ்ந்தமையின், அது கண்டு அப்பெரியோன், நிலப்பரப்பின் சமனிலை குறித்துக் குறுமுனியை நோக்கிப் பொதியிற்கு ஏகென, அம்முனிவர் பெருமான் முழுமுதற்பிரானை வணங்கி, ‘‘ஐயனே! தெற்கணுள்ளார் தமிழ் மொழி வல்லவரன்றே, அவருவப்ப யான் அம்மொழிப் பயிற்சியிற் பீடுபெறுதல் எங்ஙனம்?’’ என வேண்ட, இறைவன் அதுகாலைக் குடமுனிக்குத் தமிழறிவுறுத்தாரென்பது கந்தபுராணக் கதை. இப்புராண வரலாற்றை நம்புவார்க்குத் தமிழின் தொன்மையைப் பற்றி விரித்துரைத்தல் மிகையே’’ (உரைநடைக்கோவை, பகுதி.2. ப.14) என்று தொன்மத்தைக் காட்டித் தமிழின் தொன்மையை அளவிடுகிறார் பண்டிதமணி. இதன்வழி தமிழ் தொன்மைநலம் சான்றது என்ற கருத்திற்கு அவர் வளம் சேர்க்கிறார்.

தமிழில் ஐவகை இலக்கணம்

தமிழ் ஐவகை இலக்கணம் கொண்ட மொழியாகும். எழுத்து, சொல், பொருள், யாப்பு, அணி என்ற ஐவகைக்கும் இலக்கணம் வகுத்த மொழி தமிழ் ஆகும். இவற்றுள் பொருள் இலக்கணத்திற்கு வரையப்பெற்ற இலக்கணம் உலக மொழிகளில் எவற்றிற்கும் இல்லாதது என்பது தமிழுக்கே கிடைத்த தனித்த சிறப்பாகும்.

‘‘ஒரு மொழிக்கு இலக்கணம் காணப்புகும் ஆசிரியர் அம்மொழிக்கண் உள்ள எழுத்து,சொல் என்னும் இவற்றையே ஆராய்ந்துத் தூய்மைப்படுத்துவர். இவ்வியல்பு பிறமொழி இயனூலார் யாவர்க்கும் ஒத்ததாகும். நம் செந்தமிழ்த் தெய்வ மொழியின் இயன் முதனூல் ஆசிரியரோ மொழியாளர் எல்லார்க்கும் பொதுவாகிய எழுத்து, சொற்களின் ஆராய்ச்சிகளோடு அமையாது, சொல் கருவியாக உணரப்படும் பொருளாராய்ச்சியிற் பெரிதும் தலைப்பட்டு அப்பொருளைக் கூரறிவாளர் எத்துணைப் பாகுபாடு செய்து உணர விரும்புவரோ அத்துணைப் பகுப்புகளும் அமைய மக்களின் ஒழுகலாற்றையும் பிற இயங்கியல் நிலையியற் பொருள்களின் தன்மைகளையும் தெள்ளத் தெளிவாக விளக்கியுள்ளார்.’’ (மேலது ப.12)என்ற இப்பகுதியில் பொருள் இலக்கணத்தை விளக்கும் பண்டிதமணியாரின் வரிகள் கூர்ந்து நோக்கத்தக்கவை. ‘‘சொல் கருவியாக உணரப்படும் பொருள்’’ என்ற அவரின் பொருளிலக்கணத்திற்கான விளக்கம் தமிழுலகம் அறிய வேண்டுவது. பொருளதிகாரம் பாடுபொருளுக்கான இலக்கணம் எனக் குறிப்பதைவிட சொற்களைக் கருவியாகக் கொண்டு படைப்பாளன் உணர்த்த விரும்பும் பொருள் என்று கொள்ளுவது மிகவும் பொருந்துவதாகும்.

பொருள் இலக்கணம் என்பது மக்கள் வாழ்க்கையோடு, மற்ற உயிர்ப்பொருட்களின் வாழ்க்கையும் இயைத்து உரைக்கும் தன்மையது என்பது பொருள் இலக்கணத்தின் மற்றொரு சிறப்பு எனக் கருதுகிறார் பண்டிதமணி.

‘‘மக்கள் ஒழுகலாற்றைத் திறம்பட நுனித்துணர்ந்து பலபட விரித்துரைத்தலோடு மற்றை உயிர்த்தொகுதிகளின் இயற்கைகளையும், நிலையியற் பொருளாய மரம் முதலியவற்றின் இயல்புகளையும்,நிலப்பகுதிகளின் பான்மைகளையும் மற்றை இயற்கைப்பொருள்களின் தன்மைகளையும் ஆராய்ந்துணர்வார்க்குப் புலப்படும்படி கூறியிருக்கும் திட்பநுட்பம், வேறுமொழி இயல் நூலார்க்கு இல்லாததொன்றாம்’’ (மேலது,ப.12) என்ற பண்டிதமணியாரின் கருத்து, பொருள் இலக்கணம் உயிர்த்தொகுதிகள் அனைத்திற்குமான இலக்கணம் என்பதைச் சுட்டுவதாக உள்ளது. பொருள் இலக்கணத்தின் சிறப்புகளை எடுத்துக்காட்டுவதாகவும் விளங்குகின்றது.

எழுத்து,சொல், யாப்பு, அணி ஆகியன வடமொழி இலக்கண நூலோர்களால் விரித்துரைக்கப் பெற்றுள்ளன. எனினும் இவ்விலக்கணங்களைத் தாண்டித் தமிழுக்கு மட்டுமே உரியது பொருள் இலக்கணம் ஆகும். இப்பொருள் இலக்கணத்தின் வலிமையும், இப்பொருள் இலக்கணம் சார்ந்து எழுந்த இலக்கியங்களின் பொலிவும் தமிழ் மொழிக்கு உலக மொழிகள் அனைத்தையும் வென்று, அவற்றுக்கிடையில் தனித்த இடம்பெறச் செய்கின்றது என்றால் அது மிகையாகாது.

Dec-23-2017-newsletter1

அகமாந்தர் கூற்றுகளுக்கான வரையறை

பொருள் இலக்கணத்தில் தலைவன், தலைவி, தோழி, பாங்கன், பாணன், பரத்தை போன்ற பல பாத்திரங்கள் இடம்பெறும். இப்பாத்திரங்கள் எவ்வளவில் தன் பேச்சுரைகளைப் பேசலாம், எவ்வளவில் பேசக் கூடாது என்பதற்கான வரையறைகள் இலக்கண ஆசிரியர்களால் வகுக்கப்பெற்றுள்ளன.

இக்கூற்றுக் கட்டுப்பாடு என்பது மொழியின் நாகரீகத்தையும், பாத்திரங்களின் பேச்சு எல்லைகளையும் வகுத்துக்காட்டுவன. இப்பாங்குத் தமிழ் மொழிக்கு அதன் இலக்கிய இலக்கண வரம்பிற்குப் பெருமை சேர்ப்பது என்று கருதுகிறார் பண்டிதமணியார்.

‘‘அகப்பொருள் இயல்புகளை அறத்தினின்றும் பிறழாதெடுத்து நயம்பட உரைக்கும் அழகு தமிழ்மொழிக்கே சிறந்ததாகும். தலைவன்,தலைவி, பாங்கன், பாங்கி, செவிலி, நற்றாய் முதலியோர் இன்ன, இன்ன இடங்களில் இவ்விவ் வண்ணம் உரையாடக் கடவரென்று வரையறுத்தமுறை பெரிதும் இன்புறற்பாலது.’’ (மேலது, ப.21)என்ற அவரின் கருத்து தமிழ் இலக்கியத்தின் தனித்த பெருமையாகக் கொள்ளத்தக்கது. இவ்வழியில் தமிழின் தனித்தன்மைகளுள் ஒன்றாக கூற்றுமுறை என்பதைப் பண்டிதமணியார் காட்டுகின்றார்.

இலக்கண இலக்கிய நூல்களின் பெருக்கம்

மதிப்பு வாய்ந்த இலக்கண இலக்கியங்கள் பலவற்றைக் கொண்டது தமிழ்மொழி. இத்தகு வளமை கருதியே தற்போது தமிழுக்கு செம்மொழித்தகுதி வழங்கப்பெற்றுள்ளது. பண்டிதமணி தமிழின் வளமைக்குரிய பல இலக்கண இலக்கியங்களைப் பட்டியலிட்டு அதன் செம்மொழித் தன்மைக்கு வழிவகுத்தவர் ஆவார்.

‘‘ஒரு மொழிக்குச் சிறப்பு அதன்கண் அமைந்துள்ள சிறந்த இலக்கியம், இலக்கணம், சமயம் முதலியவை பற்றிய நூற்பரப்புகளானும், பிறிதொன்றன் சார்பு வேண்டாது புலவர் கருதும் எத்தகைய அரும்பொருள்களையும் வழங்குவதற்குரிய சொற்களுடைமையானும், பிறவற்றானுமாம். இன்னோரன்ன சிறப்புக்களில் நம் தமிழ்மொழி யாதுங் குறைவுடையதன்று’’ (மேலது, ப. 14) என்ற பண்டிதமணியாரின் கருத்து தமிழ் மொழியின் இலக்கியச் செழுமையையும், சொற்பெருக்க வளத்தையும் எடுத்துரைப்பதாகும்.

‘‘செந்தமிழ் மொழியாம் நறுநீர்த் தடாகத்திற் பற்பல கிளை நூல்களாம் கொடி, இலை, அரும்பு, மலர் முதலியன கிளைத்தெழுதற்கு முதலாகவுள்ளதும், மொழியின் தன்மையை வரம்பிட்டு உரைக்கும் இயல் முதல் நூலுமாகிய தொல்காப்பியம் என்னும் மூலமும், அதன்கட்டோன்றி எழில் பெற விளங்குவதும், இன்னும் காலக்கூறு எத்துணை கழியினும் உலக நிலையும் மக்கள் ஒழுகலாறும் இன்ன படியாக இருத்தல் வேண்டுமென்று புதிய புதிய எண்ணங்களை மேற்கொண்டு ஆராய்வார்க்கெல்லாம் சிந்தாமணிபோல் நீதிப் பொருள்களை வழங்குவதும் நுண்பொருளாம் நறுமணம் மிக்கதுமாகிய பீடுசால் திருக்குறள் என்னும் தாமரை மலரும், அம்மலர்க்கண்ணே ததும்பி வழிவதும், விலை வரம்பில்லா மாணிக்கம் போன்ற சொன்மணிகளானும் உள்நோக்கி உளம் நெகிழ்ந்து ஆராய்வார்க்கு ‘எனை நான் என்பதறியேன்’’ என்றபடி அவர் தம் நிலையும் மறக்கச்செய்யும் பொருளொளிகளானும், கல்லையும் கரைக்கும் இசை நலத்தானும் சிறந்து திகழ்வதும் படித்தல், கேட்டல் முகமாகத் தன்னை உண்பாரைத் தான் உண்டு அன்புருவாக்கிச் சிவநெறிக்கட் செலுத்திப் பேரின்பப் பெருவாழ்வுறுத்துவதும் ஆகிய திருவாசகம் என்னும் தேனும் கைவரப்பெற்றத் தமிழ்ச்செல்வர்ககு யாதும் குறையின்று’’ (மேலது,ப. 20) என்ற இவரின் வாசகம் தமிழ் நூல்களில் காலத்தால் அழியாத பெருமை பெற்ற நூல்களைத் தொட்டுக் காட்டுவதாகவும் உள்ளது. அதே நேரத்தில் இவர் உள்ளம் நிறைந்த இவரின் விருப்பத்திற்கு உகந்த நூல்களைக் காட்டுவதாகவும் உள்ளது.

இக்கருத்தினை அடிப்படையாக வைத்து, தமிழில் இவருக்கு மிகவும் பிடித்தன தொல்காப்பியம், திருக்குறள், திருவாசகம் என்பன என்பதை உணரமுடிகின்றது, இத்தலையாய நூல்களால் தமிழ் இலக்கியம் தலைசிறந்து நிற்கின்றது என இவர் கணிக்கின்றார். இந்நூல்கள் தவிர இவர் அளிக்கும் தமிழ் நூல்களின் பட்டியல் தமிழுக்குப் பெருமை சேர்ப்பதாக உள்ளது. இவரின் அறிவுத் திறம் அந்நூல்களில் சென்றுள்ளது என்பதை அறிவிப்பதாகவும் உள்ளது.

‘‘கடல்கோள் முதலியவற்றாற் செற்றன போக, எஞ்சிய சங்க நூல்கள் பலவுள்ளன. தமிழின் இயற்கைச் சுவை நலம் ததும்பித் திகழும் பத்துப்பாட்டு, அகம், புறம், கலித்தொகை முதலிய சங்கத்துச் சான்றோர் இலக்கியங்களும், எம்மொழியினும் இத்துணைத திட்ப நுட்பங்களமைய யாத்த ஒரு நூலும் உளதோவென்று ஆராய்வாளர்கள் வியப்புறும் வண்ணம் தமிழ் நிலத்தார் தவப்பயானக எழுந்த திருக்குறளை முதலாகவுடைய நீதிநூல் இலக்கியங்களும், பாடுவோர்க்கும் கேட்போர்க்கும் இறைவன் றிருவடிப்பேற்றை விளைவித்து அன்புமயமாய் நின்று உள்ளுருகச் செய்யும் தேவாரம், திருவாசகம், நாலாயிரப் பிரபந்தம் முதலிய அருட்பாடல்களும், காப்பியச் சுவைநலம் கனிந்தொழுகும் சிலப்பதிகாரம், சிந்தாமணி முதலியனவும், இறைவன்றிருவருள் நலத்தை அள்ளி உண்டு இன்புற்ற முறையையும், உலகியல் நிலைகளை வரம்பிட்டு அழுகு பெற உரைக்கும் பெற்றியையும் முறையே கொண்டு வெளிப்போந்த சைவ வைணவ இலக்கியங்களான பெரிய புராணம், கம்பராமாயணம் முதலியனவும், சிவாநுவபச் செல்வர்களாகிய மெய்கண்டதேவர் முதலயோர்களால் அளவை நுன்முறையில் வைத்துப் பொருள் வரையறை செய்து அருளிச் செய்யப்பட்ட சிவஞானபோதம், சிவஞான சித்தி, திருமந்திரம் முதலிய சமய நூல்களும் சிவஞான முனிவரர், குமரகுருபர அடிகள் முதலியோர் அருளிய இனிய நூற்றொகைகளும் பிறவும் இதன்கண் உள்ளன… இலக்கண நூல்களுள் எழுத்து முதலிய ஐந்து இயல்களையும் முற்ற உரைப்பனவும், அவற்றுள் ஒன்றிரண்டே நுதலுவனவுமாகிய தொல்காப்பியம், இறையனாரகப் பொருள், நன்னூல் முதலிய பலவுமுள்ளன…இனி நூல்களின் உண்மைக் கருத்துகளைத் தம் மதி நுட்பத்தாற் கண்டு உரைவரைந்த ஆசிரியர்களின் பெருமையை என்னென்பேன்! இளம்பூரணர், பேராசிரியர், சேனாவரையர், நச்சினார்க்கினியர், பரிமேலழகர், அடியார்க்கு நல்லார்முதலிய ஆசிரியர்களின் திறமையைத் தனித்தனி விரிக்கப் புகின் மிக விரியும்….பிற்காலத்தே பொதியில் சாரலில் தென்றமிழ் நாடு செய்த தவப்பயனாகத் தோன்றிய மாதவச் சிவஞான முனிவரின் மாட்சிமை கூறும் தரத்தன்று. அம்முனிவர் பெருமான் வடமொழி, தென்மொழிகளிலுள்ள இலக்கியம், இலக்கணம், அருக்கம், சமயம் முதலிய நூற்பரவைகளைத் தேக்கமுற உண்டு நூலியற்றல், உரை வரைதல், பிறர் புரைபட யாத்த நூலுரைகளின் குற்றம் கண்டு விலக்கல் முதலிய எல்லாக் கல்வித் துறைகளிலும் ஒப்புயர்வின்றி விளங்கிய தமிழ்ப்பெரும் தலைமணி என்பதும் சைவ சமய முதனூற் பேருரையாசிரியர் என்பதும் இத்தமிழுலகம் அறிந்தனவே. அவர்கள் வரம்பிட்டுரைத்த தொல்காப்பியச் சூத்திரவிருத்தி முதலியனவும், சிவஞானபோதச் சிற்றுரை, பேருரை முதலியனவும் தமிழ்ப்புவலர்களாலும் சைவசமய பெருமக்களாலும் தலைமேற் கொண்டு போற்றற் பாலனவாம்’’. (மேலது, 17,18,19 ஆகிய பக்கங்களின் சுருக்கம்)

மேற்காட்டிய கருத்துகள் வாயிலாக தமிழ்மொழி இலக்கண இலக்கியங்களில் சிறந்தனவாகப் பண்டிதமணியாரின் கருதுவனவற்றை அறிந்து கொள்ள முடிகின்றது, இப்பெருமை பெற்ற இலக்கியங்கள் தவிர, கிடைத்தன தவிர, கிடைக்காத நிலையில் பெருமளளவில் இலக்கணங்களும், நாடக நூல்களும், இலக்கியங்களும் உள்ளன என்றும் பண்டிதமணியார் கருதுகிறார்.

‘‘இங்குக் கூறிய நூலுரைகளின் பெயர்களும், சுருக்கம் பற்றி இவ்வாறு கூறப்பட்டன. ஈண்டு கூறப்படாத பிற நூலுரைகளைப் பற்றியும், ஆசிரியர்கள் பற்றியும் உள்ள என் மதிப்பு ஒரு சிறிதுங் குறைந்ததன்று’’ என்ற கருத்தும்

‘‘உருக்கரந்த நூல்களினின்றுஞ் சிதறுண்டு அங்குமிங்குங் காணப்படும் சில செய்யுட்களைப் பார்க்குங்கால், முழுவுருவமும் கிடைக்கப் பெறாமை தமிழரின் தவக்குறையென்றே இரங்க வேண்டிதாயிற்று.’’ ( மேலது,ப.18) என்ற கருத்தும் அவர் உள்ளத்தில் தமிழின் பால்,தமிழின் இலக்கியங்களின் பால் உள்ள சிறப்புகளையும் அவை கிடைக்காமல் போனதால் ஏற்பட்ட ஏக்கங்களையும் எடுத்துரைப்பனவாக உள்ளன.

தமிழில் முற்றும் கிடைத்த நூல்களே சிறப்பு தருகின்றன என்றாலும், கிடைக்காத நூல்களும், சிறிதே கிடைத்த நூல்களும் முற்றும் கிடைக்கப்பெற்றால் தமிழின் பெருமை இன்னும் கூடும் என்ற எண்ணத்தின் வெளிப்பாடே பண்டிதமணியாரின் மேற்சுட்டிய இரு கருத்துகளாகும். தமிழின் நூற்பெருக்கம் அதன் பெருமைக்குக் காரணம் என்பதை இவற்றின்வழி உணரமுடிகின்றது.

தமிழின் தனித்துவமும், வடமொழியின்று வேறுபடுதலும்

பண்டிதமணியார் வடமொழி, தென்மொழி இரண்டிலும் வல்லவர். எனவே இவர் தமிழின் தனித்தன்மையையும், வடமொழியில் இருந்து தமிழ் வேறுபட்டுத் தனித்து விளங்குவதையும் வாய்ப்பு கிடைக்கும் இடங்களில் எல்லாம் குறிக்கின்றார்.

‘‘சுவையுடைமை அவ்வம் மொழிகளில் தனித்த நிலையிற் காணப்படுதல் போற் கலப்பிற் காணப்படுதல் அரிது. ஒரு மொழியிற் சொல்வளம் பயின்று சுவை நிலைகண்டுணர்வார்க்கு அதன் தனிநிலையிற் போலப் பிறமொழிக் கலப்பில் அத்துனை இன்பம் உண்டாகாதென்பது உண்மை அநுபவமுடையார் எல்லார்க்கும் ஒத்ததாகும். இதனால் வடசொற்களை நேர்ந்தவாறு தமிழில் புகுத்தல் முறையன்றென்பது தெளிவாம். ஒரு சில வடசொற்கலப்பு உண்மை பற்றித் தமிழ்மொழியை வட மொழியினின்றும் தோன்றியதென்றல் பொருந்தாததொன்றாகும்’’ (மேலது,ப. 15) என்ற இக்கருத்தால் தமிழின் தனித்தன்மையைப் புலப்படுத்துகின்றார் பண்டிதமணி.

வடமொழிக்கும் தமிழுக்கும் உள்ள வேற்றுமைகளையும் பண்டிதமணி தன் இருமொழிப்புலமை அறிவின் வாயிலாக எடுத்துரைக்கின்றார்.

1. வடமொழியில் தமிழிற் போலத் திணை பாலுணர்த்தும் வினை விகுதிகள் இல்லை. … பால் வகுப்புத் தமிழிற் பொருளைப் பற்றியும், வடமொழியிற் சொல்லைப் பற்றியும் உள்ளது. ஆண்மகனைப் பற்றி வருஞ் சொற்களெல்லாம் ஆண்பாலாகவும். பெண்மகளைப் பற்றி வருவனவெல்லாம் பெண்பாலாகவும் தமிழில் உள்ளன. வடமொழியில் இவ்வரையறை யில்லை. மாறுபட்டு வரும். சொல் நோக்கியதாகலின், மனைவியைப் பற்றிய ‘பாரியை’ என்னுஞ் சொல் பெண்பாலாகவும், ‘தாரம்’ ஆண்பாலாகவும் ‘களத்திரம்’ என்னுஞ் சொல் நபுஞ்சகப் பாலாகவும் வருதல் காண்க.

2. வடமொழியில் ஒருமை, இருமை, பன்மைச் சொற்கள் உள்ளன. தமிழில் ஒருமையல்லாதனவெல்லாம் பன்மையே

3. திணைப்பாகுபாடு, குறிப்பு வினைமுற்று முதலியன தமிழுக்கே உரியன.
என்ற இவ்வேறுபாடுகளைப் பண்டிதமணியார் மொழிந்து தமிழின் பெருமை வடமொழியினின்று வேறுபட்டமைவது என்பதை வெளிப்படுத்தி நிற்கின்றார்.

இவற்றின் காரணமாகத் தமிழை நேசிப்பவராக, தமிழார்வம் மிக்கவராக, தமிழ் வளர்ச்சிக்கு ஆக்கம் சேர்ப்பவராகப் பண்டிதமணியார் விளங்கியுள்ளார் என்பது தெரியவருகின்றது.


ஞாயிறு, ஆகஸ்ட் 02, 2020

கம்பராமாயணம் சுந்தர காண்டம் காட்சிப்படலம் - வழங்குபவர் முனைவர் மு.பழனியப்பன்

ன் கழகம், காரைக்குடி
இணைய வழியில்  கம்பராயமாயணக் காணொளிக் காட்சித் தொடர் உரை
இன்று சுந்தரகாண்டம்
காட்சிப்படலம்

வழங்குவர் 
முனைவர் மு.பழனியப்பன் 
தமிழ்த்துறைத் தலைவர் 
அரசு கலை அறிவியல் கல்லூரி
திருவாடானை 

https://youtu.be/f7LFkRwyxqk

துறவறம் சார்ந்த அறக் கோட்பாடுகள் – (பாகம் -2)

முனைவர் மு.பழனியப்பன்

Aug 1, 2020
 

Siragu silappadhigaaram2

8. கிளைக் கதைகள் உணர்த்தும் அறக்கோட்பாடுகள்

சிலப்பதிகாரத்தில் பல கிளைக்கதைகள் படைக்கப்பெற்றுள்ளன. இக்கதைகள் காப்பியப் போக்கிற்குத் துணை செய்வனவாகவும், படிப்போருக்குக் காப்பியத்தின் மீதான ஆர்வத்தை மிகுவிப்பனவாகவும் விளங்குகின்றன. இக்கிளைக்கதைகளின் வழியாக அறத்தை நிலை நிறுத்த இளங்கோவடிகள் முயன்றுள்ளார். முசுகுந்தன் கதை, அகத்தியர் சாபம் அளித்த கதை, பத்தினிப் பண்டிர் எழுவர் பற்றிய கதைகள், மணிமேகலா தெய்வம் உதவிய கதை போன்ற கதைகள் சிலப்பதிகாரத்தில் கிளைக்கதைகளாக அமைக்கப்பெற்றுள்ளன.

முசுகுந்தன் கதை

இந்திரவிழா நடக்கும் காலத்தில் புகார் நகருக்கு மக்கள், விஞ்சையர், தேவர்கள் அனைவரும் வந்து சேருவர். அவ்வாறு வந்தவர்கள் புகார் நகரத்தின் பேரழகினை, வடிவமைப்பினைக் கண்டு மகிழ்வர். அவ்வாறு வந்த ஒரு விஞ்சையன் தன் துணையாளுக்குப் புகார் நகரின் பக்கங்களைக் காட்டிக் கொண்டு வருகிறான். அப்போது அவன் ஒரு பூதச் சதுக்கத்தைக் காட்டுகிறான். பெரிய பூதத்தால் காக்கப்பெற்றுவரும் அச்சதுக்கம் இந்திரனுடன் தொடர்புடையதாகும்.

ஒரு காலத்தில் அரக்கர்கள் தேவர்களைத் துன்புறுத்தினர். இதனைத் தாங்கமாட்டாது தேவர் தலைவன் இந்திரன் முசுகுந்தன் என்ற சோழ அரசனின் துணை வேண்டினான். அவ்வரசன் அரக்கர்களின் வலியை அடக்கித் தோற்று ஓடச் செய்தான். தோற்ற அரக்கர்கள் முசுகுந்தனை வருத்த ஒரு கணை செய்தனர். அக்கணை விரைந்து வந்து முசுகுந்தனைத் தாக்கிட நெருங்கியபோது பூதம் ஒன்று அவனைக் காத்து நின்றது. முசுகுந்தன் வெற்றி பெற்றான். தேவர்கள் அமைதி அடைந்தனர். அரக்கர்கள் வலி அடங்கினர். இந்நிலையில் இந்திரன் முசுகுந்தனிடம் வெற்றி பெற்றது எவ்வாறு என்று வினவியபோது அவன் பூதத்தின் துணையால் வென்றேன் என்று கூறினான். இதனால் அந்தப் பூதத்தைக் காவிரிப்பூம்பட்டினத்திலேயே இருக்கச் செய்து நாளங்காடியைக் காத்து வரச் செய்தான் இந்திரன். இவ்வாறு பூதச் சதுக்கம் உருவாகியது. இதனைச் சிலப்பதிகாரம்

‘‘கடுவிசை அவுணர் கணம்கொண்டு ஈண்டிக்

கொடுவரி ஊக்கத்துக் கோநகர் காத்த

தொடுகழல் மன்னற்குத் தொலைந்தனர் ஆகி

நெஞ்சுஇருள் கூர நிகர்த்துமேல் விட்ட

வஞ்சம் பெயர்த்த மாபெரும் பூதம்

திருந்துவேல் அண்ணற்குத் தேவர்கோன் ஏவ

இருந்துபலி உண்ணும் இடனும் காண்குதும்”

என்ற நிலையில் ஒரு கிளைக்கதை புகார்க்காண்டத்தில் உரைக்கப்பெறுகிறது. நல்லோர்க்கு உதவி செய்தால் நன்மையே கிடைக்கும் என்ற நிலையில் இக்கதை அறத்தைக் காட்டி நிற்கிறது. மேலும் இந்திரனே ஆனாலும் அவனும் ஒரு காலத்தில் ஆதரவற்றவனாக ஆகிவிடுகிறான். அவனைக் காக்கப் பிறர் உதவி தேவைப்படுகிறது. எனவே அல்லல் பட்டு அழுபவர்களைக் காப்பது என்பது மிகச் சிறந்த அறமாகின்றது.

அகத்திய முனிவர் வழங்கிய சாபம்

siragu agaththiyar1

தேவலோக நடன மங்கை உருப்பசி அகத்தியரின் சாபத்தினால் மண்ணுலகு வந்தாள். அவளின் பரம்பரையில் தோன்றியவள் ஆடல் மங்கை மாதவி ஆவாள். இவளின் இப்பிறப்பு பற்றிய கிளைக்கதை ஒன்று சிலப்பதிகாரத்தில் காட்டப்பெற்றுள்ளது.

‘‘ தெய்வ மால்வரைத் திருமுனி அருள

எய்திய சாபத்து இந்திர சிறுவனொடு

தலைக்கோல் தானத்துச் சாபம் நீங்கிய

மலைப்புஅருஞ் சிறப்பின் வானவர் மகளிர்

சிறப்பிற் குன்றாச் செய்கையொடு பொருந்திய

பிறப்பிற் குன்றாப் பெருந்தோள் மடந்தை”

என்ற நிலையில் உருப்பசியும் (ஊர்வசியும்), இந்திரன் மகன் சயந்தனும் மண்ணுலகில் பிறக்க அகத்தியர் சாபம் காரணமாக அமைந்தது.

தேவலோகத்தில் உருப்பசியின் நடனம் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தது. அந்நடனத்தினை இந்திரன் முதலானோரும், அகத்தியர் போன்றோரும் கண்டு களித்தனர். அப்போது உருப்பசி இந்திரன் மகன் சயந்தனைக் கண்டு காதலுற்றுத் தன் நடனத்தைப் பிழைபட ஆடினாள். நடனம் பிழைபடுவதை அறிந்த அகத்திய முனிவர் உருப்பசியையும், சயந்தனையும் சபித்தார். அவர்கள் மண்ணுலகில் பிறக்கட்டும் என்று சாபம் அளித்தார். அவ்வகையில் உருப்பசி மண்ணுலகில் பிறந்தாள். தன் சாபம் ஒரு காலத்தில் நீங்கி தேவ உலகம் சென்றாள். அவளின் பரம்பரையில் மாதவி தோன்றினாள். சயந்தன் மண்ணுலகில் மூங்கிலாகக் பிறந்து நடன மங்கையருக்கு வழங்கப்படும் தலைக்கோல் பட்டத்திற்கு உரிய நிலையில் விளங்கினான்.

இச்சிறு கிளைக்கதையின் வழியாகக் கடமை தவறுவோர் தண்டனை பெறுவர் என்ற அறம் முன்னிறுத்தப்படுகிறது.

—————————

தேவந்தி

கண்ணகியின் தோழியாக விளங்கியவள் தேவந்தி ஆவாள். இவளுக்கென ஒரு கிளைக்கதையும் சிலப்பதிகாரத்தில் இடம் பெறச் செய்யப்பெற்றுள்ளது.

மாலதி என்ற பெண் குழந்தைப் பேறு இல்லாதவள். எனவே அவளின் கணவன் மற்றொரு பெண்ணைத் திருமணம் புரிகின்றான். அப்பெண்ணுக்கு ஒரு குழந்தை பிறக்கிறது. இக்குழந்தையைப் பராமரிக்கும் பணியை மாலதி செய்துவந்தாள். பால் விக்கிய காரணத்தால் இக்குழந்தை இறந்துவிடுகிறது. குழந்தை இறந்தமைக்குத் தான் தானே காரணம் என்று மாலதி கலங்கினாள். அழுதாள். கணவனும், மாற்றாளும் தன்னைப் பழி தூற்றுவார்களே என்று அஞ்சினாள். பல கோயில்களுக்குச் சென்று குழந்தையை உயிர்ப்பிக்க வேண்டினாள்.

இதற்கிடையில் இடாகினிப் பேய் ஒன்று இவளிடம் குழந்தையைப் பெற்று உயிர்ப்பிப்பதாகச் சொல்லி அக்குழந்தையின் பிணத்தைத் தின்றுவிடுகிறது. இதனால் பெரிதும் துன்பப்பட்டு அழுது கலங்கினாள் மாலதி.

இந்நேரத்தில் இவளின் நிலை கண்ட சாத்தன் கோயிலில் இருந்த சாத்தன் என்ற தெய்வம் இவளுக்கு உதவ முன்வந்தது. தானே ஒரு குழந்தையாகி அவளின் கைகளில் அடைக்கலமாகியது.

இக்குழந்தை வளர்ந்து, பெரிதாகி திருமண வயது அடைந்தது, அவ்வயதில் தேவந்தி என்பவனை இவனுக்கு மணம் முடித்து வைத்தனர். சாத்தன் என்ற தெய்வம் தன் உண்மை உருவினைத் தேவந்திக்குக் காட்டியது. தேவந்தியைப் பிரிந்துத் தீர்த்த யாத்திரை மேற்கொள்வதாகக் கூறித் தன் கோயிலுக்குள் சென்றுவிட்டது. தேவந்தி தனக்கு துணை வேண்டி சாத்தன் கோயிலுக்கு            நாளும் சென்று பூசை செய்துவரலானாள்.

இக்கதையைப் பின்வருமாறு சிலப்பதிகாரம் பாடுகின்றது.

‘‘மேல் ஓர் நாள்:

மாலதி மாற்றாள் மகவுக்குப் பால்அளிக்கப்

பால்விக்கிப் பாலகன் தான்சோர மாலதியும்

பார்ப்பா னொடுமனையாள் என்மேல் படாதனவிட்டு

ஏற்பன கூறார்என்று ஏங்கி மகக்கொண்டு”

என்று மாலதி ஏங்கிய ஏக்கம் சிலப்பதிகாரத்தில் பதிய வைக்கப்பெற்றுள்ளது. அவள் பல கோயில்களுக்குச் சென்றாள் என்பதை இளங்கோவடிகள் என்ன என்ன கோவிலுக்குள் சென்றாள் என்பதைப் பின்வருமாறு பட்டியலிடுகிறார். இப்பட்டியலின்படி புகார் நகரத்தில் இருந்த கோயில்களை அறிந்துகொள்ளமுடிகின்றது.

‘‘அமரர் தருக்கோட்டம் வெள்யானைக் கோட்டம்

புகர்வெள்ளை நாகர்தம் கோட்டம் பகல்வாயில்

உச்சிக் கிழான்கோட்டம் ஊர்க்கோட்டம் வேல்கோட்டம்

வச்சிரக் கோட்டம் புறம்பணையான் வாழ்கோட்டம்

நிக்கந்தக் கோட்டம் நிலாக்கோட்டம் புக்குஎங்கும்

தேவிர்காள் எம்உறுநோய் தீர்ம்அன்று மேவிஓர்

பாசண்டச் சாத்தற்குப் பாடு கிடந்தாளுக்கு,”

என்ற நிலையில் பல கோயில்களுக்கு மாலதி சென்றுள்ளாள்.

அமரர் தரு கோட்டம் என்பது தேவர் தருவாகிய கற்பக மரம் நிற்கும் கோட்டம் ஆகும். வெள்யானைக் கோட்டம் என்பது ஐராவதம் நிற்கும் கோயிலாகும். புகர் வெள்ளை நாகர்தம் கோட்டம் என்பது அழகினை உடைய பல தேவர் கோயில்களைக் குறிக்கும். பகல்வாயில் உச்சிக் கிழான் கோட்டம் என்பது கீழ்த்திசையில் தோன்றுகிற சூரியன் கோட்டம் ஆகும். ஊர்க் கோடம் என்பது சிவபெருமான் நிற்கும் கைலாயக் கோட்டம் ஆகும். வேற் கோட்டம் என்பது முருகனின் படையான வேல் நிறுத்தி வழிபடும் கோயில் ஆகும். வச்சிரக் கோட்டம் என்பது இந்திரனின் ஆயுதமான வச்சிரம் நிறுவப்பெற்ற கோயில் ஆகும். புறம்பணையான் வாழ் கோட்டம் என்பது சாதவாகனன் மேவிய கோயில் ஆகும். நிக்கந்தன் கோட்டம் என்பது அருகன் கோயிலாகும். நிலாக் கோட்டம் என்பது சந்திரன் கோயில் ஆகும். இக்கோயில்களுக்கு எல்லாம் மாலதி சென்றுள்ளாள். இதன்வழி புகார் நகரில் இந்திரனுக்கான கோயில்கள் பல இருந்துள்ளன என்பது தெரியவருகிறது. மாலதி எந்தக் கோயிலுக்குச் சென்றாலும் அவளால் அக்குழந்தையை எழுப்ப இயலவில்லை.

‘‘ஏசும் படிஓர் இளங்கொடியாய் ஆசுஇலாய்

செய்தவம் இல்லோர்க்குத் தேவர் வரம்கொடார்

பொய்உரையே அன்று பொருள்உரையே கையிற்

படுபிணம்தா என்று பறித்துஅவள்கைக் கொண்டு

சுடுகாட்டுக் கோட்டத்துத் தூங்குஇருளில் சென்றுஆங்கு

இடுபிணம் தின்னும் இடாகினிப்பேய் வாங்கி

மடியகத்து இட்டாள் மகவை, இடியுண்ட

மஞ்ஞைபோல் ஏங்கி அழுதாளுக்கு”

என்ற நிலையில் பெரிதும் துன்பம் கொள்கிறாள் மாலதி. இடியுண்ட மயிலின் நிலைபோல அவளின் நிலை ஆயிற்று. இதிலிருந்து சாத்தன் மீட்டுவித்தநிலை பின்வருமாறு சிலப்பதிகாரத்தில் காட்டப்பெற்றுள்ளது.

‘‘ அச்சாத்தன்

அஞ்ஞைநீ ஏங்கி அழல்என்று முன்னை

உயிர்க்குழவி காணாய்என்று அக்குழவி யாய்ஓர்

குயில்பொதும்பர் நீழல் குறுக அயிர்ப்புஇன்றி

மாயக் குழவி எடுத்து மடித்திரைத்துத்

தாய்கைக் கொடுத்தாள்அத் தையலாள், தூய

மறையோன்பின் மாணியாய் வான்பொருள் கேள்வித்

துறைபோய் அவர்முடிந்த பின்னர் இறையோனும்

தாயத்தா ரோடும் வழக்குஉரைத்துத் தந்தைக்கும்

தாயர்க்கும் வேண்டும் கடன்கழித்து மேயநாள்

தேவந்தி என்பாள் மனைவி அவளுக்குப்

பூவந்த உண்கண் பொறுக்கென்று மேவித்தன்

மூவா இளநலம் காட்டிஎம் கோட்டத்து

நீவா எனஉரைத்து நீங்குதலும், தூமொழி

ஆர்த்த கணவன் அகன்றனன் போய்எங்கும்

தீர்த்தத் துறைபடிவேன் என்றுஅவனைப் பேர்த்துஇங்ஙன்

மீட்டுத் தருவாய் எனஒன்றன் மேல்இட்டுக்

கோட்டம் வழிபாடு கொண்டிருப்பாள்”

என்ற நிலையில் சாத்தன் வளர்ந்து, தேவந்தியைத் திருமணம் செய்து தன் உண்மை நிலையை அவளுக்கு விளக்கிக் கோயில் புக்க நிலை சிலப்பதிகாரத்தில் காட்டப்பெறுகிறது.

தேவந்தியின் இக்கதை வழியாக இறந்தவர்களை மீட்பது இயலாது. தெய்வத்தை நம்பினோர் கைவிடப்பட மாட்டார், துயருற்றவர்களை யாரேனும் காப்பர் போன்ற அறங்களைப் பெற முடிகின்றது.

மணிமேகலா தெய்வம்

கோவலன் மாதவியுடன் வாழ்ந்த நாளில் அவளுக்குப் பெண் குழந்தை ஒன்று பிறக்கிறது. இக்குழந்தைக்குக் கோவலன் மணிமேகலை என்று பெயர் சூட்ட விழைகின்றான். இதற்குக் காரணம் கோவலனின் முன்னோரில் ஒருவர் கடல் பயணம் செய்தபோது அவர் சென்ற மரக்கலம் உடைந்துவிடுகிறது. இதன் காரணமாக நடுக்கடலில் தத்தளித்த அவரை மணிமேகலா தெய்வம் என்ற தெய்வம் காப்பாற்றி கரை சேர்த்தது. இதன் காரணமாகக் கோவலனின் பரம்பரையினர் மணிமேகலா தெய்வத்தைத் தம் குல தெய்வமாகப் போற்றினர். இதன் காரணமாகக் கோலவன் தன் மகளுக்கு மணிமேகலை என்று பெயர் சூட்ட விழைகிறான். இதனைப் பின்வரும் பாடலடிகள் உணர்த்தி நிற்கின்றன.

‘‘மாந்தளிர் மேனி மாதவி மடந்தை

பால்வாய்க் குழவி பயந்தன ளெடுத்து

வாலா மைந்நாள் நீங்கிய பின்னர்

மாமுது கணிகையர் மாதவி மகட்கு

நாம நல்லுரை நாட்டுது மென்று

தாமின் புறூஉந் தகைமொழி கேட் டாங்கு

இடையிருள் யாமத் தெறிதிரைப் பெருங்கடல்

உடைகலப் பட்ட எங்கோன் முன்னாள்

புண்ணிய தானம் புரிந்தோ னாகலின்

நண்ணுவழி இன்றி நாள்சில நீந்த

இந்திரன் ஏவலின் ஈங்கு வாழ்வேன்

வந்தேன் அஞ்சல் மணிமே கலையான்

உன்பெருந் தானத் துறுதி யொழியாது

துன்ப நீங்கித் துயர்க்கட லொழிகென

விஞ்சையிற் பெயர்த்து விழுமந் தீர்த்த

எங்குல தெய்வப் பெயரீங் கிடுகென

அணிமே கலையார் ஆயிரங் கணிகையர்

மணிமே கலையென வாழ்த்திய ஞான்று”

என்ற நிலையில் மணிமேகலா தெய்வம் தானே வந்து தலையளித்துக் காப்பாற்றியதால் அத்தெய்வப் பெயரை இடுவதற்குக் கோவலன் ஆர்வமாக இருந்தான். அப்பெயரே அக்குழந்தைக்கு வைக்கவும் பெற்றது.

மணிமேகலா தெய்வம் கோவலனின் முன்னோர் செய்த அறச்செயல்கள் காரணமாக கடலில் தத்தளித்தபோது காப்பாற்றியது. எனவே அறம் செய்தால் உயிர் காக்கப்படும் என்பது இந்நிகழ்வின்வழி உணரத்தக்க அறமாகின்றது.

பத்தினிப்பெண்டிர் எழுவர்

பத்தினிப்பெண் எழுவர் பற்றி செய்திகள் சிலப்பதிகாரத்தின் வஞ்சின மாலைப் பகுதியில் சிறு சிறு கதைகளாகச் சொல்லப்பெற்றுள்ளன. இக்கதைகள் பெண்களின் கற்பறத்தைச் சிறப்பிப்பனவாக உள்ளன.

வன்னி மரத்தைச் சான்றாக்கிய பத்தினி

காவிரிப்பூம்பட்டினத்தைச் சார்ந்த வணிகன் ஒருவன் தன் மகளை மதுரையில் உள்ளதன் மருமகனுக்கு மணம் முடித்துத் தர வாக்களித்திருந்தான். இது நடப்பதற்கு முன்பே வணிகனும் அவன் மனைவியும் இறந்துவிடுகின்றனர். அச்செய்தி அறிந்த வணிகனின் மருமகன் காவிரிப்பூம்பட்டினம் வந்து, வணிகன் மகளை மதுரைக்கு அழைத்துச் சென்று மணம் முடித்துக்கொள்ள எண்ணினான். இதற்குச் சுற்றத்தாரும் ஒத்துக்கொண்டனர்.

அவ்வாறு இருவரும் மதுரை செல்லும் நிலையில் திருப்புறம்பியம் என்ற இடத்தில் இருவரும் தங்க நேர்ந்தது. அங்குள்ள கோவிலில் இருவரும் தங்கினர். அந்நேரத்தில் மருமகனை அரவு ஒன்று தீண்டிவிடுகிறது. இறந்து பட்ட அவன்மீது விழுந்து அழவும் முடியாமல் மீளவும் முடியாமல் வணிகன் மகள் அழுதாள். அந்நேரத்தில் அவள் அழுகை கேட்டு திருஞானசம்பந்தர் வருகை தந்து அவளின் இன்னல் நீக்கி அவ்விளைஞனை உயிர் பெறவைத்தார். இதன்பின் அவனை அழைத்து அவளை மணம் முடித்துக்கொள்ளச் சொன்னார். அவனோ சுற்றத்தார் சாட்சி இல்லாமல் எப்படி மணப்பது என்று கூற அருகிருந்த வன்னிமரம், சிவலிங்கம், கிணறு இவைகளே சாட்சி என்று சொல்லி அவர் அத்திருமணத்தை நடத்தி வைத்தார்.

மதுரை வந்த வணிகனுக்கு முன்பே ஒரு குடும்பம் இருந்தது. அக்குடும்பத்தில் இவளும் இணைந்து ஒன்றாய் வாழ்ந்தாள். இருப்பினும் ஒருநாள் ஏற்பட்ட சண்டையில் காவிரிப்பூம்பட்டினத்துப் பெண்ணை மதுரைப் பெண் சாட்சியில்லாமல் நீ செய்துகொண்ட திருமணம் திருமணமாகுமா என்று கேலி பேசினாள். அதற்கு புகார் நகரத்துப் பெண் என் திருமணத்திற்கு மூன்று சாட்சிகள் உள்ளன என்றாள். அவை இங்கு வருமா? இங்கு வந்து சாட்சி சொல்லுமா என்று மூத்தவள் கேட்க அவை மூன்றும் மதுரைக்கு அப்படியே வந்து இவ்வணிக மகளுக்குச் சாட்சி சொல்லின. அந்த அளவிற்குக் கற்பில் சிறந்தவளாக இவ்வணிகப் பெண் அமைந்து பத்தினியாக அறியப்பட்டாள்.

‘‘வன்னி மரமும் மடைப்பளியுஞ் சான்றாக

முன்னிறுத்திக் காட்டிய மொய்குழ லாள்”

என்று இப்பத்தினிப் பெண்ணின் வரலாற்றைப் பதிவு செய்துள்ளார் இளங்கோவடிகள்.

மணற்பாவையால் செய்யப்பட்ட கணவன்

காவிரிக் கரையில் பெண்கள் பலர் விளையாடிக்கொண்டிருந்தனர். அப்போது ஒரு பெண்ணிடம் காவிரிக் கரை மணலில் ஒரு ஆண் பொம்மையைச் செய்து இதுவே உன் கணவன் என்று சொல்லி வைத்தனர். அதனையே உண்மை என நம்பினாள் அப்பெண். அப்போது காவிரியில் எழுந்த அலைகள் இப்பொம்மையை நெருங்கி வந்து மோதி அழிக்க முயல இவள் அப்பொம்மையை அழியாமல் காத்தாள். காவரி வெள்ளமும் அப்பொம்மையை அழிக்காமல் கரையேறியது. இப்பத்தினிப் பெண் தன் மணற் பொம்மைக் கணவனை அழியாமல் காத்த கற்பரசியாக விளங்கினாள். இதனை

‘‘பொன்னிக்

கரையின் மணற்பாவை நின்கணவ னாமென்று

உரைசெய்த மாதரொடும் போகாள் திரைவந்து

அழியாது சூழ்போக வாங்குந்தி நின்ற”

என்று இப்பத்தினியைப் பதிவு செய்துள்ளது சிலப்பதிகாரம்.

கரிகால்வளவன் மகள்

கரிகால் வளவன் மகளான ஆதிமந்தி, தன் காதலனுடன் கடலாடிக் கொண்டிருந்த பொழுதில், கடல் காதலனை இழுத்துச் சென்றுவிடுகிறது. இழுத்துச் சென்ற காதலனைத் தேடி அவள் ஓட கடலலைகள் அவளின் காதலனைக் கொண்டு வந்து நிறுத்தின. அவள் அவனைத் தழுவி நின்றாள். இவளும் பத்தினியருள் ஒருத்தியாக வைத்துச் சிலப்பதிகாரத்தில் எண்ணப்படுகிறாள்.

‘‘வரியா ரகலல்குல் மாதர் உரைசான்ற

மன்னன் கரிகால் வளவன்மகள் வஞ்சிக்கோன்

தன்னைப் புனல்கொள்ளத் தான்புனலின் பின்சென்று

கல்நவில் தோளாயோ வென்னக் கடல்வந்து

முன்னிறுத்திக் காட்ட அவனைத் தழீஇக் கொண்டு”

என்ற நிலையில் கரிகால் வளவனின் மகளது கற்பு மேம்பாட்டைச் சிலப்பதிகாரம் பாடுகின்றது.

கல்லுருவான கற்பரசி

கற்புடைப் பெண் ஒருத்தியின் கணவன் பொருள் தேடப் போனான். அவன் மீண்டும் வரும் வரையில் அவன் மனைவி கற்சிலையாகவே கடற்கரையில் அவன் வரவை எதிர் நோக்கி நின்றாள். சென்ற கணவன் பொருள் தேடி வந்தபின் கற்சிலையாக நின்ற அவள் உணர்வு பெற்று அவனுடன் சேர்ந்து வாழ்ந்தாள்.

‘‘பொன்னங் கொடிபோலப் போதந்தாள் மன்னி

மணல்மலி பூங்கானல் வருகலன்கள் நோக்கிக்

கணவன்வரக் கல்லுருவம் நீத்தாள் இணையாய”

என்ற நிலையில் கல்லுருவம் கொண்ட பெண்ணும் கற்பரசியாக விளங்குகிறாள்.

மாற்றாள் குழந்தையை மீட்ட கற்பரசி

ஒருவனுக்கு இரு மனைவியர். முதல் மனைவியின் பிள்ளை எதிர்பாராதவிதமாக கிணற்றில் விழுந்துவிடுகிறது. மற்றொருத்தி இதனைக் கண்டு வருந்துகிறாள்.

‘‘மாற்றாள் குழவிவிழத் தன்குழவி யுங்கிணற்று

வீழ்த்தேற்றுக் கொண்டெடுத்த வேற்கண்ணாள் வேற்றொருவன்”

என்று குழந்தையை மீட்டெடுத்த கற்புக்கரசியைச் சிலப்பதிகாரம் சுட்டுகின்றது.

குரங்கு முகம் கொண்ட பத்தினிப்பெண்

‘‘நீள்நோக்கங் கண்டு நிறைமதி வாள்முகத்தைத்

தானோர் குரக்குமுக மாகென்று போன

கொழுநன் வரவே குரக்குமுக நீத்த

பழுமணி அல்குற்பூம் பாவை”

என்று மற்றொரு பத்தினியைப் பற்றிய குறிப்பு சிலப்பதிகாரத்துள் காட்டப்பெற்றுள்ளது. பத்தினிப் பெண் ஒருத்தியை விட்டுக் கணவன் நீங்கினான். அக்காலத்தில், தன்னை ஒருவன் குறிக்கொண்டு நோக்கியதைக் கண்ட அவள் தன் முகத்தைக் குரங்கு முகமாக ஆக்கிக்கொள்கிறாள். பிரிந்த கணவன் வந்த பின்பு, அந்தக் குரங்கு முகத்தைத் தன் முகமாக ஆக்கிக் கொள்கிறாள். இந்த அளவிற்குக் கற்பு மேன்மை உடையவளாக இப்பத்தினிப் பெண் விளங்குகிறாள்.

வாக்கு பொய்க்காத பத்தினி

பெண்கள் இருவர் தோழிகளாக விளங்கி வந்தனர். அவர்கள் இருவரும் தமக்குத் திருமணம் ஆகும் நிலையில் ஒருத்தி, ‘‘ஓர் ஆண்மகன் எனக்குப் பிறந்தால் அவனை உனக்குப் பெண் பிள்ளை பிறக்கும் நிலையில் அவளுக்குத் திருமணம் செய்து கொடுப்பேன்” என்று உறுதி கொடுத்தாள். கால வெள்ளத்தில் அவளுக்கு ஆண்பிள்ளை பிறந்தும், இவளுக்குப் பெண்பிள்ளை பிறந்தும் திருமணம் செய்ய இயலாது அயல் மணம் நிகழ இருந்தது. இந்நிலையில் வருத்தமுற்று பெண்ணைப் பெற்றவள் முன்னால் தாம் எடுத்துக்கொண்ட உறுதிமொழியைப் பற்றிக் கூற அப்பெண்பிள்ளை தானாகத் தன்னை அலங்கரித்துக் கொண்டு அவ்வாண்பிள்ளையைத் தேடி அடைந்தது. இதுவும் கற்பு நிலையாகும் என்கிறார் இளங்கோவடிகள்.

‘‘விழுமிய

பெண்ணறி வென்பது பேதைமைத்தே என்றுரைத்த

நுண்ணறிவி னோர்நோக்கம் நோக்காதே எண்ணிலேன்

வண்டல் அயர்விடத் தியானோர் மகள்பெற்றால்

ஒண்டொடி நீயோர் மகற்பெறில் கொண்ட

கொழுநன் அவளுக்கென் றியானுரைத்த மாற்றம்

கெழுமி அவளுரைப்பக் கேட்ட விழுமத்தால்

சிந்தைநோய் கூருந் திருவிலேற் கென்றெடுத்துத்

தந்தைக்குத் தாயுரைப்பக் கேட்டாளாய் முந்தியோர்

கோடிக் கலிங்கம் உடுத்துக் குழல்கட்டி

நீடித் தலையை வணங்கித் தலைசுமந்த

ஆடகப்பூம் பாவை அவள்போல்வார் நீடிய

மட்டார் குழலார் பிறந்த பதிப்பிறந்தேன்”

என்று இப்பெண் குறித்துச் சிலப்பதிகாரம் பாடுகின்றது. இவ்வகையில் எழுவகைப் பத்தினிப் பெண்களை வரிசை பட மொழிகிறாள் கண்ணகி. வஞ்சினமாலையில் இவர்களைக் காட்டித் தன் பத்தினித்தன்மையால் கண்ணகி மதுரையை எரிப்பேன் என்கிறாள்.

‘‘பட்டாங் கியானுமோர் பத்தினியே யாமாகில்

ஒட்டே னரசோ டொழிப்பேன் மதுரையுமென்

பட்டிமையுங் காண்குறுவாய்”

என்ற நிலையில் இதனைச் சிலப்பதிகார ஆசான் இளங்கோவடிகள் வெளிப்படுத்தி நிற்கிறார். இதன்வழி பெண்களுக்கான அறம் என்பது: கற்பு வழிப்பட்டு நிற்றலே ஆகும் என்பதைத் தெளிவாக உணரமுடிகின்றது.

கணவன் பிரிந்து சென்ற நிலையில் அவன் திரும்பி வரும்வரைக் கற்புடன் காத்திருத்தல், அவன் அழிந்துபட்ட நிலையில் தன் கற்பின் திறத்தால் அவனை எழுப்பல், கற்புக்குச் சாட்சி காட்டல், கற்பால் இழந்த உயிரை மீட்டல் போன்ற செயல்பாடுகள் அறத்தின்பாற்பட்ட செயல்பாடுகளாக விளங்குகின்றன.